menu

Orville Peck - Bronco (2022)

mijn stem
3,86 (29)
29 stemmen

Canada
Country
Label: Columbia

  1. Daytona Sand (3:15)
  2. The Curse of the Blackened Eye (4:10)
  3. Outta Time (4:18)
  4. Lafayette (3:02)
  5. C'mon Baby, Cry (3:30)
  6. Iris Rose (2:48)
  7. Kalahari Down (4:49)
  8. Bronco (3:28)
  9. Trample Out the Days (3:48)
  10. Blush (3:36)
  11. Hexie Mountains (3:11)
  12. Let Me Drown (3:19)
  13. Any Turn (2:16)
  14. City of Gold (4:04)
  15. All I Can Say (3:56)
totale tijdsduur: 53:30
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Vier nummers zijn al te beluisteren: Daytona Sand, Outta Time, Any Turn en C'mon Baby, Cry.

Nummers zoals je ze mag verwachten van Orville. Elvis had er ook prima mee weggekomen (hij zingt er zelfs over in Outta Time, ongetwijfeld niet geheel toevallig).

Fraaie hoes wel.

avatar van Motdattan
geplaatst:
Chapter 2, bestaande uit The Curse of the Blackened Eye, Kalahari Down, Trample Out the Days en Hexie Mountains, is nu ook te beluisteren.

Schitterende hoes en ditto stem.

avatar van aERodynamIC
4,5
Onze gay-cowboy Orville Peck is back!

Allereerst met een schitterende hoes die de aandacht van mij wel weet te trekken. Is dat masker nog steeds zijn handelsmerk? Jazeker. Misschien wat flauw, maar het draagt bij aan het mysterie rondom Orville.

Die hoes is er niet alleen voor het mooie: paarden vormen een terugkerend thema in Peck's werk en op Bronco staat het voor vrijheid, je nergens iets van hoeven aan te trekken. Niet geheel vreemd als je beseft dat Orville Peck openlijk voor zijn geaardheid uitkomt.

Vijftien nummers met zijn donkere, warme stem en dito liedjes. Bronco lijkt iets warmer te klinken dan het debuut. De inspiratie is te zoeken bij jaren '60 en '70 country rock, Californische hits en bluegrass. Artiesten als Roy Orbinson, maar ook Elvis Presley schieten mij dan ook snel te binnen.

Bronco klinkt vrij traditioneel en is wat meer relaxed dan de voorganger. Trots, queer en cowboy. met een shoutout naar het laatste nummer met bandlid Bria Salmena dat een beetje een Mazzy Star vibe heeft.

Ik kan er enorm van genieten.

avatar van Stalin
Dat masker van Orville doet mij dan meteen weer denken aan Jimmy "Orion" Ellis, een gemaskerde artiest waarvan het gerucht rondging dat hij eigenlijk stiekem een toch niet overleden Elvis was.

Orion - Before the Next Teardrop Falls

1 van de 3 vermoedelijke geboorteplaatsen van Orion zou Orrville, Alabama zijn...

avatar van Germ
Germ (crew)
Op titeltrack Bronco lijkt Peck's stem warempel net Cher. Als je het eenmaal hebt gehoord, hoor je het
alleen maar.

Over het album, uiterst genietbaar weer, iets luchtiger van toon dan de vorige plaat.

avatar van Venceremos
Haha, zover niet gekomen. Na 2 songs werd ik bezorgd over de toekomstige tandartsrekening want het glazuur vertoonde al serieuze barsten door deze vervelende act.

Voor de lol cq cringe value toch nog maar even #8 checken dan.

avatar van erwinz
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Orville Peck - Bronco - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Orville Peck - Bronco
De Canadese muzikant Orville Peck maakt ook op zijn tweede album weer muziek die lijkt weggelopen uit een heel ver verleden en die tegen kitsch aan lijkt te schuren, tot dat alles op zijn plek valt

Ik heb drie jaar geleden flink geworsteld met het debuutalbum van Orville Peck, die op Pony in de huid kroop van Elvis maar vervolgens opschoof richting Morrissey. Opvolger Bronco klinkt nog wat grootser en meeslepender dan zijn voorganger en blijft wat meer hangen in het verre verleden. Zeker de zang doet wat dramatisch of zelfs kitscherig aan, maar na enige gewenning raakt de Canadese muzikant me wel met zijn bijzondere stem vol echo's van Elvis. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal wat rijker en grootser, al heeft Bronco ook absoluut zijn meer ingetogen momenten. Niet geschikt voor iedereen, maar als je er tegen kunt is Bronco van Orville Peck een fascinerend album dat alleen maar beter wordt.

