Stars - From Capelton Hill (2022)

Altijd leuk, een nieuwe Stars.

Het aller aller ALLER grootste onrecht uit de muziekhistorie. Dat deze band eigenlijk grotendeels in de marge van de popmuziek opereert. Ook deze plaat zal het weer moeten doen met beperkte aandacht. Maar gelukkig zijn daar mensen als u hierboven, die wel inzien hoe bijzonder deze muziek altijd is. Zin in!!!!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stars - From Capelton Hill - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Stars - From Capelton Hill
De Canadese band Stars behoort inmiddels al zo’n twintig jaar tot de best bewaarde geheimen van de popmuziek en laat op haar negende album From Capelton Hill horen waarom dat zo is

Ik ben als sinds het uit 2003 stammende Heart fan van de Canadese band Stars. De band uit Montreal heeft inmiddels minstens zes uitstekende albums op haar naam staan, maar is de cultstatus helaas nog altijd niet ontstegen. Daar gaat het deze week verschenen From Capelton Hill vast geen verandering in brengen, maar ook het negende album van de Canadese band is weer een pareltje. Stars vindt haar inspiratie deels in de jaren 80, maar heeft de invloeden van lang geleden verwerkt in een fris eigen geluid. Het is een prachtig ingekleurd geluid, dat net als de vocalen veel indruk maakt, maar uiteindelijk draait bij Stars alles om de geweldige songs. Hoogste tijd voor wereldfaam.

Stars werd rond de start van het huidige millennium opgericht door de Canadese muzikanten Chris Seligman en Torquil Campbell, die vervolgens ook talentvolle zangeressen als Amy Milan en Emily Haines aan zich wisten te binden. Het in 2001 verschenen debuutalbum van de band uit Montreal was nog niet heel indrukwekkend, maar sinds Heart uit 2003 staat Stars garant voor geweldige albums. Na een stilte van vijf jaar duikt de Canadese band deze week op met From Capelton Hill en blijkt dat Stars het maken van geweldige albums gelukkig nog niet is verleerd.

Op basis van het inmiddels behoorlijk indrukwekkende oeuvre van de Canadese band, durf ik wel te beweren dat Stars een van de meest onderschatte bands van de afgelopen twintig jaar is, waardoor het zo langzamerhand echt wel eens tijd wordt voor erkenning van de vele kwaliteiten van de band. De zeskoppige band speelt inmiddels al heel wat jaren in dezelfde bezetting en dat hoor je op From Capelton Hill, dat een goed ingespeelde band laat horen.

Stars werd ooit geformeerd vanwege een gedeelde liefde voor muziek uit de jaren 80 en die liefde is nog niet gedoofd. From Capelton Hill bevat flink wat songs met in ieder geval een jaren 80 gevoel, al is Stars al sinds jaar een dag een meester in het schrijven van eigentijds klinkende popsongs met hooguit een vleugje nostalgie.

Ook op haar negende album kan het meerdere kanten op. Stars kan uit de voeten met songs die raken aan de chamber pop, maar de band schuwt ook uptempo songs met voorzichtige flirts naar de dansvloer niet. In vocaal opzicht trekt Amy Milan de kar bij Stars, maar ook de mannenstemmen worden niet vergeten, wat een gevarieerd geluid oplevert.

Ook From Capelton Hill bevat weer een aantal ingrediënten die je ook tegenkomt in de muziek van de Britse band Belle & Sebastian, maar Stars slaat ook totaal andere wegen in dan de tegenhangers uit het Verenigd Koninkrijk, die een paar weken geleden nog opdoken met een sterk en verrassend veelkleurig album.

Stars grossiert op haar nieuwe album in bijzonder lekker in het gehoor liggende en vaak aanstekelijke popsongs, maar het zijn ook popsongs die knap in elkaar zijn gesleuteld en in muzikaal opzicht een stuk interessanter zijn dan de songs van concurrerende bands. From Capelton Hill is ook nog eens een fascinerend zoekplaatje, dat steeds weer flarden van andere muzikale helden uit de jaren 80 laat horen, maar dat er toch ook weer in slaagt om te klinken als typisch Stars.

Na vijf jaar wachten zijn de perfecte popliedjes van Stars ruim drie kwartier lang een traktatie. Het is een traktatie die bijzonder smakelijk en licht verteerbaar is, maar vergeet ondertussen niet te luisteren hoe knap het allemaal gemaakt is en hoe mooi organische en elektronische klanken samenvloeien in het geluid van de band uit Montreal.

Ik noemde Stars aan het begin van deze recensie een van de meest onderschatte bands van de afgelopen twintig jaar en het gevoel dat deze band echt veel meer aandacht verdient is na herhaalde beluistering van From Capelton Hill alleen maar sterker geworden. De Canadese band maakt ook op haar negende album popmuziek met een hoofdletter P en slaagt er bovendien in om in iedere track weer anders, maar altijd geweldig te klinken. Erwin Zijleman

Laten we inderdaad op campagme gaan om Stars breder onder de aandacht te krijgen, maar laten we dat dan niet doen met deze plaat.... Het is eigenlijk voor het eerst sinds ik ze leerde kennen met Set Yourself On Fire dat ze me echt teleurstellen.... The North vond ik ook zo-zo, maar die werd gered door alleen al de aanwezigheid van het werkelijk briljante Hold On.... Deze plaat is weliswaar -inderdaad- licht verteerbaar en zit -inderdaad- sterk in elkaar, maar de liedjes nemen me veel minder mee naar melancholische hersengebieden dan dat vorige platen deden. Nu heb ik alles geluisterd en denk ik; aardig, maar jullie kunnen beter!!

Aangenaam, dat wel. Maar het zijn geen liedjes die me echt raken. Daarvoor zijn ze te licht, te luchtig. Wel een mooie aanleiding om Set Yourself On Fire nog eens te beluisteren. Dat is, met de uitschieters Reunion en Ageless Beauty, een ijzersterk album.