Pure Wrath - Hymn to the Woeful Hearts (2022)

Helemaal niks mis mee. Er wordt op deze plaat echt geen nieuw wiel uitgevonden op het gebied van (atmosferische) black metal. Maar alles is wel uiterst smaakvol uitgevoerd door deze Indonesische band. Toffe productie en melodieën en elke song is gewoon interessant om door te blijven luisteren. De folk interludes hier en daar zijn ook precies goed en niet te lang.
Enige kritiekpuntje: Ik had persoonlijk wel wat meer Indonesische touch in de songs willen terughoren, nu heb ik toch snel de neiging om te zeggen dat we te maken hebben met een band uit het hoge noorden.

Het is maar goed dat Nederlandse bands er geen invloeden uit de smartlappenparade tegenaan gooien. Dus waarom moeten Indonesiërs Indonesiëdingen doen?

Verder ben ik het wel met je eens, Pure Wrath is bijzonder omdat het uit Indonesië komt maar klinkt verder vrij universeel. Of dat erg is, is een tweede. De melancholie die het album uitstraalt, is heerlijk meeslepend. De vaart zit er goed in. Een tokkeltje hier, een gesproken woord daar. De ingrediënten zijn eenvoudig maar zeker niet minder effectief.

De Indonesische afkomst ligt besloten in de teksten die geïnspireerd zijn door de geschiedenis van aldaar. Het is allemaal op vrij poëtische neerslachtige wijze geformuleerd. Het past bij het karakter van de muziek. Echt agressief is het allemaal niet.

De productie is om door een ringetje te halen dus tast vooral toe als je van intense ervaringen houdt.