Night Ranger - Man in Motion (1988)

Het laatste echt goede album van deze band. Destijds onterecht afgedaan als een flop. Misschien qua verkoopcijfers maar muzikaal staat ie als een huis! Misschien wel het stevigste album van ze. De catchy refreinen zijn wederom niet van de lucht en de solo's vliegen je om de oren.

Gadver, waar is toetsenist Alan Fitzgerald gebleven, hij is in geen wegen te bespeuren op dit album, hoewel hij nog meeschreef aan Don't Start Thinking. Night Ranger is een geval apart, voor velen te soft, te poppy, te "didde", te "dadde" maar als gitaristen Brad Gillis en Jeff Watson uitbreken, blijft het genieten geblazen. Hun albums zijn over het algemeen meer dan de moeite waard. Nummer tien I Did It For Love werd door Russ Ballard geschreven.

Wederom een erg sterke plaat van Night Ranger.

Hier klinken ze (mijns inziens) meer richting Kansas, Boston, Toto en meer dan van fijns.

Minder duidelijke synthgeluidjes. Maar hier hebben de heren leadzangers echt heel erg hun best gedaan op samenzang. Luister eens naar het erg knappe Reason to Be. Dat doet Toto ze niet na.

Verder rockt de plaat prima. Keagy's drumpartijen zijn stevig en to-the-point. De gitaarduels zijn ook heerlijk.

De balans is helemaal goed op deze plaat. Alleen missen we soms inderdaad oorspronkelijke toestenist Alan Fitzgerald. Want de keyboardjes op deze plaat zijn wel erg knullig geprogrammeerd en komen niet altijd even lekker uit de verf.

De samenzang is inderdaad erg goed. Wederom een sterke plaat van deze sterke Rock band. De nummers zijn lekker catchy, maar worden nergens te poppy. De keyboards zijn wat meer naar de achtergrond verschoven lijkt het, maar dat vond ik eigenlijk niet zo storend. Er was nog genoeg om van te genieten!

Sterk album van Night Ranger, welke bij mijn eerste CD's hoort.
Verantwoorde stevige AOR met fijne samenzang, heerlijke melodieuze gitaarsoloos en merendeels sterke catchy nummers.
Klinkt inderdaad hier en daar richting Toto, Kansas en REO Speedwagon.

The Reason To Be is een waanzinnig mooi nummer, maar ook Man In Motion, Don't Start Thinking, Half Way To The Sun en Woman In Love zijn erg goed.
Eigenlijk geen mindere nummers, al is het eerste deel van de CD iets beter dan het tweede.
Album heeft wel die typisch eind jaren 80 lichtelijk synthetische drumsound, maar dat stoort hier eigenlijk niet.
Ja, de jaren 80 . Toch veel goeie muziek uitgekomen in dat decennium.
En ook weer zo'n lekkere plaat voor in de auto dit.

Night Ranger en Keith Olsen hebben hier een goed product neergezet.

De band komt met de goede songs, het enthousiasme en spetterend gitaarwerk en Keith komt de met moderne sound en studio-trucjes. De band is gewoon een hardrockband met van die scheurende rockgitaren, maar dan ondersteund door geprogrammeerde drums en wel vijf toestenisten.

Maakt dat dat deze plaat minder rockt? Nee, hij klinkt lekker fris en het is gewoon een erg goede plaat die mensen zouden kunnen omschrijven als overgeproduceerd en gedateerd, en feitelijk is dat ook zo.
Maar wel lekker overgeproduceerd en als je van de sound van eind jaren tachtig houd (Keith Olsen) dan is dat gedateerde juist een troef.

Ik ben op z'n tijd niet vies van geslepen (een beetje onterecht genoemd 'Amerikaanse') rock. Maar "Man in Motion" doet me op de één of andere manier niks. Misschien dat ik Night Ranger altijd verbind aan het wat frivole en gevarieerde "Midnight Madness" album, waar alle nummers goed zijn en het vaker wat meer rockt. Het materiaal van "Man in Motion" blijft bij mij niet hangen, terwijl er toch alle moeite aan gedaan is om een goed in het gehoor liggend rock album te maken, dat merk je ook aan het vakmanschap dat er vanaf druipt. Goede muzikanten zijn het zeker en de zang blijft onmiskenbaar herkenbaar. Maar voor een dergelijke aanpak ken ik betere albums in het melodieuze rock genre.

