Steve Lacy - Soprano Sax (1957)

Bijna alles aan dit album getuigt van een aangename en goed uitgevoerde eenvoud

De hoesafbeelding waar je, zoals de weinig (en toch best veelzeggende) titel al prijsgeeft, een sopraan-saxofoon te zien krijgt met een welbedoelde glimlach. Wat Ellington, een vleugje Monk en andere klassiekers. Een sterke ritme-sectie die enthousiast meespeelt en waarbij ieder ook solo iets aardigs van zich laat horen. Het is zoals verwacht Lacy die het heft in handen neemt met zijn ene fraaie solo na de ander - het klinkt allemaal zo moeiteloos. Wat melancholie, wat romantiek, wat swing, etc. - alles komt mooi aan bod. Niets baanbrekends, wel een ruim half uur gezellig genieten van een erg prima debuut...

Alles is zo in balans waardoor het haast té goed voor woorden lijkt (qua opzet dan) - maar dan is er 'Easy to Love': wat een ontzettend goede uitvoering, waarschijnlijk hadden ze het beste voor aan het eind bewaard. Geen idee wanneer ik voor het laatst een interpretatie van deze klassieker geluisterd heb, maar dit kwartet maakt er een memomerabel stukje van. Al het voorgaande was bovengemiddeld, maar dit is exceptioneel.

Juist dit laatste nummer verstoort dan die balans op dit album, maar als dat in de beste zin van het woord gebeurt, knijpen we daar graag een oogje bij dicht