Steve Jolliffe - Zanzi (1995)

Het is voor mij althans een spannend gegeven als ik zie dat een track behoorlijk van lengte is. Het roept gelijk een vraag op van zou de componist c.q. muzikant mijn aandacht weten vast te houden? Of denk ik na een paar minuten nu weten we het wel?

Het bijna uur durende Zanzi begint met klanken die me wat aan Manuel Göttsching doen denken, maar dat is van korte duur. Wel is goed te horen dat Steve Jolliffe weet van hem te doen staat. In alle rust wordt er iets opgebouwd. Voorzichtig wordt het boek dus geopend en lijkt het in eerste instantie erop of ik in een bijzondere fabriekshal ben terecht gekomen. Even is wat rust te horen, waarna er heel rustig naar iets wordt toegewerkt. Voor mijn gevoel ben ik in een oerwoud en voetje voor voetje raken we steeds verder af van de normale maatschappij. Eenmaal op de plaats van bestemming lijkt het wel of één of andere stam in alle rust wakker wordt. Vanuit de verte wordt een ritme gestart die ingetogen blijft, maar wel een gevoel geeft er komt wat. Jolliffe weet deze sfeer goed vast te houden, in principe vindt er niet al te veel plaats, maar het is wel dusdanig gemaakt dat het mijn aandacht volledig weet vast te houden. Even wordt het weggedraaid, maar als het terugkomt heb ik het idee dat Steve Jolliffe bezig is met een overwogen opbouw. Langzaam bekruipt me een gevoel uit een donker bos te komen en even de zon te kunnen zien, waarna ik opnieuw de duisternis in wordt getrokken. Niet lang er na komt er echt leven in de brouwerij. Qua muziek moet ik even denken aan Johannes Schmoelling een mooi speels stukje muziek wat naast iets klassieks heeft gelegen. Hierna lijkt het wel of er met een oosterste stam kennis wordt gemaakt. Geluiden die aan klankschalen doen denken op een tikje zenuwactig rittme. In gedachte zie ik langzaam de zon achter de horizon verdwijnen. Lang lijkt deze pauze niet te duren, want de expeditie in den vreemden gaat door. Hier en daar een korte pauze, maar het is vooral genieten wat er te zien is. Even een sprankje geluk dus. Op het laatst nog een beetje afzien, waarna een goed gevoel naar boven komt van: We hebben het gehaald.

En na een track van bijna een uur volgt nog een toetje in de vorm van Coda. Een fraai stuk muziek wat me in eerste instantie het gevoel geeft in de woestijn te zijn, maar al snel wordt ik het leven van alle dag ingetrokken. De stad komt steeds dichterbij een de droom van de bijzondere tocht lijkt ineens ver achter me. Al met al een behoorlijk album van deze Steve Jolliffe die mij althans de tijd even deed vergeten.