SOAK - If I Never Know You Like This Again (2022)

Last July staat hier op repeat. Het lijkt of 2022 het jaar gaat worden qua zeer aangenaam rijke releases. Dat hebben we al jaren niet meer gehad.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: SOAK - If I Never Know You Like This Again - dekrentenuitdepop.blogspot.com

SOAK - If I Never Know You Like This Again
Bridie Monds-Watson laat op haar derde album als SOAK horen dat ze zich de afgelopen jaren flink heeft ontwikkeld, wat een wat steviger album oplevert, dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht indruk maakt

Ik was SOAK na haar zo indrukwekkende debuutalbum wat uit het oog verloren, maar met het deze week verschenen If I Never Know You Like This Again staat de Noord-Ierse muzikante weer op het netvlies. Het derde album van het alter ego van Bridie Monds-Watson heeft zich naar verluidt laten inspireren door een aantal indierock albums uit de jaren 90 en klinkt inderdaad steviger dan we van SOAK gewend zijn. Bridie Monds-Watson liet op haar debuut al horen dat ze zeer getalenteerd is, maar op haar derde album laat ze in meerdere opzichten flinke ontwikkeling horen. Het levert een uitstekend album op dat vooralsnog alleen maar beter wordt.

SOAK, het alter ego van de Noord-Ierse singer-songwriter Bridie Monds-Watson, begint haar nieuwe album met een diepe zucht. Opmerkelijk, al bekeek de muzikante uit Londonderry het leven op haar uit 2015 stammende debuutalbum ook al niet bepaald door een roze bril. Op dit debuutalbum ging de destijds pas 18 jaar oude singer-songwriter op indrukwekkende wijze het gevecht aan met de vele demonen uit haar jeugd, wat een bijzonder intiem en zeer emotioneel album opleverde.

Op Before We Forgot How To Dream maakte SOAK wat mij betreft indruk met zeer persoonlijke songs, die vaak in een folky jasje waren gestoken, maar die zo nu en dan ook voller waren ingekleurd. Het debuutalbum van SOAK kon in 2015 rekenen op zeer positieve recensies, al struikelde menig muziekliefhebber over haar bijzondere stem, die mij overigens wel kon bekoren, al moest ook ik er aan wennen.

SOAK keerde in het voorjaar van 2019 terug met Grim Town, maar het tweede album van de Noord-Ierse muzikante is mij om onduidelijke redenen destijds niet opgevallen, wat overigens zonde is want het is een prima album. En nu is er dus album nummer drie, If I Never Know You Like This Again.

Na de zucht waarmee het album opent, is er direct weer de nog altijd zeer karakteristieke stem van Bridie Monds-Watson, al klinkt ze inmiddels wel wat doorleefder. In muzikaal opzicht tapt de Noord-Ierse muzikante dit keer echter uit een ander vaatje. If I Never Know You Like This Again is wat meer rock georiënteerd dan haar debuutalbum, dat folky songs als basis had.

De rocksongs op het derde album van SOAK liggen bijzonder lekker in het gehoor en doen wel wat denken aan de indierock die in de jaren 90 werd gemaakt, al hoor ik ook met enige regelmaat een vleugje jaren 80 op het album. Zeker die eerste invloeden zijn niet vreemd, want Bridie Monds-Watson heeft laten weten dat ze zich bij het schrijven van de songs voor haar derde album heeft laten inspireren door albums van met name Broken Social Scene, Pavement en Radiohead.

SOAK combineert de invloeden uit de rock met mooi ingekleurde popmuziek, zoals die ook al op Grim Town was te horen weet ik inmiddels. Bridie Monds-Watson houdt nog altijd van flink wat melancholie in haar teksten, maar zeker wanneer de gitaren lekker gruizig klinken heeft haar muziek een positieve vibe.

Ik was zeer gecharmeerd van het geluid op het debuutalbum van SOAK, maar ook If I Never Know You Like This Again bevalt me erg goed. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder lekker en de songwriting skills van de jonge Noord-Ierse muzikante hebben de afgelopen jaren zeker een boost gekregen.

Ik begreep zeven jaar geleden wel dat de stem van Bridie Monds-Watson niet bij iedereen in de smaak viel en ga er van uit dat haar zang nog steeds barrières op zal werpen, maar in vocaal opzicht heeft SOAK zich absoluut ontwikkeld. Zelf vind ik de zang op het nieuwe album van SOAK overigens alleen maar mooi.

Ik ben alles bij elkaar genomen heel blij met het derde album van SOAK en die blijdschap wordt steeds iets groter omdat de songs op If I Never Know You Like This Again makkelijk blijven hangen en ook na meerdere keren horen leuk blijven. Aan het eind van het album neemt de Noord-Ierse muzikante wat gas terug en laat ze horen dat ze ook haar ingetogen kant niet is vergeten, wat het album nog wat knapper maakt. Erwin Zijleman

Camoufleerde Bridie Monds-Watson haar persoonlijke Grim Town verhalen nog door er een fictieve droomstad omheen te bouwen, bij If I Never Know You Like This Again gaat ze dan weer eindelijk tekstueel die gehoopte diepte in. Een opluchting, welke ze kracht zet door Purgatory met een heuse zucht te beginnen. Deze zucht zegt misschien nog wel meer dan de opeenvolgende woorden. Die zucht staat voor het moment dat ze haar innerlijk aan de buitenwereld toont.

