Under the Surface - Miin Triuwa (2022)

Vorig weekend dit album besteld en binnen enkele dagen per post via drummer Joost Lijbaart het album al ontvangen en vandaag twee keer geluisterd. En wat is het weer mooi zeg!

Maar even een korte introductie.
Dit betreft een Nederlands trio bestaande uit zangeres Sanne Rambags, gitarist Bram Stadhouders en drummer Joost Lijbaart. De vorige twee (ook prachtige) albums waren voornamelijk improvisatie uit een mix van Jazz, Folk, Etnisch en Electronic. Het derde album bevat meer composities geschreven door de gitarist. En bevat zang in oudnederlands (van zo'n 1.200 jr voor Christus) waarvoor de zangeres teksten heeft geschreven met behulp van het instituut voor de Nederlandse Taal.

Dit album gaat zeker op repeat komende tijd!
Ps. voor de liefhebbers begrepen dat het vrijdag 4 maart op de streamingdiensten (w.o. Spotify) verschijnt.

Helemaal eens met de vorige spreker!
Uniek, on-Nederlands door het oud-Nederlands, wat onverstaanbaar maar toch geheimzinnig bekend voor komt. Alleen al voor de tekst zal ik de cd aanschaffen (hopen maar dat die in het boekje staan).
Erg fraaie composities van de geweldig goede gitarist, serene zang met zuivere folkstem, en een heldenrol voor de slagwerker. Prachtig opgenomen ook. Woorden schieten tekort, dat merkt u wel aan mijn berichtje.
Misschien nu al het ('Nedelandstalige') album van het jaar?

Wederom een ontzettend fraai en origineel album van dit getalenteerde trio Nederlandse musici. Drummer Joost Lijbaart, zangeres Sanne Rambags en gitarist Bram Stadhouders laten hun talenten lekker los op dit album dat vanuit een bijzonder perspectief is benaderd. 1200 jaar oud Nederlands op zeer fraaie wijze bezongen en op muziek gezet. Had zomaar de nieuwe van Sigur Ros kunnen zijn Zeer origineel. Gedetailleerde percussie onder de fraaie, sobere instrumentatie. Perfecte opname doet een extra duit in het zakje. Gewoon gaaf.

Wat ik juist sterk aan dit album vind, is de juist de eigen(wijze) aanpak zowel de keuze voor het Oud-Nederlands als ook in de muziek. Het is een eigen blend met folk, jazz en ‘wereld’, zelfs rock, geheel los van Anglo-Saksische invloeden en ook geen Sigur Ros. Het geluid van dit getalenteerd gezelschap vind ik subliem.

Het doet mij vooral denken aan scandinavische folk. Roept weinig jazz gevoel op bij mij.

Knap album, maar het folkloristisch sprookjesachtige is niet helemaal mijn stijl. Toch heel het album uitgehoord en dat was geen straf.

Een artikel over dit album in De Trouw in 2022:
(link artikel in Trouw)

UNDER THE SURFACE REKT DE GRENZEN VERDER OP DAN OOIT
Under The Surface - Miin Triuwa
★★★★

Mischa Andriessen, 18 februari 2022
Het is niet zomaar een stap die het Nederlandse trio Under The Surface met zijn derde album zet. Zonder meer is het een plaat die een enorme groei laat horen en de vorige twee platen naar de kroon steekt, maar dat is niet wat Miin Triuwa zo sensationeel maakt.

Al vanaf haar debuut in 2017 probeert de groep muzikale grenzen zo ver mogelijk op te rekken. Jazz is een invloed, maar ook rock en tal van andere stijlen uit verschillende werelddelen. Wat Under The Surface meteen al speciaal maakte, is dat alle drie de musici hun instrument op een heel eigen manier benaderen.

Drummer Joost Lijbaart, zangeres Sanne Rambags en gitarist Bram Stadhouders halen nu enerzijds het maximale rendement uit hun jarenlange samenspel en de vele, vaak ook buitenlandse tournees. Anderzijds – en dat is buitengewoon gedurfd – voeren ze de consequenties van hun muzikale liefdes en ambities tot het uiterste door.

Minder improvisatie, maar net zo spontaan
Dat dit grote gevolgen heeft voor zowel hun werkwijze als hun groepsgeluid, heeft de band klaarblijkelijk geaccepteerd. Zo is de rol die de improvisatie speelt op dit album kleiner. Bram Stadhouders componeerde een heuse suite die de muziek van Under The Surface meer structuur geeft, maar haar geenszins minder vrij en spontaan laat klinken.

Ook daar gaat de groep tot het uiterste door twee kwaliteiten die met elkaar in tegenspraak zijn heel krachtig in te zetten: op momenten is de muziek op Miin Triuwa ongegeneerd meeslepend, dramatisch zelfs, terwijl ze op andere ogenblikken extreem breekbaar is.

De meest gewaagde stap op Miin Triuwa is echter de keuze om te zingen in een andere taal. Een opname van de Wachtendonckse Psalmen zette het trio op het spoor van het Oudnederlands. Gegrepen door de bijzondere klank van dit vroegst bekende Nederlandse boekwerk besloot zangeres Rambags haar teksten in het Oudnederlands te schrijven en te zingen.

Ze bestudeerde deze in de vroege middeleeuwen gesproken taal kort, maar intensief. Wat ze schreef, legde ze voor de zekerheid ter correctie voor aan een universitair docent. Een opmerkelijke keuze, want je drukt je toch het beste uit in een taal die je door en door kent?

Oudnederlands zingt heel fijn
Rambags: “Ik beheers Oudnederlands zeker niet perfect, maar toch kan ik ermee zeggen wat ik wil. Er zijn voor mij een paar grote voordelen. Allereerst is de klank heel fijn. Het Oudnederlands heeft bijvoorbeeld dat uitgesproken th-geluid dat het Engels nog steeds heeft en dat heel prettig om te zingen is.

“Daarnaast ontstaat door de combinatie van opener, lichtere klanken en het feit dat vrijwel niemand deze taal echt verstaat, precies de bijzondere, elfenachtige sfeer waarnaar ik op zoek ben. Nog belangrijker, ik voel me veilig in deze taal. Juist dat een tekst niet meteen begrijpelijk is, geeft me bescherming, waardoor ik in mijn teksten nog veel dieper durf te gaan en persoonlijker durf te zijn.”

Misschien was dat een gok, maar die pakt geweldig goed uit. Rambags bereikt in haar zang een ongekende intimiteit. Al gaan de woorden aan het verstand voorbij, het voelt alsof je haar volkomen begrijpt. De gezongen en soms gesproken klanken zijn tegelijkertijd vertrouwd en vreemd. Net als de muziek die tegelijk herkenbaar en intrigerend is, als iets dat plotseling bovenkomt, maar heel diepe wortels heeft.