Matthew Shipp - One (2005)

Matthew Shipp speelt in de stijl van Cecil Taylor, met ferme aanslagen van de piano. Op dit album laat hij vooral zijn donkere kant horen - met stevige akkoordenclusters in de lage regionen. Hier gaat hij de conversatie aan met zichzelf. Dat doet hij door tonen te stapelen en ware klankbundels te maken die met elkaar dialogeren. Dit maakt het album erg interessant om meermaals te beluisteren en te analyseren. Je moet er alleen de tijd voor willen nemen. Solo piano is namelijk zelden piece of cake, en zeker niet bij Shipp. Hoewel alles hier nog tamelijk gedoseerd is vanwege de korte nummers. Matthew Shipp is een van de betere pianisten van vandaag. Nog even genieten voor de moment (is in de 50) en dan zal hij de bal moeten doorgeven.

Overigens; Shipp is nog (steeds?) artistiek directeur geweest van Thirsty Ear. Je merkt dat die man van een breed spectrum heeft. Dat bewijzen oa zijn samenwerkingen met Antipop Consortium en Dj Spooky.