Een jaar na de dood van Elvis Presley in 1977 dook een gemaskerde lookalike op, die niet alleen sprekend leek op de te vroeg overleden rock ’n roll legende, maar ook precies zo klonk. Orion Eckley Darnell, beter bekend als Orion, zou afkomstig zijn uit Ribbonsville, Tennessee, maar toen hij zijn debuutalbum met de toepasselijke titel Reborn uitbracht, ging al snel het gerucht dat Orion niemand minder dan Elvis Presley zelf zou zijn, die zijn trieste dood in scène had gezet om te ontsnappen aan de enorme druk van de muziekwereld.

Orion bleek uiteindelijk ene Jimmy Ellis uit Alabama en niet de wederopstanding van een van de grootste muzikanten uit de muziekgeschiedenis. Ook bij beluistering van Pony, het debuutalbum van de eveneens gemaskerde Canadese muzikant Orville Peck, waren associaties met Elvis Presley drie jaar geleden niet te onderdrukken, al was dit keer wel duidelijk dat achter het masker niet een inmiddels hoogbejaarde koning van de rock ’n roll schuil ging.

Orville Peck keert, na de matige EP Show Pony uit 2020, terug met zijn tweede album Bronco. Nu duurde het bij mij drie jaar geleden wel even voor ik overtuigd was van de kwaliteiten van het debuutalbum van Orville Peck. Zijn sterk door muziek uit het verleden gekleurde debuutalbum kon immers niet alleen beluisterd worden als een flinke dosis muzikale nostalgie, maar ook als een minstens even grote dosis kitsch.

Uiteindelijk beviel Pony me, mede door de uitstapjes richting de muziek van The Smiths, zelfs goed genoeg voor een plek in mijn jaarlijstje, maar bij eerste beluistering van Bronco begon ik toch weer bij nul. Ook op zijn tweede album zet Orville Peck zijn zang zwaar aan en roept hij vooral herinneringen op aan Elvis, met hier en daar een uitstapje richting Roy Orbison of Lee Hazlewood.

Het is soort zang dat je tegenwoordig niet al te vaak meer hoort en dat wat kitscherig op op zijn minst dramatisch aan doet. Ook in muzikaal opzicht klinkt Bronco grootser en meeslepender dan zijn voorganger, wat het gevoel van kitsch nog wat verder versterkt. Ik moest er echt weer even in komen, maar uiteindelijk ben ik toch weer onder de indruk geraakt van de muziek van Orville Peck.

De Canadese muzikant keert zowel in muzikaal als in vocaal opzicht terug naar de jaren 50, 60 en 70 en put zowel uit de archieven van de rock ’n en roll als uit die van de country. De Canadese muzikant blijft hier dit keer ook hangen en vergeet de uitstapjes richting Morrissey, die op Pony wel te horen waren.

Zeker wanneer flink wat violen uit de kast worden getrokken klinkt Bronco als Western Stars van Bruce Springsteen, maar Bronco is een verrassend veelkleurig album, dat ook dienst zou kunnen doen als soundtrack bij een spaghetti western. In muzikaal opzicht klinkt het lekker theatraal en ook in vocaal opzicht wordt het bombast niet uit de weg gegaan, maar het is meer dan een trucje, wat helaas in flink wat recensies wordt gesuggereerd. Orville Peck en zijn medemuzikanten, stuk voor stuk gelouterde sessiemuzikanten uit Nashville, stoppen hun ziel en zaligheid in de songs op Bronco, dat uit de speakers knalt.

Als Orville Peck in 1978 zou zijn opgedoken, zou hij een zeer serieuze concurrent voor Orion zijn geweest, maar vele decennia later is de Canadese muzikant veel meer dan de zoveelste wederopstanding van Elvis. Het duurde bij mij een paar keer horen voor ik weer gewend was aan het drama en de pathos op Bronco, maar inmiddels heeft Orville Peck me toch weer te pakken met zijn bijzondere muziek, die vergeleken met zijn debuutalbum nog wat overtuigender klinkt. Erwin Zijleman

avatar van Silky & Smooth
4,0
geplaatst:
Op het eerste gehoor klinkt dit als een parodie, maar dit is werkelijk fantastische muziek!

Btw: net een piepklein beetje onderzoek gedaan, maar het is toch vrij duidelijk wie deze gemaskerde man is?

avatar van Germ
Germ (crew)
geplaatst:
Silky & Smooth schreef:


Btw: net een piepklein beetje onderzoek gedaan, maar het is toch vrij duidelijk wie deze gemaskerde man is?


Bij mij niet, weet jij meer?

avatar van aERodynamIC
4,5
geplaatst:
Germ schreef:
(quote)


Bij mij niet, weet jij meer?

