Tangerine Dream - Three O'Clock High (1987)

Om maar met Edgar Froese te spreken: Waarom dit soort onzin releases wie zit er nou te wachten op dit soort soundtracks. Andwoordt:
Zij die geld willen verdienen.

Dit album staat bij mij stof te vangen, want ik draai het zelden. Het klinkt namelijk als een jinglepakket van een radiostation waar ze geen smaak hebben. Wie dergelijk materiaal durft uit te geven is niet goed bezig of luistert nooit naar muziek Begin je net even in een bepaalde stemming te komen wordt de schaar er ingezet. Niet een keer maar een heel album lang. Hierdoor is het een rommelig geheel geworden waarbij de schuld ligt bij de uitgever en niet bij Tangerine Dream. Edgar Froese was zoals tangmaster al schreef niet blij met dit album. Wat hij er van vond valt te lezen bij het album The Park is Mine.

Waarom dit ooit uitgebracht is, is mij een raadsel.

Dit is destijds uitgebracht zonder tussenkomst van de band. In een interview heb ik Edgar horen zeggen dat dit uit gebracht is voordat hij lucht kon halen.

Het uitkomen is puur een zaak van de filmmaatschappij geweest. Die hebben de stukken muziek zo op het album gezet zonder enige na-bewerking. Edgar Froese daar over. "Normaal maken we bij het uitkomen van een soundtrack mixen, zodat de koper wat hoorbaars krijgen. Bij deze soundtrack is dat helaas niet gelukt. Deze is tussen ons vingers door geglipt."

Deadly Care
Dead Solid Perfect
Dream Music
Dream Music 2
Catch me If You Can

Gebeurde het zelfde mee als met deze schijf.
Maar het correcte verhaal van Edgar aangaande deze schijf was:
Dat hij niet begreep waarom dit op de markt gebracht werd, al die korte stukken. Gewoon op zoek naar geld door de film maatschappij omdat de naam van Tangerine Dream gebruikt werd. Dat mixen van de soundtrack zoals jij dit vertelt sloeg op The Park is Mine die rechtstreeks van de tapes af gehaald werd.

Iets in mijn achterhoofd zegt dat Edgar Froese hier ook niet tevreden mee was. Volgens mij deed hij daar uitspraken over in het Duitse radioprogramma Schwingungen van de WDR. Ik hoor hem zoiets zeggen dat hij deze knipsels van muziek niets vond en dat je dit niet kon maken ten opzichte van de kopers.

Klopt, maar dat zei ik ook maar dan in wat andere woorden en die komen weer uit een blad, maar de strekking is gelijk.

En als twee nieuwsbronnen met min of meer hetzelfde op de proppen komen zit er wel een kern van waarheid in. En als ik nu de tracklist bekijk van dit album doet het mij sterk denken aan een jinglepakket van een radiostation.

Dankzij bovenstaande info van Tangmaster en Gerards Dream geeft e.e.a. redelijk wat inzicht bij deze futloze soundtrack van een infantiele jaren '80 tiener-comedy/drama. Typisch een vorm van een album die 'puur voor de heb' leuk is om erbij te hebben, maar ook bij mij vangt dit album eigenlijk alleen maar stof.

Muzikaal is het over het algemeen niet veel soeps. De korte tracks slaan over het algemeen nergens op en sommige stukken lijk ik al eerder gehoord te hebben. Is "Go to the Head of the Class" niet gewoon een remake van "Love on a Real Train"?
Sommige stukken zijn nog wel aardig, zoals het stoere "Jerry's Decisions" (coole gitaarstukken) en het redelijk onderhoudende "The Fight Is On", dankzij aardig sequence- en ritmewerk. "You'll Never Believe It" kan er, vanwege het opzwepende karakter, ook nog wel mee door.
Maar zodra de speelduur van de nummers weer vervallen naar een slordige minuut is er niets meer aan, puur omdat redelijk goede ideeën al snel om zeep geholpen worden door de korte speelduur.

Jammer, maar helaas. Three O'Clock High is er eentje om te vergeten...