Savoy Brown - A Step Further (1969)

De hoes van deze plaat uit 1969 heeft een klein rond gat waardoor je de binnenhoes kan zien. Is deze rood dan heb je een Mono exemplaar te pakken, bij blauw de stereo versie. Ik ben de mazzelaar met een stereo versie, oftewel de "full frequency stereophonic sound" zoals op het label staat vermeld. De plaat heeft waarschijnlijk menig feestje moeten doorstaan. De hoes is als onderzetter gebruikt en de plaat krast zo her en der (ook in stereo), maar is desondanks gezien de leeftijd nog alleszins acceptabel. Op de hoes kijkt een bunch langharig werkschuw tuig ons vanuit een Engelse wilde tuin broeierig aan. Op de achterkant schrijft producent Mike Vernon de band en het album alvast de hemel in, we zijn benieuwd.
Kant 1 van de plaat start ijzersterk met een heerlijke boogie "Make Up My Mind", prima vocals van Chris Youlden. Dit swingt de pan uit.
Vervolgd wordt met een instrumental "Waiting In The Bamboo Groove", opwindend nummer met veel gitaar en blaasinstrumenten.
"Life's One Act Play" is de slow blues die natuurlijk niet mag ontbreken. Alles wordt hier uit de kast getrokken om een vette sound neer te zetten.
Afsluiter van kant is "Where I Am", met een typisch eind jaren 60 sound, waarop de jeugd aangeeft het allemaal niet meer te pikken. Dit nummer vloeit dan over in de korte instrumental "Where I Am", trommels, congo's cowbell etc. En als ik het goed hoor eindigt het met een fietsbel, het teken dat de plaat omgedraaid moet worden.
Kant 2 van de plaat is een live opname, opgenomen in de destijds roemruchte "The Cooks Ferry Inn" in Noord Londen. Het is een heerlijke medley a la Canned Heat, boogie all night long. Voorbij komen onder meer "Whole Lotta Shakin' Goin' On, Chuck Berry's Little Queenie en een flard Purple Haze van Hendrix. De sound is af en toe overgemoduleerd, maar de sfeer tijdens dit concert is perfect vastgelegd en het swing wederom de pan uit. De medley wordt na ruim 22 minuten weggedraaid, maar ik heb het sterke vermoeden dat de band hierna nog wel een uurtje doorgeboogied heeft, en dat de bar over de verkoop van "pints" niet te klagen heeft gehad. Was ik er maar bij geweest, maar ja ik was 7 toen en kon het wel vergeten om een pub binnen te komen.
Al met al een mooi tijdsdocument deze plaat van Savoy Brown. The Cooks Ferry Inn bestaat niet meer, daar ligt nu een betonnen viaduct, maar Savoy Brown (lees: Kim Simmonds) is ruim 50 jaar later nog still going strong en heeft net een nieuw album uit, naar verluidt het 41ste ...

Geert van der Loo

Mooi stukje, smaakt naar meer. En ik was 11 dus kon de pint ook “vergeten” .