Beth Hart - 37 Days (2007)

Vanavond gedownload...............en weer een fantastisch album van Beth Hart...prachtige rocksongs/ballads en die heerlijke stem!!!!!!!!!!!

Zo fantastisch vindt ik dit album niet , Beth Hart zou nu eindelijk ééns een andere koers moeten gaan varen , ik zou voor stellen om om te kiezen voor wat melodie waar het op dit album totaal aan ontbreekt.
Schreeuwerig , ééntonig , "overdone rocky" en daardoor bijna op het irritante af.
Zeer middelmatig.
2.5**

Good As It Gets krijg ik echt NIET meer uit mijn hoofd !

Toch wel weer een goed album,. wel wat veel van hetzelfde maar toch wel lekker, met Sick als beste nummer

wat een wijf [sorry dames]
aanrader is koop de dvd
of paradiso concert
music from the haert
she rocks
ik krijg easy niet uit mn kop .............top

Dit album vind ik beduidend minder dan Leave The Light On en Screaming For My Supper. Toch is het geen slecht album. De nadruk ligt duidelijk op de rock. Ik heb het genoegen gehad de dame 2 x live te zien. Ook tijdens deze optredens ligt mijn voorkeur zeker niet bij de rock-nummers. Dat ze kan zingen kan niemand ontkennen. Zelden iemand met zo een stem gehoord.

Echt een heel goed album, stukken beter dan Leave the light on. Gelukkig weer helemaal back to rock en godzijdank niet weer een album waarin de soul, blues en vooral gospel de overhand hebben. Dit album is samen met Screamin' for my supper mijn favoriet van Beth Hart. De enige twee nummers die ietsje minder zijn, zijn Crashing down the end en At the bottom.

Heerlijk album.

Wat een stem !!

Het is even geleden dat ik zo'n fijn CD'tje in m'n wisselaar had zitten (de laatste was dacht ik Tremolo van The Pines). Inderdaad een fenomenaal stemgeluid en een goed repertoire. Ik ga meer van haar opzoeken.
Overigens vermoed ik dat liefhebbers hiervan ook Lucinda Williams wel zullen waarderen, en dan vooral dit album.

Beth Hart heeft een stem die van een afstand een ruwe eiken plank glad kan zingen. Een klank met een grove korrel. Overtuigend, geloofwaardig en daar is m.i. geen woord van overdreven. Hart lijkt de energie van een Axl Rose te hebben, de passie van een Rod Stewart ten tijde van The Faces en het talent van Joplin. Daarnaast is het een mooie dame om te zien. De muziek is snel, pittig, hard, ruw, ingetogen waar nodig, maar nooit overdreven, opvullend of het doel voorbij gestreefd. Dit 37 Days weet over de gehele linie prima de aandacht vast te houden. Dit is as Good as it Gets.

Via een vriendin vrij recent Beth ontdekt........ man, hoe kan ik dit wereldw*f gemist hebben zeg!!!.......... wat een passie, wat een kracht, wat een performer!!..... heb inmiddels haar hele oevre uitvoerig beluisterd, en ik moet zeggen dit album steekt er voor mij boven uit.
Vooral omdat Beth een artieste is die je bij voorkeur live moet ervaren (Paradiso dvd!!! geweldig!!), en deze cd benadert Beth live het beste.

Haar nieuwe (my california) is ook erg goed, maar focust meer op de rustige kant van Beth.
Deze 37 days heeft het allemaal; ruige rockers, mid-tempo songs en rustige ballads..... een perfecte mix!

Ik kwam er vandaag pas achter dat "Soul Shine" een cover is van de Allman Brothers Band..

Een van de betere albums gelukkig kwam ze ijzersterk terug na het tikje tegenvallende Leave the light ...

Op ”37 Days” grijpt Beth Hart terug naar de rockmuziek. Het album is een mooie gebalanceerde mix van stevige rockers en mooie ballads. Op de rockers gieren de gitaren volop en trekt Hart haar rauwe strot flink open. Haar stembanden hebben een mooie grove korrel en die vibrato is kenmerkend aan haar stemgeluid. Toch vind ik haar stem het beste tot zijn recht komen in de ballads. Dan hoor je nog beter die mooie klanken en trillingen in haar stem. Een nummer als ”Easy” is daar exemplarisch voor. ”37 Days” is dus echt een rockalbum, maar in haar stem hoor ik altijd soul en blues. Die combinatie maakt niet alleen dit album van Hart voortreffelijk, maar haar gehele oeuvre is de moeite meer dan waard.