Sinead O'Brien - Time Bend and Break the Bower (2022)

Zo erg zin in. Ze verdient het niet om onbekend te blijven. De onlangs uitgegeven songs zijn stuk voor stuk behoudend goed. Deze mix van genres hoor ik tegenwoordig zelden, waarschijnlijk mede door haar soort van spoken word zang met de originaliteit en genialiteit van de begeleidingsband.

Bij dit nummer was ik al gelijk om

GIRLKIND

Holy Country klonk erg goed bij Jools Holland afgelopen weekend.

Ik vond haar wel intrigerend door eerder werk, met name Kid Stuff was erg goed. Maar eigenlijk zijn de nieuwe singles meer van hetzelfde, maar dan iets minder. Hopelijk weet het album nog wel voor verrassingen te zorgen.

Eind jaren zeventig was John Cooper Clarke zo’n beetje de eerste populaire punkdichter, anno 2022 is Sinead O’Brien van plan de fakkel van hem over te nemen, alhoewel Clarke nog steeds optreedt (vorige week zaterdag nog in Paradiso).

De in Dublin geboren en in Limerick getogen O’Brien woont tegenwoordig in Londen. Met haar unieke combinatie van postpunk, poëzie en avant-gardistische kunst wordt ze door veel internationaal toonaangevende media beschouwd als een van de relevantste ontdekkingen van de laatste tijd.

Qua sound opereert ze (enigszins) in de hoek van PJ Harvey, Fontaines DC, Nico en Dry Cleaning. Vorig jaar gooide ze nog hoge ogen op een van de grootste internationale showcase festivals SXSW, twee weken terug was ze nog te zien op de BBC bij Jools Holland.

Het gaat O’Brien duidelijk voor de wind en daar gaat haar debuutalbum Time Bend and Break the Bower zeker nog verder aan bijdragen. De praatzang van O’Brien wordt slechts alleen ondersteund door gitarist Julian Hanson en drummer Oscar Robertson. Vaak zijn de liedjes dynamisch en hebben af en toe ook een onderhuidse spanning. In haar teksten zitten soms verwijzingen naar de natuur (oa de oceaan) en rechtstreeks naar Ierland (Cliff of Moher), zoals in End of Days.

Voor de producersstoel kon ze een beroep doen op de bekende producer Dan Carey (Fontaines DC, Black Midi, Wet Leg, Squid, Foals, Kae Tempest). In september komt O’Brien naar de Lage Landen voor optredens om haar uitstekende debuut voor te stellen. Time Bend and Break the Bower verschijnt alleen digitaal en op vinyl.

Sinead O’Brien live:

01-09 VLIELAND : Into The Great Wide Open
17-09 ROTTERDAM : Rotown
18-09 AMSTERDAM : Paradiso Noord, Tolhuistuin
26-09 BORGERHOUT : TRIX

Je moet er van houden, ik doe dat in ieder geval niet.

Ik hou er wél van. Zeer verdienstelijk dit. Anno jaren '20 versie van Anne Clark.

Als oermoeder van de punkbeweging maakt mode ontwerper Vivienne Westwood naam als Malcolm McLaren haar de vrijheid geeft om de straatschoffies van Sex Pistols in gescheurde alternatieve boyband maatpakken aan te kleden. Haar iconische positie en spraakmakende antireactie is zelfs nu nog van onschatbare waarde en het is natuurlijk een eer om je carrière onder haar hoede te verbreden. Toch kiest het jonge Ierse talent Sinead O’Brien ervoor die leerschool te verlaten en zich op haar andere passie te richten, de muziek.

Kunst, daar draait het uiteindelijk allemaal om. De onnavolgbare verknipte Mark E Smith (The Fall) gekte, de elektronische deprimerende Anne Clark spoken word dichtersromantiek en de rebelse Kae Tempest mentaliteit. Veelzeggende boegbeelden die dan wel bewust dan wel onbewust hun invloed op Sinead O’Brien uitoefenen. En als je dan ook nog eens de aandacht trekt van Speedy Wunderground producer Dan Carey en een droomstart met het gelimiteerde Taking On Time maakt, dan zit het met die basis wel goed. Pure sneltrein 3 minuten postpunk. Beide voeten in het allesbepalende tijdsbeeld van 1980, met rauwe dromerige gitaarakkoorden als noodzakelijke kernbronreactor.