Dat was al bekend bij zijn debuut Daniel Pitout. Google hem maar, en check zijn foto's zonder masker (met tattoos is het niet zo lastig te vergelijken en te constateren dat het wel klopt).
Singer, songwriter, gitarist en drummer in de Toronto queer/punk movement.
Daniel Pitout | Discography | Discogs (inclusief foto's).

avatar van Silky & Smooth
4,0
geplaatst:
aERodynamIC schreef:
(quote)

Dat was al bekend bij zijn debuut Daniel Pitout. Google hem maar, en check zijn foto's zonder masker (met tattoos is het niet zo lastig te vergelijken en te constateren dat het wel klopt).
Singer, songwriter, gitarist en drummer in de Toronto queer/punk movement.
Daniel Pitout | Discography | Discogs (inclusief foto's).

Dit dus. Niet dat ik enig idee heb wie Daniel Pitout verder is hoor.

avatar van vinylbeleving
geplaatst:
Venceremos schreef:
Haha, zover niet gekomen. Na 2 songs werd ik bezorgd over de toekomstige tandartsrekening want het glazuur vertoonde al serieuze barsten door deze vervelende act.

Voor de lol cq cringe value toch nog maar even #8 checken dan.


Ik ook. Het hele idee van een out en proud gay cowboy in een behoorlijk conservatief genre vind ik mooi. Altijd goed als conservatief Amerika een beetje wordt opgeschud. De uitwerking van de muziek trek ik echter minder. Ik ben best in voor een beetje bombast en wat steel gitaren, maar dit is me te bombastisch en de muziek te dicht geplamuurd. Bovendien schuurt het me teveel tegen het randje van een gimmick aan. Ook gaat Pecks stem soms ineens galmend de hoogte in en dat klinkt niet zo fijn. Het concept van deze act vind ik dus symphatiek, maar de uitwerking vind ik minder geslaagd.

avatar van Silky & Smooth
4,0
geplaatst:
Ik zit ook wel met dat gevoel, al dan wel iets positiever nog. Het is sowieso een fascinerende artiest. Hij kan geweldig zingen en de muziek zit uitstekend in elkaar. Aan alles is veel aandacht en zorg besteed, zie ook zijn video's. Alleen schuurt het inderdaad tegen een gimmick aan, waardoor ik (onterecht) moeite heb om het helemaal serieus te nemen. Ik ga morgen wel even kijken of ik hem ergens op vinyl kan kopen. De hoes ziet er fantastisch uit.

Door dit album valt het mij eigenlijk wel op hoe weinig er over, in dit geval, homoseksuele relaties gezongen wordt. Zeker binnen de open en progressieve muziekwereld...

avatar van Stalin
geplaatst:
Silky & Smooth schreef:
Door dit album valt het mij eigenlijk wel op hoe weinig er over, in dit geval, homoseksuele relaties gezongen wordt. Zeker binnen de open en progressieve muziekwereld...


10 Positively Gay-Ass Country Songs

avatar van Gladius
4,5
geplaatst:
Pff amai, deze had ik niet zien aankomen! Enkele jaren geleden zag ik hem roepen en tieren in de kelder van TakeRoot. De helft van de mensen stroomde toen na een kwartier de zaal uit. Ik bleef langer staan, in de hoop toch een glimps te zien van de artiest waar ik stante pede verliefd op was geworden. Tevergeefs, ik denk zelfs niet dat ik het volledige optreden heb gezien. Geen idee wat er mankeerde, maar mijn vertrouwen in Orville's kwaliteiten kregen een ferme deuk.
Maar dan hoor ik deze heerlijk lange plaat, en merk ik dat deze Gay Cowboy gewoon een wondermooie stem heeft, en verdikke goede songs kan schrijven. Hij kan alle stijlen aan, Elvis & Roy Orbison zijn nooit veraf.
Ik geraak vandaag niet voorbij Let Me Drown, wat een machtig nummer is me dat zeg, kippenvel krijg ik ervan.
https://www.youtube.com/watch?v=vfFMt4ZQWZ4
Jammer dat hij niet in Europa komt dit jaar. Iemand een idee of dit album op cd te verkrijgen is?

avatar van vinylbeleving
geplaatst:
Schrik niet als je een enorme dreun hoort... Het is Bronco die eindelijk valt...

Over de top? Ja!.
Maar toch ook heel sterk.

avatar van Silky & Smooth
4,0
geplaatst:
Wat vinylbeleving zegt. De muziek is behoorlijk over de top, maar dat past wel bij de lyrics, video's en zijn imago. Het complete plaatje klopt als een bus. En kwalitatief valt er ook niks negatiefs te zeggen over dit album. Het enige wat ik erop aan te merken heb is dat ik in de stemming moet zijn om deze plaat op te zetten. Aan de andere kant merk ik ook dat ik snel in die stemming ben als één nummer toevallig voorbij komt. Kortom, een ijzersterk album!

Gast
geplaatst: vandaag om 05:36 uur

geplaatst: vandaag om 05:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.