Paddy Moloney & Brian Keane - Long Journey Home (1998)

Voor deze mini-serie over Ierse immigranten werd Paddy Moloney gevraagd om op te treden als 'producent'. Hij koos Ierse muziek uit, schreef veel van de muziek op deze cd zelf en koos daarbij Ierse artiesten die hem bevielen om zang eraan toe te voegen en werkte ook samen met Brian Keane aan muziek voor het Ierse orkest. Fiachra Trench was dirigent en deed orchestraties, net als Keane (die ook componeerde). Soms schreef Moloney niks ergens aan en speelde enkele traditionele Ierse instrumenten of bewerkte soms ook een compositie. De stukken score zijn indrukwekkend somber. De Uillean pipe van Moloney krijst de pijn uit naast het Ierse orkest bij een stuk wat de Grote Ierse hongersnood tragisch verbeeld. Erg mooie en dieptrieste, meeslepende muziek. 4 sterren

na 17 jaar hierbij een tweede bericht met dank aan neo voor zijn 1e bericht.
"Long Journey Home" was een 6 uur durende t.v. mini-serie over de Ierse Amerikanen, gefilmd in Ierland en New York City. deze soundtrack kreeg in 1997 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album".

het onderliggende thema is de Ierse hongersnood ("Great Famine") van 1845-1850, waarbij diverse malen tot zelfs 90% de aardappeloogst was mislukt als gevolg van een aardappelziekte. de Ieren waren voor hun voedselvoorziening grotendeels afhankelijk van de aardappeloogst. meer dan een miljoen Ieren stierven en miljoenen anderen vluchtten naar o.a. Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. de bevolking liep vanaf 1840 van 8 miljoen mensen terug naar 3,5 miljoen begin 20e eeuw. navrant detail is dat de Engelse landeigenaren die Ierland als wingewest beschouwden, Ierse boter en vlees naar Engeland bleven exporteren. volgens velen had er indien er een andere verdeling van het aanwezige voedsel zou zijn geweest, helemaal geen honger hoeven te heersen.

op dit album staan zo goed als geen instrumentale polka's, jigs en reels, zoals bekend van de Chieftains, maar sfeervolle orkestrale composities uitgevoerd door de Irish Film Orchestra, alsmede prachtig uitgevoerde traditionele liederen met zang van diverse gastartiesten.

in die laatste categorie staan er flink wat pareltjes op dit prachtalbum, waaronder "Shenandoah" met zang van de Noord-Ier Van Morrison, een nummer dat later ook zou verschijnen op het album "The Best of Van Morrison, Vol. 3" (2007), "Paddy's Lamentation" (klaagzang) en "Skibbereen" van de Ierse zangeressen Mary Black en wijlen Sinead O'Connor en "White Potatoes" met zang van Liam O'Maonlai, bekend van zijn werk met de Ierse band Hothouse Flowers.

ook de vocale bijdragen van de Amerikanen van Ierse afkomst Vince Gill "The Bard of Armagh" en wijlen Mick Moloney (ooit lid van de Ierse folk close-harmony groep The Johnstons) "Muldoon the Solid Man", en "An Raibh Tu Ag An Gcarraig" met zang van de Noorse zangeres Sissel zijn het beluisteren meer dan waard.

"Bean Phaidin" wordt in Iers Gaelic gezongen door Chieftains lead zanger/bodhran speler Kevin Conneff.

dit album wordt prachtig afgesloten met de "anthem" Long Journey Home een nummer van Paddy Moloney en Elvis Costello, een Engelsman van Ierse afkomst, met lead zang van Elvis Costello en een koor.

de Ierse melancholie is in zijn volle glorie te horen met indrukwekkende, sfeervolle en bij tijd en wijle ontroerende muziek. de Ierse vrijstaat werd overigens pas in 1922 uitgeroepen.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney

de meeste nummers werden opgenomen in Dublin, maar ook in studios in Boston, London, Nashville en Oslo vonden opnames plaats

citaat uit de liner notes bij het nummer "Skibbereen"

"The horror of the Famine was so great that those who survided it chose, for the most part, not to speak or write of it. But a generation later, the anger at what happened poured out - nowhere more eloquently than in "Skibbereen".