Oli Spleen - Gaslight Illuminations (2019)

Het tweede album van Oli Spleen gaat een heel andere kant op: de vaudeville/cabaret-kant wordt hier veel meer benadrukt en ook strijkers krijgen een veel grotere rol. Het doet me hier en daar dan ook een beetje aan Gavin Friday denken.

Wat ook wat meer opvalt is de zang van Spleen. De man is niet werelds beste zanger en zingt soms op het randje, maar die godvergeten mooie arrangementen doen je dat helemaal vergeten.

Het gothic randje is ook nog aanwezig, maar op een andere manier. Sopor Aeternus schiet em soms te binnen, alhoewel die veel alternatiever en donkerder is en daardoor ook veel meer de gothic hoek in.

Er staat ook een cover van I'll Be Your Mirror op met een schitterend arrangement. Spleen heeft ook een cover-album uitgebracht en soms wat losse tracks als Wuthering Heights, covers die ik soms tenenkrommend aanhoor en dat is dan echt door zijn manier van zingen. Ook hier vind ik dat best een ding. Maar zoals gezegd, vergeet ik dat snel door de prachtige vertolking.

Mishkin Fitgerald werkt vaak samen met Spleen en dat is een betoverende combinatie zoals te horen op Little Lost. Ook de pedal steel draagt bij aan de sfeer op dat nummer.

Verder valt de piano op dit album op en het soms spookachtige sfeertje. Een bijzonder album dat ik snel in mijn hart gesloten heb, ondanks de zang van Oli Spleen.