Thunder - Dopamine (2022)

Zo, hier ben ik wel benieuwd naar. Thunder lijkt wel opeens erg creatief en brengen veel nieuwe platen in korte tijd uit.

Alweer een nieuwe Thunder? Het is zo langzamerhand niet meer bij te houden zoveel creativiteit.

Bij de toevoeging hiervan volgde bij mij toch een klein bulderlach. Die smartphone waaraan zoveel (jonge) mensen verslaafd zijn, een hoes met kwinkslag naar de albumtitel. Laat maar komen, dit dubbelalbum, inderdaad!

Thunder Online :: The Official Thunder Website - DOPAMINE - thunderonline.com

Nu krijgen wij ook wel eens een dosis dopamine Sir Spamalot. Als er weer eens een goede plaat uit gaat komen, bijvoorbeeld. Maar selfies maken doe ik niet (vaak). In elk geval niet op een WC.

Thunder maakt geen slechte plaatjes. Nooit.
Toch kan deze Dopamine, waar niet één slécht nummer op staat, me minder bekoren dan diens voorganger... misschien teveel en teveel van hetzelfde op te korte tijd? Wie zal het zeggen?
Haalde net niet mijn einderjaarslijstje(s), waar All The Right Noises er zo in floepte..

En jawél, het is weerom een goede plaat!!! Toch wel.
Eigenlijk niks op aan te merken: Danny zingt weer geweldig, er wordt fijn gerockt, gegrooved en gecrooned...

En toch blaast het album me minder omver dan dienst voorganger uit 2021

Favorieten: Even if it Takes a Lifetime, Unraveling, The Dead City, Big Pink Supermoon en No Smoke Without Fire ...

Thunder is als een oude vriend waarvan je weet dat hij nooit gaat veranderen. Een maat waar je altijd op kunt bouwen, maar ook iemand die altijd een beetje is blijven hangen in het verleden. Dat is niet erg, de verhalen blijven vermakelijk maar diep van binnen vind je het jammer dat hij geen nieuwe uitdagingen is aangegaan. Al is het maar vanwege de ervaringen.

Zo is het ook een beetje met het oeuvre van Thunder. Het is altijd fijn om de stem van Bowes te horen, daar lijkt maar geen slijt op te komen. Met de composities is eigenlijk ook weinig mis. Wat is het dan dat Dopamine enigszins geruisloos langs mij heen trekt.
Komt het omdat de meeste nummers zo'n grote herkenbaarheid uitstralen, weet je exact van te voren wat je kunt verwachten. Dopamine haalt op zijn sloffen een dikke voldoende, de plaat steekt heel degelijk in elkaar.
Kortom; je weet exact wat je kunt verwachten. Ik heb echter meer een hang naar de platen die Bowes en Morley als duo hebben uitgebracht. Soul, funk, rhythm & blues, folk en jazzy arrangementen, deze potpourri aan stijlen en genres wisten de heren tot een mooi geheel te smeden.
De Thunder liefhebber kan Dopamine blindelings aanschaffen, voor mij vormt de plaat inmiddels opvulling in plaats van aanvulling van de discografie van de band. Dat is geen negatieve aanbeveling maar ik wil verrast worden en dat gebeurt te weinig met deze plaat.

Flink lange zit dit album van Thunder. We hebben het allemaal wel zo langzamerhand gehoord hoe deze band klinkt. Het is teveel, en dan ook teveel van hetzelfde. Positieve uitzondering is Big Pink Supermoon.

Oef... 16 nummers... dat lijkt teveel en dat is het misschien ook wel, halverwege het tweede deel zakt een klein beetje in, eventjes maar... over de gehele linie: wat een vreselijk fijn plaatje is dit zeg!
Ik heb een wat hetzelfde gevoel als met Giving the Game Away, de plaat heeft een iets andere plaats in hun oeuvre. Over het algemeen is het wat minder pittig, niet per se softer, maar gewoon minder de typische vrolijke swing, de zang is minder knallend, allemaal net wat... meer belegen!? Geen idee. Misschien ook wat meer reflecterend, meer overdenkingen, serieuzer. Mij bevalt het ontzettend. Samen met, wederom Giving the Game Away, komt deze plaat ergens bovenaan mijn lijst te staan van favoriete cd's van de band.
Ik ga deze nog vaak aanzetten, dat is wel zeker.