Findlay - The Last of the 20th Century Girls (2022)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Mogg
-
Life Is but a Dream (3:13)
-
The End of the World (3:03)
-
Night Sweats (2:32)
-
Ride (4:24)
-
Apricots (1:40)
-
Retour (3:15)
-
Strange One (4:44)
-
The Parisienne (3:19)
-
Not If You Were the Last Honey on Earth (2:50)
-
In Love Again (3:20)
-
Somehow, Someday (3:59)
-
Happiness (4:29)
-
The Last of the 20th Century Girls (4:23)
-
Wave Attack (5:30)
0
geplaatst: 13 februari 2022, 14:01 uur
Hier ben ik wel benieuwd naar; de singles Night sweats en Strange one zijn goede voortekenen.
0
geplaatst: 18 maart 2023, 20:12 uur
Zo, ik heb mijn stem verhoogd naar de volle 5. Dit was mijn favoriete album van 2022. En dat zegt wat, want de concurrentie was moordend.
Deze Engelse zangeres verdient absoluut meer aandacht in Nederland. “Music is a time machine”, zingt Findlay in opener Life Is But a Dream. En dat geldt letterlijk voor deze plaat. Findlay haalt haar invloeden uit vrijwel alle decennia, maar slaagt erin om er toch een coherent geheel van te maken door een filmisch sausje over haar nummers te gooien. De invloeden gaan van chanson tot beatlespop, van 70s psychadelica tot onversneden 80s pop en van 90s Indierock in de trant van PJ Harvey tot moderne elektronische beats.
Eigenlijk staat er geen zwakke broeder op de plaat, al is het refrein in The Parisienne misschien wat te cheezy. Maar dit valt in de categorie muggenziften.
Ik had verwacht dat ik dit album na verloop van tijd minder leuk zou gaan vinden. Maar ik kan nu concluderen dat dit absoluut niet het geval is.
Het is moeilijk kiezen, maar mijn favoriete nummers zijn Strange One, Somehow, Someday en het titelnummer.
Deze Engelse zangeres verdient absoluut meer aandacht in Nederland. “Music is a time machine”, zingt Findlay in opener Life Is But a Dream. En dat geldt letterlijk voor deze plaat. Findlay haalt haar invloeden uit vrijwel alle decennia, maar slaagt erin om er toch een coherent geheel van te maken door een filmisch sausje over haar nummers te gooien. De invloeden gaan van chanson tot beatlespop, van 70s psychadelica tot onversneden 80s pop en van 90s Indierock in de trant van PJ Harvey tot moderne elektronische beats.
Eigenlijk staat er geen zwakke broeder op de plaat, al is het refrein in The Parisienne misschien wat te cheezy. Maar dit valt in de categorie muggenziften.
Ik had verwacht dat ik dit album na verloop van tijd minder leuk zou gaan vinden. Maar ik kan nu concluderen dat dit absoluut niet het geval is.
Het is moeilijk kiezen, maar mijn favoriete nummers zijn Strange One, Somehow, Someday en het titelnummer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.