Dana Gavanski - When It Comes (2022)

Dana Gavanski live:

17-03 NIJMEGEN : Merleyn
18-03 AMSTERDAM : Paradiso

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dana Gavinski - When It Comes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Dana Gavinski - When It Comes
Dana Gavanski heeft met When It Comes een buitengewoon knap en avontuurlijk album in elkaar geknutseld, dat steeds weer andere wegen in slaat en is voorzien van een bijzondere en ongrijpbare schoonheid

Ik was twee jaar geleden zeer gecharmeerd van het debuutalbum van de Canadese muzikante Dana Gavanski. Het deze week verschenen When It Comes wierp in eerste instantie hoge barrières op, want het is een ongrijpbaar en behoorlijk eigenzinnig album. Dana Gavanski kleurt ver buiten de lijntjes van de folk, heeft haar songs voorzien van een veelkleurige en avontuurlijke instrumentatie en gebruikt haar stem ook nog eens op bijzondere wijze. Ik moest er erg aan wennen, maar als je eenmaal gewend bent aan het album is het een intiem en fascinerend album, dat de belofte van het debuutalbum van Dana Gavanski meer dan waar maakt.

De Canadese singer-songwriter Dana Gavanski ken ik van haar twee jaar geleden verschenen debuutalbum Yesterday Is Gone. Het is een album dat helaas te vaak het stempel ‘traditionele folk’ opgedrukt heeft gekregen. Het debuut van de Canadese muzikante met Servische wortels bevatte absoluut ingrediënten uit de folkmuziek van heel lang geleden, maar het was wat mij betreft toch vooral een modern folkalbum, dat zich zowel in muzikaal als in vocaal opzicht op allerlei manieren wist te ontworstelen aan het strakke keurslijf van de traditionele folk.

Yesterday Is Gone maakte op mij behoorlijk wat indruk met een origineel en veelkleurig geluid, waarin ook invloeden uit de psychedelica, rock en jazz opdoken, met persoonlijke teksten die van het album een breakup album maakten en met een mooi helder maar ook zeer expressief stemgeluid. Ik had twee jaar geleden daarom niet veel tijd nodig om te vallen voor de muzikale charmes van Canadese muzikante, maar met het deze week verschenen When It Comes ging dat een stuk moeizamer.

Ik heb het tweede album van de inmiddels naar Londen uitgeweken Dana Gavanski een paar maal opzij geschoven en er vervolgens toch weer bij gepakt, maar langzaam maar zeker ben ik toch onder de indruk geraakt van When It Comes. Voor Dana Gavinski zelf kwam het album er overigens ook niet zonder slag of stoot, want nadat eerst de coronapandemie roet in het eten gooide, raakte ze hierna ook nog eens haar stem kwijt.

De basis van de songs op When It Comes werd uiteindelijk geschreven met een goedkoop speelgoed keyboard, waarna het album uiteindelijk in de studio in Londen werd voorzien van de avontuurlijke arrangementen die we kennen van het debuutalbum van de Canadese muzikante. Het samen met haar partner James Howard gemaakte album kan net als zijn voorganger worden versleten als een traditioneel folkalbum, maar When It Comes is dit nog veel minder dan zijn voorganger.

Ook op haar tweede album maakt Dana Gavanski met grote regelmaat uitstapjes naar andere genres, waaronder de jazz en de psychedelica, en in muzikaal opzicht kleurt ze dit keer met enige regelmaat heel ver buiten de lijntjes van de traditionele folkmuziek. Wanneer de instrumentatie redelijk sober en akoestisch is en wanneer zelfs een klavecimbel opduikt, hoor je de folkie in Dana Gavanski, maar de Canadese muzikante flirt dit keer ook wat meer met elektronica, soms subtiel, maar soms ook behoorlijk uitbundig, wat zweverige klanktapijten oplevert.

Het kleurt allemaal verrassend goed bij de heldere stem van Dana Gavanski, die gemaakt lijkt voor folk, maar die ook in elektronische getinte en behoorlijk zweverige songs overeind blijft. Dana Gavanski gebruikt haar stem dit keer bovendien als extra instrument, wat wel even wennen is, maar wat When It Comes uiteindelijk voorziet van een uniek geluid.

When It Comes overtuigde me niet direct en dat heeft waarschijnlijk veel, zo niet alles, te maken met de behoorlijk complexe songs op het album en met het bijzondere stemgebruik in een deel van de songs. Zeker de ingetogen songs op het album lijken makkelijk in het gehoor te liggen, maar doen toch ook met grote regelmaat dingen die je niet verwacht, waardoor de songs wat kunnen schuren, wat ook zeker geldt voor de breed uitwaaiende songs die nog hogere barrières opwerpen, tot ze je te pakken hebben. Dana Gavanski graaft op haar tweede album dieper dan op haar debuut, maar dit maakt het album, zeker na enige gewenning, zeer interessant. Erwin Zijleman

Wat mij tijdens de eerste beluistering, maanden terug alweer, van Dana Gavanski’s When It Comes direct opviel is het kleurrijke in haar stemgeluid. Ook de kenmerkende Servische tongval en de vergelijking met zangeres Nico, waaraan ik twee jaar geleden refereerde in het stuk van haar debuut Yesterday Is Gone ontbreekt nagenoeg op de opvolger. Mogelijk een gevolg van stemproblemen tijdens de pandemie, waardoor zij nauwelijks een geluid uit haar keel kreeg wat zeker voor een zangeres frustrerend en onacceptabel moet zijn.

