DEHD - Blue Skies (2022)
mijn stem
20 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Fat Possum
-
Control (1:45)
-
Bad Love (2:30)
-
Bop (1:30)
-
Clear (3:03)
-
Hold (1:53)
-
Memories (3:58)
-
Window (2:58)
-
Palomino (2:15)
-
Waterfall (2:25)
-
Dream On (2:43)
-
Empty in My Mind (2:52)
-
Stars (2:43)
-
No Difference (1:53)
2
geplaatst: 2 juni 2022, 15:46 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DEHD - Blue Skies - dekrentenuitdepop.blogspot.com
DEHD - Blue Skies
De Amerikaanse band DEHD stijgt op haar vierde album tot grote hoogten en komt op de proppen met dertien frisse en avontuurlijke, maar ook onweerstaanbaar lekkere en hopeloos verslavende popsongs
DEHD uit Chicago maakte op mij geen onuitwisbare indruk met haar eerste drie albums, maar op Blue Skies verandert alles dat het drietal aanraakt in goud. Het soms bijna minimalistische geluid van de band stapt met zevenmijlslaarzen door de tijd en combineert meerdere genres in puntige maar o zo lekkere popsongs. Vergeleken met de vorige albums van de band bevat Blue Skies wat melodieuzere en wat minder stekeligere songs, maar de muziek van DEHD klinkt nog altijd heerlijk eigenzinnig. In net iets meer dan een half uur komen maar liefst dertien songs voorbij en de een is nog beter dan de ander. Ik hoorde tot dusver niet zoveel in DEHD, maar Blue Skies is een wereldplaat!
Blue Skies is het vierde reguliere album van de Amerikaanse band DEHD (volgens de band zelf geschreven met hoofdletters). De vorige drie albums van de band uit Chicago ben ik allemaal wel eens tegengekomen, maar een onuitwisbare indruk hebben ze niet gemaakt. Het in 2020 verschenen Flower Of Devotion vond ik aardig, maar zeker niet meer dan dat en voorgangers Water uit 2019 en DEHD uit 2016 maakten nog wat minder indruk.
Het contrast met het deze week Blue Skies is levensgroot, want het vierde album van de Amerikaanse band vind ik 32 minuten en 34 seconden lang geweldig. In die 32 minuten en 34 seconden komen maar liefst dertien songs voorbij en het zijn stuk voor stuk songs om eindeloos te koesteren.
DEHD is een trio dat bestaat uit Emily Kempf, Jason Balla en Eric McGrady. De drie autodidact muzikanten verdeelden hun tijd de afgelopen jaren over meerdere bands, maar momenteel ligt de focus bij DEHD. En terecht, want het drietal uit Chicago heeft de afgelopen jaren een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt.
In muzikaal opzicht klinkt Blue Skies een stuk beter dan zijn voorgangers en ook de zang op het vierde album van de band is een stuk aansprekender dan op de vorige albums. Je bent bij DEHD nog steeds niet aan het juiste adres voor muzikale of vocale hoogstandjes, maar de band klinkt op Blue Skies strak, terwijl het zelf geproduceerde geluid mooi helder uit de speakers komt.
Het is een geluid dat zich grotendeels beperkt tot de drie-eenheid gitaar, bas en drums, waarna nog wat synths zijn toegevoegd. De ritmesectie is in veel van de tracks beïnvloed door de postpunk met diepe bassen en strakke ritmes, terwijl de soms van een surfinjectie voorziene gitaren vooral ruimtelijk klinken en de toegevoegde keyboards atmosferisch. Het is een relatief eenvoudig of beter gezegd minimalistisch geluid, maar DEHD bereikt met relatief eenvoudige middelen een maximaal effect.
De zang wordt verdeeld tussen Emily Kempf en Jason Balla, waarbij mijn persoonlijke voorkeur uitgaat naar eerstgenoemde, maar ook als laatstgenoemde zingt en zeker als de twee de vocalen delen klinkt de zang op het vierde album van DEDH bijzonder aangenaam en energiek.
Vergeleken met de vorige drie albums heeft het drietal stappen gezet wanneer het gaat om de muziek en de zang, maar de meeste progressie zit in de songs. Blue Skies bevat zoals gezegd dertien songs en het zijn dertien songs waarvan ik alleen maar zielsgelukkig kan worden. De songs op het nieuwe album van DEDH zijn hopeloos aanstekelijk, maar ze prikkelen bovendien genadeloos de fantasie.
Bands als DEHD klinken vaak wat eenvormig, maar ook hier heeft de band uit Chicago totaal geen last van. Ondanks het feit dat het aantal ingrediënten beperkt is, is Blue Skies een verrassend veelzijdig album, dat je steeds weer net een andere kant op slingert, maar dat geen moment verslapt. Blue Skies is een wat persoonlijker album, wat verder bijdraagt aan de kracht en urgentie van de songs op het album.
