Wat support ik artiesten die het op eigen kracht doen toch graag.
De Schotse Finn Anderson maakt breekbare nummers, maar ook met een zekere swing erin. Uitkomend voor z'n gay-zijn en misschien dat dit ook wel de emotionele kant verklaart die je vaker bij dit soort artiesten treft (ik denk bijvoorbeeld aan Douglas Dare met wie hij toert).
Het is niet alleen piano en een schitterende stem, maar ook andere instrumenten die de nummers flink kruidig maken.
Misschien wat cabaretesk hier en daar en dat is niet zo verwonderlijk, daar zijn werk opgevoerd wordt op West End, en theaters in Chicago en New York.
Laat dit je niet afschrikken: Until the Light is een uiterst sympathiek album van een artiest die gehoord mag worden.
Voor wie Antony niet trekt of Rufus te dramatisch vindt is daar nu Finn Anderson. Puur genieten!