The Church - Forget Yourself (2003)

De toon is letterlijk gezet na het melodische, vrolijke openingsnummer. The Church is, na het schitterende After Everything Now This dat de comeback inleidde, definitief terug! In de jaren '90 schenen ze een beetje de weg kwijt te zijn, maar ik ben getuige van dat het weer helemaal goed is gekomen. Het tweede nummer bijvoorbeeld, Song in Space, is een 5,0* song. Zo ontzettend gedreven, zo hemels atmosferisch, zo moeilijk te omschrijven ook eigenlijk. 'Nieuwe' muziek is het niet, meer een indrukwekkende samensmelting van het (voor mij) beste uit de geschiedenis van alternatieve rock (bijv. U2's Achtung Baby), dreampop en ik verneem zelfs een tikje shoegaze hier en daar. Grappig hoe een band in 2004 nog een stuk braakliggend rock-land weet te ontdekken, in een genre dat dan gelukkig toch nog niet uitgeput lijkt te zijn. Het derde nummer doet me na de zeven luisterbeurten (die dit album voor een optimale waardering toch echt wel nodig heeft), nog steeds niet zo heel veel. Maar de volgende topper staat klaar: Telepath, met electrisch gitaargetokkel dat bij mij door merg en been gaat. Ritmisch lekker afwisselend, en ook de zanger vind ik een uitstekende stem hebben. See Your Lights kanjert ook behoorlijk de stratosfeer uit, shoegaze-drives met daarop melodieus gitaarwerk zorgen voor een intense beleving. Lay Low en Maya veranderen de trip in een wat donkere, getergde maar nog steeds aangrijpende belevenis. Appalatia is ook weer 5,0*-waardig. Het sublunarische geluid is zo verdovend mooi, het nummer sleept je zo heerlijk actief door je fantasieën heen. Op een Slowdive-achtige manier (maar dan toch met een stevige aanwezige bas en drum) brengt The Church je via het iets mindere (maar gewoon goede) June, Don't You Fall en I Kept Everything naar Nothing Seeker, een nummer dat me o.a. aan Lifeblood van de Manic Street Preachers van tegenwoordig doet denken, en ook dat is ook om blij van te worden natuurlijk. Reversal en Summer leiden het album rustig op routine uit, zoals het hoort.
Die hoes staat me niet aan, misschien dat dat lelijke ding me nog weerhoudt van die 5,0*.

Na een paar teleurstellende platen was ik mijn interesse verloren in the church. Uit pure gewoonte toch maar dit cd'tje gekocht.
JonnieBrasco heeft groot gelijk, met deze plaat is the church terug, en bewijzen ze dat ze nog goeie sfeervolle nummers kunnen schrijven.

The Church heeft zoals bekend vele albums gemaakt vanaf 1980; hoewel ze altijd zijn blijven experimenteren en hun albums vaak een eigen kenmerkend geluid hebben zijn er best albums te noemen die met elkaar te vergelijken zijn. Forget Yourself hoort daar niet bij: het geluid dat ze daarop neerzetten is uniek vergeleken met al hun andere werk. Het album is tot stand gekomen in 3 maanden tijd, waarin veel gejammed werd; de plaat is bijna live ingespeeld met gebruik van een minimaal aantal overdubs. Het resultaat is een zinderende plaat waarop constant dingen gebeuren en waarvan de energie werkelijk afspat en dat was een zegen na het prachtige, maar te introverte en trage AENT. Forget Yourself als geheel is daarom misschien wel het meest spannende album van The Church, niet in het minst door de kleine 'foutjes' en rafelrandjes die bewust intact gelaten zijn. Niet onvermeld mag verder het dynamische drumwerk van drummer Tim Powles blijven.

De eerste 6 nummers van het album laten je na de eerste keer luisteren verbijsterd achter: is dit The Church? Dat begint met de langzame maar onontkoombare voorstuwing van Sealine en Song in space. Het tokkelwerk in The theatre and it's double en Telepath is prachtig in zijn eigenzinnigheid terwijl de geluidseffecten op de gitaren ook de meest verwende Church fan verbluft achterlaten. Na het door Marty Willson Piper gezongen See your lights volgt dan de afgemeten dreiging van Lay low: zo grimmig heeft The Church sinds Priest=aura niet meer geklonken.

Daarna ben je als luisteraar wel toe aan de sereniteit van Maya, Appalatia en June. Het album kan dan niet meer kapot. In Don't you fall en Nothing seeker steekt de dreiging dan weer even zijn kop op. Het album sluit af met het tedere terugverlangen van het zomers lome maar ook krachtige Summer. I kept everything en Reversal zijn dan wel iets minder dan de rest maar doen daaraan ook zeker geen afbreuk.

Forget Yourself is een van de allerbeste werken van The Church en zeker het beste wat de band heeft geproduceerd in dit decennium.