Gezien de vorige album van de band uit Chicago had ik geen wonderen verwacht van DEHD, maar Blue Skies is een album vol wonderen. Hoe vaker ik naar het album luister, hoe aanstekelijker en verslavender de songs op het album worden en hoe meer ik onder de indruk raak van het bijzondere geluid van de band, die op fraaie wijze van alles aan elkaar smeedt. Fantastisch album. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: DEHD - Blue Skies - dekrentenuitdepop.blogspot.com
DEHD - Blue Skies
De Amerikaanse band DEHD stijgt op haar vierde album tot grote hoogten en komt op de proppen met dertien frisse en avontuurlijke, maar ook onweerstaanbaar lekkere en hopeloos verslavende popsongs
DEHD uit Chicago maakte op mij geen onuitwisbare indruk met haar eerste drie albums, maar op Blue Skies verandert alles dat het drietal aanraakt in goud. Het soms bijna minimalistische geluid van de band stapt met zevenmijlslaarzen door de tijd en combineert meerdere genres in puntige maar o zo lekkere popsongs. Vergeleken met de vorige albums van de band bevat Blue Skies wat melodieuzere en wat minder stekeligere songs, maar de muziek van DEHD klinkt nog altijd heerlijk eigenzinnig. In net iets meer dan een half uur komen maar liefst dertien songs voorbij en de een is nog beter dan de ander. Ik hoorde tot dusver niet zoveel in DEHD, maar Blue Skies is een wereldplaat!
Blue Skies is het vierde reguliere album van de Amerikaanse band DEHD (volgens de band zelf geschreven met hoofdletters). De vorige drie albums van de band uit Chicago ben ik allemaal wel eens tegengekomen, maar een onuitwisbare indruk hebben ze niet gemaakt. Het in 2020 verschenen Flower Of Devotion vond ik aardig, maar zeker niet meer dan dat en voorgangers Water uit 2019 en DEHD uit 2016 maakten nog wat minder indruk.
Het contrast met het deze week Blue Skies is levensgroot, want het vierde album van de Amerikaanse band vind ik 32 minuten en 34 seconden lang geweldig. In die 32 minuten en 34 seconden komen maar liefst dertien songs voorbij en het zijn stuk voor stuk songs om eindeloos te koesteren.
DEHD is een trio dat bestaat uit Emily Kempf, Jason Balla en Eric McGrady. De drie autodidact muzikanten verdeelden hun tijd de afgelopen jaren over meerdere bands, maar momenteel ligt de focus bij DEHD. En terecht, want het drietal uit Chicago heeft de afgelopen jaren een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt.
In muzikaal opzicht klinkt Blue Skies een stuk beter dan zijn voorgangers en ook de zang op het vierde album van de band is een stuk aansprekender dan op de vorige albums. Je bent bij DEHD nog steeds niet aan het juiste adres voor muzikale of vocale hoogstandjes, maar de band klinkt op Blue Skies strak, terwijl het zelf geproduceerde geluid mooi helder uit de speakers komt.
Het is een geluid dat zich grotendeels beperkt tot de drie-eenheid gitaar, bas en drums, waarna nog wat synths zijn toegevoegd. De ritmesectie is in veel van de tracks beïnvloed door de postpunk met diepe bassen en strakke ritmes, terwijl de soms van een surfinjectie voorziene gitaren vooral ruimtelijk klinken en de toegevoegde keyboards atmosferisch. Het is een relatief eenvoudig of beter gezegd minimalistisch geluid, maar DEHD bereikt met relatief eenvoudige middelen een maximaal effect.
De zang wordt verdeeld tussen Emily Kempf en Jason Balla, waarbij mijn persoonlijke voorkeur uitgaat naar eerstgenoemde, maar ook als laatstgenoemde zingt en zeker als de twee de vocalen delen klinkt de zang op het vierde album van DEDH bijzonder aangenaam en energiek.
Vergeleken met de vorige drie albums heeft het drietal stappen gezet wanneer het gaat om de muziek en de zang, maar de meeste progressie zit in de songs. Blue Skies bevat zoals gezegd dertien songs en het zijn dertien songs waarvan ik alleen maar zielsgelukkig kan worden. De songs op het nieuwe album van DEDH zijn hopeloos aanstekelijk, maar ze prikkelen bovendien genadeloos de fantasie.
Bands als DEHD klinken vaak wat eenvormig, maar ook hier heeft de band uit Chicago totaal geen last van. Ondanks het feit dat het aantal ingrediënten beperkt is, is Blue Skies een verrassend veelzijdig album, dat je steeds weer net een andere kant op slingert, maar dat geen moment verslapt. Blue Skies is een wat persoonlijker album, wat verder bijdraagt aan de kracht en urgentie van de songs op het album.
Gezien de vorige album van de band uit Chicago had ik geen wonderen verwacht van DEHD, maar Blue Skies is een album vol wonderen. Hoe vaker ik naar het album luister, hoe aanstekelijker en verslavender de songs op het album worden en hoe meer ik onder de indruk raak van het bijzondere geluid van de band, die op fraaie wijze van alles aan elkaar smeedt. Fantastisch album. Erwin Zijleman
* denotes required fields.
* denotes required fields.