Die constante strijd die Dana ervoer tijdens de opnamen, legde zij vast op een plaat die eigenzinnig en behoorlijk speelser klinkt dan haar voorganger. Met een glansrol voor het verrukkelijke geluid van de Moog synthesizer, vleugjes psychedelica en retro invloeden benadert zij haar nieuwe liedjes op een prettige, inventieve wijze.

Bij het maken van het album waren er een paar hele mooie momenten, maar makkelijk was het zeker niet vertelt de Canadese zangeres aan het Britse online magazine ‘Our Culture’. ‘Het was een dagelijkse bezigheid wanneer ik wel of niet kon zingen’. Het toppunt van kwetsbaarheid, waaraan zij zich op When It Comes ongegeneerd blootgeeft.

De Canadese singer-songwriter Dana Gavanski levert met Yesterday Is Gone een stijlvol debuut af, waarop haar overheersende Servische roots accent nadrukkelijk aanwezig is. Natuurlijk heeft het absoluut zijn charme, maar de hoekige vocalen botsen regelmatig met die fraaie dromerige ondertoon. Op When It Comes klinkt Dana Gavanski melodieuzer, al blijft het vaak wat oppervlakkig, en duikt ze te weinig die gehoopte diepte in.

De afgelopen twee jaren worstelt de zangeres ook nog eens met hardnekkige stemproblemen, waardoor ze zeker niet het maximale uit haar volume tevoorschijn kan halen. Ze herpakt zich met behulp van een op haalbare toonhoogte ingestelde Casiotone keyboard. Noodgedwongen geeft dit een wat elektronisch droef mineur gestemde werking op de albumtracks die hierdoor sterk naar de jaren tachtig synthpop neigen. When It Comes vertaalt het diep vallen en langzaam weer overeind krabbelen proces in een negental songs. Geduldig afwachten, en de spaarzame mogelijkheden zo effectief en therapeutisch mogelijk benutten. Het gevecht tegen een onzichtbare tegenkracht, indrukwekkend in de albumhoes gesymboliseerd.

Om het toetsenwerk perfect op de plaat te zetten schakelt ze producer James Howard in, die net als Dimitrios Ntontis een groot gedeelte daarvan inspeelt. Ursula Russell verzorgt de jazzy voorbij ruisende ritmes en verder levert violist Charlie Stock een verfijnde bijrol af. Melancholisch en kwetsbaar met een hoog woordloos stemtrainingsgehalte waarbij ze juist op die gelegenheden als het prachtig gezongen The Reaper wel de hoogtes weet te raken. Heel bijzonder, maar is het van belang om hier prominent dominerend de nadruk op te leggen? Misschien is het gewoon een onderdeel van het totale proces, en wil Dana Gavanski juist die boodschap uitdragen. Zoekende naar die When It Comes werkmomenten en deze in de studio vastleggen. Misschien ben ik te kritisch en val ik minder voor die subjectieve gunfactor.

Tekstueel trapt ze erg fraai in het folky Eine Kleine Nacht Musik I Kiss the Night melodietje af. Vanwege de verbale ongemakken is het een hele opgave om naar buiten te treden. Door de pandemie beperkingen leeft iedereen in een isolement, en valt het niet eens op dat de tegen een depressie aanleunende zangeres juist van deze eenzaamheid geniet. De nachten zijn veilig en kleurloos, de onzichtbare metgezel die ook wiegend, troostend over de schouders van Bend Away & Fall toekijkt. Uit zo’n diep dal heeft Dana Gavanski zich omhoog gewerkt, het daglicht tegemoet tredend.

Het pootjebadende jazzy Letting Go en de ritmische Under The Sky zustersong mijmeren over de eindigende Indian Summer dagen. Met het gure herfstseizoen in het vooruitzicht is het liefdevolle genegenheidsverlangen groter dan ooit. Het verleden bewandelend over weemoedige meedeinende treurzwarte pianotoetsen, niet krampachtig vastklampend aan gepasseerde nostalgie. Voorzichtig schijnt het schuchtere daglicht door de gordijnen heen. The Day Unfolds zich in kinderlijke speelsheid, nieuwsgierig en ontsluimerend met het Dan Leavers saxofoongekwetter als guitige blikvanger.

Brand new day vrolijkheid en hoera stemming spat van Indigo Highway af. Eerder opgebouwde bergen worden beklommen en voorbij geschoven. Een kleurige opmars naar het opkwikkende When It Comes vervolg. Momenten pakken en kanaliseren. De mysterieuze Lisa verschijning stoeit met haperende keyboardakkoorden, flirt met Zuid Amerikaanse sensualiteit, opbouwende stemlagen, en acclimatiseert de song tot een bewoonbare leefruimte. Knowing to Trust kruipt tevreden gewennend in haar veilige comfort zone terug. Lui, opgelucht en voldaan.

Dana Gavanski - When It Comes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com