Altijd fijn dat sommige albums ineens weer op je radar verschijnen door een post of update hier op de site Zo ook bij dit album! In geen jaren gehoord maar door de recente posts gaat deze komend weekend weer eens op de platen speler. Fantastisch album!

vielip

Ik ben benieuwd naar wat voor jou doorslaggevend is voor dat deze plaat zo bevalt.

Ik noemde al de productie van Keith Olsen, maar ik ben dan ook wel liefhebber van zijn sound (Fleetwood Mac, Foreigner, Saga, Magnum, Whitesnake, Heart)

Ik heb 'm ook in geen jaren gehoord, maar was hier destijds eveneens zeer enthousiast over. Tenminste, tot op zekere hoogte. Productie en uitvoering zijn geweldig, en in de vorm van Reason to be, Halfway to the sun en Don't start thinking bevat dit album een paar geweldige krakers. De titelsong en de ballad Restless kind zijn heel behoorlijk, maar voor het overige is het songmateriaal helaas niet meer dan gemiddeld, en soms zelfs onder de maat. Met name de drie afsluitende nummers vind ik minder, zodat deze plaat helaas naar het einde toe behoorlijk inzakt.

In mijn herinnering was dit de erop-of-eronder-plaat van Night Ranger, in de zin dat ze zich moesten bewijzen tegenover de toenmalige platenmaatschappij MCA, nadat voorganger Big life - eveneens een prima plaat overigens - een relatieve flop was. Sommige fans beschuldigden de band toen al van een sell-out, omdat ze verscheidene nummers hadden aangeleverd voor soundtracks.
Ja, het geluid is wat commerciëler en wat minder zwaar rockend dan op de eerste twee, drie albums. Maar ik vind het niveau hier nog steeds heel behoorlijk. Naderhand zou de band vooral albums opnemen voor allerlei kleine labeltjes, en het resultaat was op zijn zachtst gezegd wisselend.

@Mssr Renard: Ja, ik ben ook een Keith Olsen-fan, voorzover je fan van een producer kunt zijn. Ik vind het een aanbeveling als ik ergens achterop de hoes lees: Produced by Keith Olsen for Pogologo Productions.
Niet altijd een aanbeveling in artistieke zin, want vaak wordt hij ingehuurd als een artiest of band op zoek is naar een commerciëler geluid dan voorheen. Maar dat geluid is bij Keith Olsen vaak wel heel mooi afgewogen en transparant. Ik had vorige week nog Zebop van Santana op staan. Zeker niet Santana's beste plaat, maar het geluidsdecor is prachtig. Zo hoor ik ze graag.

Daarnaast mogen we de eerder dit jaar overleden producer eeuwig dankbaar zijn voor de opvallendste prestatie uit zijn carrière: dat hij Buckingham en Nicks introduceerde bij Fleetwood Mac.

Dat is echt goed verwoord en dat is inderdaad wat het is. Ik denk ook dat het een dure producer is. In het geval van Saga en Magnum mocht het niet baten, maar in het geval van bijvoorbeeld Whitesnake wat het keihard raak.

Terug naar deze Night Ranger; het is dus met name het songmateriaal wat te wensen overlaat. Ik meen dat de enerlaatste track een Russ Ballard-song is. Dat is eigenlijk net zoiets als Keith Olsen als producer inhuren; het idee dat je met een Ballard-song wel een hit kan scoren (https://www.discogs.com/Night-Ranger-I-Did-It-For-Love/master/159893). (voorbeeld: Since You've Been Gone, God Gave Rock 'n' Roll to You)

Toevalligerwijs schreef Ballard ook Winning (de hitsingle van Zebop!) en schreef hij ook mee aan de Magnum-plaat Goodnight. L.A. Toeval dat Keith Olsen en Russ Ballard zo aan elkaar gelinkt zijn?

