The Peanut Butter Conspiracy - The Peanut Butter Conspiracy Is Spreading (1967)

Heerlijke 60s folk-rock van de band die destijds sneuvelde aan de eeuwige vergelijkingen met Jefferson Airplane. Sandi Robertson is geen Grace Slick ( ze klinkt meer als Mama Cass Elliott ), John Merrill klinkt ook niet als Marty Balin en de band is gewoon een stuk braver en mist de brille van Jorma Kaukonen en Jack Casady.

Kortom The Peanut Butter Conspiracy is gewoon The Peanut Butter Conspiracy al doen ze door het stemgeluid van Robertsen wel af en toe aan de Mamas & Papas denken, maar dan met harmoniën die eerder de richting van The Association opgaan.

De muziek is echt uit het hart van het hippie tijdperk en het naïve optimisme straalt er dan ook van af. Als je deze plaat na een tijdje weer eens opzet ben je gelijk de sigaar voor nog minstens 5 à 10 draaibeurten de volgende dagen, zo aanstekelijk zijn de melodieën.

Deze plaat is al lekker maar de 2fer met The Great Conspiracy ( hun 2e plaat ) is een hele dikke aanrader voor liefhebbers van de hippie periode en/of Curt Boetcher achtige zangpartijen ..........