Magna Carta - Milestones (1994)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk
Label: Vertigo
-
Soliloquy / Wild Horses (5:17)
-
Bridge at Knaresboro' Town (4:52)
-
Banjo (5:15)
-
Evergreen (4:07)
-
Rings Around the Moon (5:18)
-
Highway to Spain (3:55)
-
Two Old Friends (3:32)
-
That Was Yesterday (3:24)
-
McKenzie (3:33)
-
Falkland Grene (2:49)
-
Danny (3:06)
-
Strangers in the Land of Ulysses (3:59)
-
Wild Geese (4:20)
-
Song for John (4:42)
-
Lord of the Ages (10:00)
-
No Place to Sleep (3:17)
-
7 O'Clock Hymn / Midwinter (12:11)
-
Ticket to the Moon (3:10)
-
For the Gypsy (4:52)
-
Spring Song (2:34)
-
Paradise Row (4:06)
-
Midnght Blue (4:17)
-
Time for the Leaving (3:58)
-
Destinations (4:27)
-
Greenfields (4:50)
-
Lovers and Friends (4:07)
-
Perfect Lovers (3:46)
-
World in the Palm of My Hand (3:35)
-
Little Piece of My Heart (4:13)
-
Mixed-up Sensations (3:26)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 19 februari 2022, 12:34 uur
In 1973 hoorde ik voor het eerst muziek van Magna Carta. Mijn broer en zijn vriend waren 4 jaar ouder en luisterden naar Simon & Garfunkel, Ferré Grignard en Magna Carta. Ik was 17, vond dat allemaal veel te soft en was meer bezig met steviger muziek, zoals Jimi Hendrix, The Who, Yes, Emerson, Lake & Palmer, Rolling Stones en Led Zeppelin.
Seasons was dus veel te soft voor mij, maar met Lord of the Ages kwam hier verandering in door het tweetal meer stevige nummers: Father John was best oké en de titelsong vond ik zelfs erg fraai. Maar daar bleef het de jaren daarna dus bij.
Eind jaren negentig kwam ik ergens in de uitverkoopbak deze Milestones tegen. Een dubbel CD voor een paar gulden, daar kon ik me geen buil aan vallen. En toen bleek dat mijn muzikale smaak in de loop der jaren flink verbreed was. De muziek kon mij ineens erg bekoren. Dus ben ik mij ook gaan verdiepen in de reguliere albums. Dat beviel prima.
Maar omdat dit toch de ultieme verzamelaar is bleef dit album regelmatig terugkeren: 2 à 3 keer per jaar beluister ik het met veel plezier.
Met het klimmen der jaren ben ik meer van deze softfolk gaan waarderen, zoals het gehele oeuvre van Al Stewart, Simon & Garfunkel of America (de Amerikaanse tegenhanger van Magna Carta).
Seasons was dus veel te soft voor mij, maar met Lord of the Ages kwam hier verandering in door het tweetal meer stevige nummers: Father John was best oké en de titelsong vond ik zelfs erg fraai. Maar daar bleef het de jaren daarna dus bij.
Eind jaren negentig kwam ik ergens in de uitverkoopbak deze Milestones tegen. Een dubbel CD voor een paar gulden, daar kon ik me geen buil aan vallen. En toen bleek dat mijn muzikale smaak in de loop der jaren flink verbreed was. De muziek kon mij ineens erg bekoren. Dus ben ik mij ook gaan verdiepen in de reguliere albums. Dat beviel prima.
Maar omdat dit toch de ultieme verzamelaar is bleef dit album regelmatig terugkeren: 2 à 3 keer per jaar beluister ik het met veel plezier.
Met het klimmen der jaren ben ik meer van deze softfolk gaan waarderen, zoals het gehele oeuvre van Al Stewart, Simon & Garfunkel of America (de Amerikaanse tegenhanger van Magna Carta).
* denotes required fields.
* denotes required fields.