Het lijkt wel alsof SOAK de melancholische ondertoon heeft afgezworen, de fantasierijke gevulde luchtkastelen heeft doorgeprikt en zich op een down to earth aardbodem bevindt. Er zijn vrijwel ook geen verwijzingen naar het loodzwaar gedragen Before We Forgot How to Dream debuut meer. If I Never Know You Like This Again is directer, puntiger en nog sterker onbewust met Ierse roots en Ierse trots doordrenkt. De postpunk romantiek grotendeels afgesloten en een duidelijke indie gitaarrock doorstart gemaakt.

Iedereen staat door het pandemiegevolgen spookbeeld anders in het leven. Als het morgen klaar zal zijn, kan ik dan met een tevreden gevoel op mijn bestaan terugkijken? De zoektocht naar Bridie Monds-Watson zelfbeeld wordt op die startlijn drastisch verstoord en laat voornamelijk negatieve sporen achter. Purgatory stookt dat singer-songwriter kampvuurtje nog wat extra op. Bridie Monds-Watson 2.0. Nog dramatischer, nog somberder en nog ironischer. Dat wrange humorbesef maakt haar een sterkere persoonlijkheid, zichzelf overwinnend en zichzelf knock-out slaande. Opstaan en keihard terugvallen. Purgatory is folky, smerig stevig en heeft ook nog eens kitscherige glamrock zanguithalen. Wat kan je nog meer van SOAK verlangen?

Nothing scares me like my irrelevance
That’s why I fill every silence with nonsense

SOAK heeft dat naïeve kinderlijke, maar ook het zeurderige drammerige om haar gelijk te halen. Je moet ervan houden, en het allemaal niet te serieus nemen. De liefde spreekt een vreemde onbegrepen taal met klunzige pogingen om aan het ideaalbeeld te voldoen. Het donkere Last July staat vol met deze verwijzingen, en blijkbaar is het nog steeds van belang om je ego voor een gemeenschappelijk goed op te offeren. De ritmesalvo’s van het breed met muzikaal beleg uitgesmeerde sprookjes symfonische Neptune bewonen zelfs het uitputtende liefdesverdriet. Schitterend hoe die piano daar de zang overneemt en er een episch prachtwerkstuk van maakt.

Kleine ergernissen staan aan de magisch oppompende Baby, You’re Full of Shit verlatingsangstsong basis. Het Bleach wantrouwen, imperfectie om zich tegen het afscheid te bewapenen. De beperkte Get Well Soon slidegitaar vriendschapshoudbaarheidsdatum, de betraande treurkeyboard Red-Eye heimwee. Allerlei hunkerende pogingen om die spanningen tot een zaai burgerlijk bestaan te stabiliseren.

Neurotische avondeenzaamheid elektronica klopt tegen de voordeur van de beperkt toegankelijke slaapmelodietjes Guts disco. Pretzel is highschool verhalend funky, met nog meer beginnersdramatiek. Het Swear Jar glazuur krijgt een gospel backings musical oppoetsbeurt om vervolgens in christelijke samenzang te stranden. If I Never Know You Like This Again verdwaalt tussen puberale puistkwaaltjes en ontplooiende volwassenheid. Dan is het toch wel even schrikken als je beseft dat Bridie Monds-Watson al zesentwintig jaar oud is.

SOAK - If I Never Know You Like This Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik hoor een diepe zucht, die ver uit haar tenen komt voordat Bridie Monds-Watson onder haar pseudoniem SOAK haar nieuwe album opent met de woorden:

When my life flashes before my eye’s
Will I be ready or beg for more time?

Terugdenkend aan de verkeerde beslissingen en de gemiste kansen als zij op een oude dag haar leventje aan haar voorbij laatgaan. Wat haar tegelijk ook wel bang maakt. Een interessant soort van reflectie. Ben ik gelukkig? waar word ik nog blij van. Wat is de beste manier om mijn leven verder door te brengen? 'Soms heb je deze gedachten nodig als balans en als een oase van rust', vertelde zij onlangs aan Robert Frowein van de Oostenrijkse dagblad “Krone”.

Haar derde album graaft dan ook diep van binnen en schommelt tussen nostalgie en het heden. Je zou If I Never Know You Like This Again ook wel een muzikale tijdscapsule kunnen noemen.

SOAK houdt hierop vast aan de onweerstaanbare melodieën die mensen van haar kennen sinds ze als 19-jarige de indiepopwereld veroverde met het nummer “B a noBody” en grote podia vulde met haar strot en akoestische gitaar. In 1 klap beroemd waardoor zij op jonge leeftijd erg onder druk werd gezet.

Daarom zoekt zij als 25-jarige meer en meer het experiment op en heeft deze plaat een behoorlijk ruig indierock bandgeluid, waarbij zij zich liet inspireren door Broken Social Scene, Pavement en het Radiohead-album “The Bends”.