Oli Spleen - Still Life (2022)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Eigen beheer
-
Out of the Dirt (3:23)
-
A Memory of a Memory (2:51)
-
These Days Will Pass (5:05)
met Stuart Warwick
-
Refugee (6:25)
-
The Garden (3:44)
-
Hollow Moon (5:01)
-
Thundercloud (5:52)
-
Albatross (4:15)
-
Dying to Live (3:03)
-
Still Life (3:34)
0
geplaatst: 28 februari 2022, 15:24 uur
Het nieuwe album van Oli Spleen heet Still Life.
Het album is zijn meest cabareteske album uit zijn discografie. Denk aan Gavin Friday of Marc Almond.
Veel piano en strijkers op dit album en dat vind ik dus heerlijk. Het zwiert er lekker op los af en toe en de toevoeging van koortjes zijn fraai.
Op These Days Will Pass horen we ineens Stuart Warwick terug. Ik volg die man nog steeds en hoop op ooit weer een nieuw album van zijn hand. Hij is dan ook de reden dat ik Oli Spleen heb ontdekt. Door zijn melding van deelname aan dit album kwam ik hier terecht.
Toch bevalt het tweede album me net wat beter dan deze en dat komt echt door de zang van Oli, die ik op dit album soms nauwelijks nog trek. Ik ben gewend aan het soms tegen het randje aan zingen van Marc Almond of Nick Cave, maar Spleen gaat er voor mijn gevoel net overheen af en toe. The Garden is een mooi voorbeeld daarvan. Prachtig nummer, maar z'n zang trek ik hier een stuk minder. En bij gebruik van zijn kopstem haak ik af. Dit is gewoon niet mooi meer. Maar mijn hemel wat klinken die strijkers dan weer wel lekker zeg.
Wat ik heel positief vind is het gebruik van al die 'natuurlijke' instrumenten: strijkers, piano, klarinet, noem maar op. Ook tekstueel is hij sterk.
Een bijzonder album dat weinig mensen zal trekken ben ik bang. Geeft niet. Dat zijn de verborgen juweeltjes en die koester ik zelf wel.
Het album is zijn meest cabareteske album uit zijn discografie. Denk aan Gavin Friday of Marc Almond.
Veel piano en strijkers op dit album en dat vind ik dus heerlijk. Het zwiert er lekker op los af en toe en de toevoeging van koortjes zijn fraai.
Op These Days Will Pass horen we ineens Stuart Warwick terug. Ik volg die man nog steeds en hoop op ooit weer een nieuw album van zijn hand. Hij is dan ook de reden dat ik Oli Spleen heb ontdekt. Door zijn melding van deelname aan dit album kwam ik hier terecht.
Toch bevalt het tweede album me net wat beter dan deze en dat komt echt door de zang van Oli, die ik op dit album soms nauwelijks nog trek. Ik ben gewend aan het soms tegen het randje aan zingen van Marc Almond of Nick Cave, maar Spleen gaat er voor mijn gevoel net overheen af en toe. The Garden is een mooi voorbeeld daarvan. Prachtig nummer, maar z'n zang trek ik hier een stuk minder. En bij gebruik van zijn kopstem haak ik af. Dit is gewoon niet mooi meer. Maar mijn hemel wat klinken die strijkers dan weer wel lekker zeg.
Wat ik heel positief vind is het gebruik van al die 'natuurlijke' instrumenten: strijkers, piano, klarinet, noem maar op. Ook tekstueel is hij sterk.
Een bijzonder album dat weinig mensen zal trekken ben ik bang. Geeft niet. Dat zijn de verborgen juweeltjes en die koester ik zelf wel.
* denotes required fields.
* denotes required fields.