Er volgt een veelbelovende A Thing You Call Joy/Limbo single waarna ze in het vizier van William Street komt die haar onderbrengt op zijn Chess Club platenlabel. Dan Carey weigert om haar los te laten en draagt de eindverantwoording bij de net zo sterke eighties echo’s mengelmoes van de Drowning In Blessings EP. Na de Kid Stuff singlerelease volgt dan met Time Bend and Break the Bower eindelijk de eerste officiële albumrelease. Nog steeds met hetzelfde producersteam, aangevuld met gitarist Julian Hanson en drummer Oscar Robertson die tevens als volwaardige bandleden de albumhoes opsieren.

Time Bend and Break the Bower is een surrealistische Alice In Wonderland trip door het fantasierijke Londense Brexit verhaal, waar voorgelogen waarheden, apocalyptische waanbeelden, wanhopige There Are Good Times Coming toekomstperspectieven en nachtelijke death disco koorts elkaar treffen. Premier Boris Johnson die profetisch als Mozes met opgeheven hand een tweestrijd in werking zet, Selling England By The Pound. De verdeeldheid van het Britse volk, chirurgisch geamputeerd van het Europese vasteland en Sinead O’Briens Ierse geboortegrond. Het loodzware Pain Is the Fashion of the Spirit dreunt, beukt en klotst misselijk tegen de begrenzende krijtrotsen aan.

Two silent seas divide us
Two silent seas retreat
It’s the end of all good things
There is nothing good to keep

Een bovenaards wezen beweegt zich woest dirigerend boven het Verenig Koninkrijk voort. De hemel schudt lachend in Salt zijn donkere donkerwolken los. God is vrouwelijk, sensueel, sexy, funky en verleidelijk. God danst zich opgewonden streng door Like Culture heen. Minachtend luidt Sinead O’Brien de noodklok, de verantwoordelijkheid van het uitgespeelde machtsspel ligt niet in haar handen. Het is een mannenmaatschappij, ook al is deze jaren geleden door een Iron Lady in werking gesteld. De geschiedenis mag herschreven worden, het Thatcher imperium als geijkt startpunt.

Prehistorische holle drumslagen herdefiniëren de wereld. Girlkind keert terug naar de postpunkbeginselen, en gooit veertig jaar aan historische levenslessen de prullenbak in. Marcherende terreurnoise ontwringt en saboteert de Holy Country eenheid. Het dromerige met treurviool mineurstemmende Multitudes geeft een ontregeld sprankje van die andere bekende Sinead machteloze boosheid vrij. End of Days, we feesten om te overleven, offeren goedwillige gedachtes aan het kwaad, en laten hulpeloze kinderen los om de geruïneerde puinhoop op te ruimen. Onze rotzooi, hun erfenis. Verdoofd door de beklemmende angstklanken van het alsmaar herhalende Go Again, generatie na generatie.

Sinead O'Brien - Time Bend and Break the Bower | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vanavond -gratis- te zien op Noorderzon, Groningen. Zal zo kunnen uitpakken dat ik er heen ga. Of niet, natuurlijk. Tot dan!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sinead O'Brien - Time Bend And Break The Bounder - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sinead O'Brien - Time Bend And Break The Bounder
Time Bend And Break The Bounder van Sinead O’Brien is even wennen voor een ieder niet gek is op “spoken word” albums, maar wat valt er uiteindelijk veel moois te ontdekken op dit fascinerende album

Popdichters waren de afgelopen decennia wat uit de tijd, maar het gesproken woord is weer helemaal terug in de popmuziek. Met name in de postpunk duiken de praatzangers en praatzangeressen momenteel veelvuldig op, maar er zijn ook echte dichters als de Ierse Sinead O’Brien. Ze heeft met Time Bend And Break The Bounder een album gemaakt dat in muzikaal opzicht imponeert. De Ierse muzikante is niet vies van postpunk, maar kan ook de kant van avant garde op of sleept je de dansvloer op. De songs op Time Bend And Break The Bounder zijn spannend en lopen over van urgentie, wat wordt onderstreept door de prachtig gesproken teksten van Sinead O’Brien . Niet te snel opzij leggen dit album.

