The B-52's - Time Capsule (1998)

Het vrouwenbeeld & popmuziek - soms kan dat hand in hand gaan

Ergens in een naar boenwas geurende gang van een USSR-achtig universiteitgebouw leerde ik Raf kennen. We deelden een gezamenlijk interesse: we waren allebei hardleerse popfans.

Daarnaast mochten we graag ons ogen als zwerfkatten aan het werk zetten wanneer een bevallige meid ons pad kruiste. Na een late les nodigde Raf me uit om zijn gratis verkregen eighties-langspeler te beluisteren in zijn studiootje.

Veel soeps was die niet: een vergeten nummer van Hall & Oates, wat afleggertjes van The Human League ... maar ook "Dirty Back Road" van The B52's.

Dat nummer klonk zo zwierig, het had zo'n "Ha! Kijk eens, daar is de Zon! De Zon, zeg ik u"-gehalte - met name door de stem van Kate Pierson Met onze handen geklemd rond lauwe chocolademelk uit vreugdeloze wegwerpbekertjes, concludeerden we stellig dat je dat soort reserveloze vreugde nooit, maar dan ook nooit aantrof bij vrouwen. Je vond het enkel terug in Kate Piersons stem

Een negental jaar later dien ik te concluderen dat ze inderdaad niet bestaan: die reserveloos jolijtige dames. Hindert niet, er zijn altijd The B 52's

Neem nu zo'n nummer als "Mesopotamia". Een prachtig tik-tak spelletje. Cindy Wilson (of betreft het nu wel degelijk Pierson?) zingt krols (blijkbaar baden haar genen in een soort nostalgiesfeer): "I'll meet you by the third pyramid/Ah come on, that's what I want/we'll meet/In Mesopotamia/oh oh oh", wat Fred Schneider beantwoordt met een komisch droog "But there's one thing I do know. There's a lot of ruins in Mesopotamia.". Zéér grappig toch

Het quasi-ernstige mannetje in mij zou kunnen inbrengen: "Zoveel jolijt - dat is slecht voor uw gezondheid."

Jaja - zal wel. Dat mannetje kan mij werkelijk gestolen worden. Ik heb altijd al een hekel gehad aan mensen die kinderen waarschuwen voor te veel suiker ("Ze worden zo actief, hé, meneer?")

Ik moet me komende week die twee eerste langspelers van The B 52's aanschaffen. Jawel, jawel, pleasure overload coming around the bend

laatst heb ik Mesapotamia gehoord via een cd met inspiratie materiaal van Carl Craig. erg zoet nummer inderdaad mijn kennismaking met deze band

ik zal deze tijdscapsule van The-52's maar eens opzoeken daar ik tot de toekomstige generatie behoor

Het beste staat vooran, en komt van die enorm lekkere gele plaat van hen zonder titel.
Quiche Lorraine klinkt lekker en is dat ook. Love Shack springt er ook uit, zo ook Good Stuff. De rest vind ik veel matiger van aard.
O ja... Dance This Mess Around is schandelijk over het hoofd gezien.

***1/2

Van B-52's heb enkel deze compilatie, maar ik vind het leuke, zeer dansbare muziek met absurdistische teksten en het blijft fris klinken.
"Planet Claire", "Rock Lobster", "Love Shack" en "Good Stuff" vind ik de leukste nummers.
Op mijn compilatie staan de tracks 4, 5 en 6 er niet op en staat op track 16 "(Meet) the Flintstones", hun herwerkte versie van die tekenfilmtune.

Sterke partymuziek, lekker opzwepend waardoor je niet kunt blijven stilzitten. Soms grappig, wanneer Fredje zich sarcastisch mengt in de zang van Kate Pierson (die een erg mooie stem heeft). Goeie verzamelaar, stelt het belangrijkste werk aan ons voor.