Twelve Thousand Days - The Birds Sing as Bells (2021)

In één keer is Twelve Thousand Days redelijk productief : in 3 jaar tijd drie platen uitbrengen, dat zijn we niet gewend van dit duo. Martyn Bates en Alan Trench hebben opnieuw een pareltje afgeleverd. Nog meer als op de andere platen gaan ze terug naar een dark folk, dat toch wel geënt is in de oorspronkelijke folk en middeleeuwen. Zoals een recensent schreef 'iets tussen een minder demonische Current 93 en een meer creatieve Sol Invinctus.
De muziek zweeft wat tussen de Middeleeuwse, traditionele apocalyptische folk en soms weer meer elektronica. Het ontstijgt daardoor het cliché matige van wat sommige dark folk groepen hebben.
Het album is wat tegendraads, maar dat zijn we wel gewend van dit duo en je moet wel je best doen om de schoonheid te ontdekken. Maar éénmaal in de stemming zal de bijna naakte, natuurlijke schoonheid overtuigen, een album wat een veel groter publiek zal kunnen bereiken, dan het kleine groepje liefhebbers, vaak vanuit de dark folk hoek. Het is luistermuziek pur sang, soms feestelijk, maar altijd dreigt wel ergens gevaar en de duisternis is nooit ver weg. Het slotstuk 'Winter Suite' met zijn ruim 12 minuten is veelzijdig en het blijkt dat commercieel denken totaal niet aan de orde is. Er staan ook twee murder ballads op, een genre wat Martyn Bates ook al eens eerder heeft gebracht op drie platen in de jaren 90 (Drift, Passages en Incest Songs), samen met Mick Harris.
Martyn Bates en Alan Trench stuwen elkaar op deze plaat weer naar grote muzikale hoogte, een zeer bijzondere plaat.
Ik hoop dat nog meer MM-ers toch deze groep ontdekken. Tot nu toe heb ik bijna alle platen op MM geplaatst en er commentaar bij geplaatst en gestemd. 'The birds sings as bells' deze stond er al , toegevoegd door musixlover! Dus nog iemand die het kent.