Ik heb een moeizame relatie met albums waarop zang is vervangen door het gesproken woord. In de meeste gevallen hou ik het met “spoken word” albums maar een paar tracks vol en daarom laat ik ze ook meestal liggen. Dat deed ik eerder dit jaar met Time Bend And Break The Bounder van de Ierse muzikante Sinead O'Brien. Het is een album dat uitstekende recensies kreeg en dat momenteel opduikt in meerdere jaarlijstjes, maar dankzij de gesproken teksten van de tegenwoordig vanuit Londen opererende muzikante liet ik het album liggen.

Nu is mijn relatie met “spoken word” albums de afgelopen maanden wel wat verbeterd, onder andere door de prima albums van Dry Cleaning en The Bullfight, waardoor ik het debuutalbum van Sinead O'Brien er toch maar weer eens bij heb gepakt. Er is de afgelopen maanden kennelijk echt iets veranderd aan mijn smaak, want waar ik eerder dit jaar vooral weerstand voelde bij Time Bend And Break The Bounder, vind ik het album nu echt geweldig.

Dat heeft voor een belangrijk deel te maken met het feit dat de voordracht van Sinead O'Brien me nu veel beter bevalt. De Ierse muzikante draagt haar teksten vooral voor, maar het klinkt niet zo monotoon als op veel albums met gesproken woord en bovendien zit de voordacht van de Ierse muzikante vaak dicht tegen zang aan. Sinead O'Brien beschikt ook nog eens over een mooie stem en ze draagt haar bijzondere en poëtische teksten bovendien met veel gevoel en expressie voor.

Time Bend And Break The Bounder overtuigt me nu in vocaal opzicht redelijk makkelijk, maar in muzikaal opzicht vind ik het album echt fantastisch. Sinead O’Brien verwerkt in een flink deel van de songs op haar debuutalbum vooral invloeden uit de postpunk, maar Time Bend And Break The Bounder kiest nergens voor een standaard postpunk geluid. De Ierse muzikante laat zich vooral begeleiden door een gitarist en een drummer en beiden spelen geweldig.

Het levert een spannend geluid op, dat af en toe vaag herinnert aan PJ Harvey en vooral Patti Smith, maar het is ook een nieuw en eigenzinnig geluid dat de fantasie stevig prikkelt. In een aantal songs voegt de muzikante meer elektronica toe aan haar muziek en klinken haar songs weer anders, tot hier en daar zelfs dansbaar. In muzikaal opzicht houdt het debuutalbum van Sinead O’Brien je elf songs lang op het puntje van je stoel, wat ook de verdienste is van de fraaie productie van Dan Carey, die het afgelopen jaar ook al jaarlijstjesalbums afleverde met Fontaines DC, Wet Leg, Black Midi en Kae Tempest.

Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom ik het debuutalbum van Sinead O’Brien eerder dit jaar niet heb besproken op deze BLOG, want ik blijf er momenteel naar luisteren en vind het album mooier en mooier worden en ook nog net wat interessanter en overtuigender dan de “spoken word” albums die ik wel heb besproken. Zoals gezegd duikt het album momenteel op in meerdere, en voornamelijk Britse, jaarlijstjes en daar valt wat mij betreft niets op af te dingen. Sinead O’Brien levert met Time Bend And Break The Bounder immers een album af dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht intrigeert en dat ook nog eens vol staat met prachtige teksten en met songs die beginnen als ruwe stenen, maar stuk voor stuk uitgroeien tot fonkelende diamanten. Erwin Zijleman

erwinz, het is ook onmogelijk om alles op te pakken. Jij schrijft nog meer dan mij. Ik ontdek nog steeds nieuwe albums uit 2022.

Ja, ik ook