Haha, grappig dat je die twee zo aan elkaar koppelt, zeker gezien die link via dat Santana-album. Ik heb er nooit eerder bij stilgestaan, maar ik denk dat die overeenkomst er wel is. Russ Ballard is zo'n typische songwriter die vaak met memorabele hooks komt, waardoor zijn nummers een groot publiek aanspreken. Voorbeelden te over, naast de nummers die jij noemt schieten mij zo even snel I know there's something going on (Frida), I don't believe in miracles (Colin Blunstone), I surrender (Rainbow), So you win again (Hot Chocolate) en The border (America) te binnen. En dat is nog maar het topje van de ijsberg.

Ze hebben elkaar in elk geval ontmoet, want Olsen produceerde in 1979 de derde solo-LP van Ballard, At the third stroke. Geen idee of ze daarna contact zijn blijven houden, maar ik zou me kunnen voorstellen dat ze elkaar regelmatig zijn blijven tegenkomen in de studio's. Inderdaad, ik zie dat ze in elk geval hebben samengewerkt op Magnum's album Goodnight L.A., waar Ballard werd ingehuurd (dat lijkt me echt het juiste woord) als aanvullend songwriter.

Bij deze plaat van Night Ranger werkte het overigens niet, wat mij betreft. Ik kan me herinneren dat I did it for love de eerste single van dit album was (volgens mij ook onder druk van MCA), maar zoals ik al schreef: dat vind ik hier echt een van de mindere nummers. Staat mij bij dat daarna Reason to be en Restless kind ook nog op single werden uitgebracht, maar het mocht niet baten.

Maar ja, had je Night Ranger, God Gave Rock 'n' Roll to You willen zien doen?
Ik vind het sowieso wel knap dat de band de eer toch nagenoeg aan zichzelf hield, en maar één 'cover' op de plaat had.

Terwijl we dit schrijven, lees ik echter dat Here She Comes Again is meegeschreven door (toen nog rocker) Michael Bolton en heavy metal-songwriter Halligan jr.en poprock-songwriter Martin Briley. Bolton/Briley schreven trouwens wel meer samen (Can't Keep Running van Gregg Allman bijvoorbeeld).

Zo nu weer genoeg nerden-gedrag.

Heerlijk om nerd te zijn Wat mij aanspreekt wat betreft dit album is het totaalplaatje; de productie (ook ik ben een bovengemiddeld Olsen fan), de feelgood vibe en toch ook de (meeste) songs. Ik vind de laatste drie nummers dan ook niet echt matig of minder. Het zijn ook weer niet de uitblinkers maar ik stoor me er geenszins aan. Halfway to the sun, Reason to be, Don't start thinking, Kiss me where it hurts en het titelnummer mag je me altijd voor wakker maken.

Nog even over Russ Ballard; ben ik ook fan van. De beste man heeft prachtige nummers geschreven. Zowel voor hemzelf als voor anderen.

Ik noemde Keith Olsen, maar vergat technicus (engineer) Brian Foraker te vermelden, die toch ook 2 van 11 songs op deze plaat produceerde.

Op Wildest Dreams van Saga is Brian nog de engineer, maar hier neemt hij Restless Kind en I Did It For Love voor zijn rekening als producer.

Deze cd al sinds de release in mijn bezit. Goeie plaat waarvan ik "Halfway to the sun" nog regelmatig draai.

Ik had na Big Life hoge verwachtingen van Man In Motion, zeker omdat de band 2 geweldige gitaristen en een behoorlijke potentieel heeft maar op de eerste 3 nummers na een behoorlijke tegenvaller. Het is allemaal niet heel slecht, de gitaren zijn er wel maar het boeit me allemaal een stuk minder. Doodzonde van zo'n talentvolle band.

Ik moet het met Bauwe vla eens zijn hier, dit is een zeer, zeer matige plaat van het op zich geweldige Night Ranger. Aan het enthousiasme, speelplezier en de productie ligt het allemaal niet, en er zijn plenty flitsende gitaarsolo 's te horen. Maar dat kan allemaal niet verhullen dat het songmateriaal ontstellend zwak is. De singles waren geen hits en de plaat was een enorme flop en ik begrijp waarom. Er blijft werkelijk helemaal niets hangen en dus ervaar ik deze plaat als een bittere teleurstelling. Jammer!