Flume - Palaces (2022)

Dat de voorgang alweer uit 2016 is zeg, wat vliegt de tijd. Toch wel benieuwd naar deze plaat, Skin had wat tijd nodig, maar bevalt inmiddels uitstekend.

Interesse is gewekt, maar kan ook snel bekoeld worden. Nadat mijn enthousiasme van bij het debuutalbum wegebde naarmate de tijd verstreek (it didn't aged well) heb ik het 2de album nooit echt een kans gegeven.
We zullen de singles hiervan zeker een kans geven.

Eerste single Say Nothing is wellicht wat cheesy, maar stiekem toch wel erg lekker. De rijke productie zit erg goed in elkaar en de vocals sluiten daar goed op aan.

Ik ben nooit een groot Flumefan geweest, ik vind zijn stijl altijd veel te plastic klinken. Say Nothing is wel erg nietszeggend, pun intended, maar de titeltrack heeft wel wat, met die lange ambient intro met dikke distortion en spookachtige vocal samples. Het helpt waarschijnlijk dat ik een zwak heb voor Damon Albarn, denk ik, en dan nog vraag ik me ook bij die track nu al af wat de houdbaarheid is.

De lange ambient-intro van Palace vind ik eerder simplistisch, die standaard pianoaanslagen telkens op de eerste tel elke 4 tellen ben ik ondertussen wel wat beu. Ook muzikaal gebeurd er voor de rest weinig speciaal. Ik had iets meer inbreng van Damon Albarn verwacht.

Say Nothing vind ik dan voorlopig toch nog het beste.
Niet omdat dit een intelligente track is, maar omdat het cheesy pop aspect er zo dik op ligt + de blinkende plastiek uitvoering zo egaal is dat het puur entertainment is, en ik het daar ook naar beoordeel. het is catchy en er zit voldoende melodie in om me te behagen.

Sirens klonk tof op papier en eerste gehoor, maar na een paar keer luisteren was ik het eigenlijk al beu en begon het zelfs te storen. Escape heeft echt een heel erg vervelende beat, dus gaat hem ook niet worden. De titeltrack vind ik gewoonweg saai. Dus ik sluit mij helemaal aan bij mijn bovenbuurman, uiteindelijk beleef ik het meeste plezier aan Say Nothing.

Je weet van tevoren dat Flume op zijn albums een stuk commerciëler zal zijn dan op zijn mixtapes. De vele gezapige vocalisten verbaast mij dan ook helemaal niks. Ook productioneel voelt het als een routinematig klusje voor Flume. Het grootste dieptepunt vind ik dan ook wel de track "Only Fans". Dat voelt echt als een goedkoop aftreksel van Arca met wederom vocals die niets toevoegen.

Dus hoewel er genoeg te klagen valt vind ik veel van de solo cuts nog wel dope en vind ik de features van Albarn, Emma Louise & Polachek ook wel tof. Daarnaast flowen de tracks wel lekker in elkaar door en vind ik de stijl van Flume toch wel heel eigen dat ik nog wel kan genieten van dit album.