Baptiste W. Hamon - Jusqu'à la Lumière (2022)

Parijzenaar Baptiste W. Hamon is reeds vanaf zijn debuutalbum L’insouciance een ambitieus en vastberaden muzikant geweest. Voor dat album trok hij naar Nashville om daar te werken met producer Mark Nevers (oa Jake Xerxes Fussell, Caitlin Rose, Vic Chessnutt en Will Oldham).

Vanaf dat debuut vindt zijn bijzondere mix van chanson en Americana in Nederland een gewillig oor. Baptiste bracht zelfs speciaal voor de Nederlandse markt de EP De Mille Feux uit. Die mix van stijlen kwam tot stand doordat zowel Townes Van Zandt als de grote Belgische en Franse chansonniers van lang geleden tot zijn helden behoren. Aanvankelijk probeerde hij het Engels, maar dat ging hem niet zo goed af.

Op zijn derde album Jusqu'à la Lumière werkt Baptiste wederom samen met een producer van naam, niemand minder dan John Parish (oa PJ Harvey, Sparklehorse, Eels en The The). Wat mij betreft een verrassende keuze, die echter wonderwel goed uitpakt. Het album is zelfs weer wat traditioneler dan de fraaie voorganger Soleil, Soleil Blue, waarop hij volop gebruik maakte van drumcomputers.

Deze keer is een prominente rol weggelegd voor de steelgitaar. Baptiste schreef niet alle muziek zelf. Je M’abandonne à Toi werd geschreven door Nederlander Diederik van den Brandt (AKA Aidan & The Wild) en afsluiter Revoilà Le Soleil is een cover van het uit 1968 stammende nummer van Jacques Bertin. Het enige Engelstalige, Leonard Cohen-achtig aandoende, nummer Laughter Beyond the Flames is een duet met de bekende Noorse zangeres Ane Brun.

Baptiste heeft trouwens bewust gekozen voor een lichtere toon. Mijn favoriete track is het ontroerende Les Gens Trompés (bedrogen mensen), wat het meest herinnert aan de grote chansonniers van lang geleden. Ongetwijfeld gaat Baptiste, mede dankzij het populaire tv-programma “Chansons!” van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemp, vele nieuwe zieltjes winnen met Jusqu'à la Lumière.

Het is nu al mijn favoriete album van hem. Hou voor komende concerten zijn Bandcampagina in de gaten.

Baptiste W. Hamon voor het eerst gehoord in juni op het onovertroffen bluegrass festival in Rotterdam. Hij leek een beetje een vreemde eend in de bijt, maar paste eigenlijk best wel op dit festival. Voor de puriteinse bluegrass liefhebber was deze Fransman misschien wel te algemeen, maar het was een prachtig optreden. Maar je merkte wel dat niet iedereen onder de indruk was. Onterecht. Baptiste is als eerste een innemende persoonlijkheid en redelijk bescheiden. Hij had een puike begeleidingsgroep bij zich en zorgde voor een uitstekend optreden. Veel nummers van deze plaat werden gespeeld. Ik kende nog niets van hem, maar op één of andere manier voelde het direct vertrouwd. Der combinatie van chanson en folk/americana is redelijk uniek, hoewel ook in Canada een aantal groepen zijn die hiermee uit de voeten kunnen. Het optreden was soms wat steviger dan hier op de plaat, aan de andere kant kon hij bij het optreden ook heel intiem overkomen, solo met enkel gitaar.
John Parish produceert niet enkel het album, maar heeft ook een flinke muzikale bijdrage.
Een heel mooi verrassend album en hoewel Baptiste toch een redelijke aantal fans heeft, zou het niet verkeerd zijn als hij wat meer bekend wordt. Ik kom vaak in Frankrijk, maar ik heb het gevoel dat hij buiten Frankrijk bekender is dan in Frankrijk.
Aan het eind van het optreden deze plaat en nog een ep op vinyl kocht en nog een tijdje staan praten met deze muzikant. Ook hier , een zeer innemende persoonlijkheid wat ook te horen valt op deze plaat. Zonder meer een aanrader.