The Me in You - How Does it Feel to Be Wrong All The Time (2022)

Van de indierockband The Me in You uit het Vlaamse Hageland had ik nog nooit gehoord. Toch kende ik zonder het te weten hun compositie Out of the Blue van enige jaren terug al. Fan van de groep van het eerste uur, de populaire tv-kok Jeroen Meus, had hen namelijk gevraagd de nieuwe begintune voor zijn tv-programma “Dagelijkse kost” te schrijven. Aangezien daar regelmatig op de achtergrond uitstekende muziek te horen is, had ik vooraf al een positief gevoel over How Does It Feel to Be Wrong All the Time.

Het is intussen het vierde album van de band. Volgens het begeleidende persbericht waren op voorganger The Music of Stuart Conroy vage echo’s van Air, Boards Of Canada en Bon Iver en soms ook ambient invloeden te horen. De eerste associatie die ik met hun muziek had was echter Prefab Sprout. Het etherisch aandoende The Day MCA Passed Away had ook uit de koker van Paddy McAloon kunnen komen. Het blijkt echter een eerbetoon te zijn aan Adam Yauch van de Beastie Boys.

Ook deze keer is Gaëtan Vandewoude van Isbells weer producer van dienst. Compromisloos spelplezier en muzikale herbronning blijken ook nu weer de sleutelingrediënten. How Does It Feel to Be Wrong All the Time is een album dat bijzonder plezierig weg luistert, niet in de laatste plaats door de aangename zang van Stijn Claes. De enige hulp die het kwartet kreeg was van violiste Beatrijs De Klerck en achtergrondzang van Jente Pironet en Dienne en Nelle Bogaerts. Vinylliefhebbers zullen even geduld moeten hebben, want de vinylversie verschijnt in juni.

The Me in You live :

17-04 HEIST-OP-DEN-BERG : De Living
21-04 HASSELT : Café Café
26-04 BORGERHOUT : Amor (Roma)
27-04 LEUVEN : Het Depot

3 mooie albums maar deze 4e vind ik een misser. Niks raakt me. Te veel klanktapijtjes en te weinig songs. Ik had hoge verwachtingen voor het 8min durende slotnummer maar helaas kabbelt dat maar wat voort

Soms vraag je je af waarom een band, waarvan muziekkrant OOR zeer gecharmeerd was, tien jaar later op het recente How Does It Feel To Be Wrong All The Time wat mij betreft verworven zijn tot een stel (Vlaamse) ideale schoonzonen. De zomeravond nostalgie droop af van hun in 2012 verschenen mooie semi akoestische single Girl In Armour, waarvan het geluid enigszins leunde op een band als Crowded House.

In de verte hoor ik die fijne liedjes van weleer. En de grote dosis aan hartverwarmende melancholie en de bij vlagen stevig aangedikte samenzang zijn gebleven. Hoewel de muziek met dezelfde insteek als toen is gemaakt, is er wel degelijk een verschil.

Op de een of andere manier komt deze plaat als geheel nogal geforceerd en ingeblikt op mij over met hier en daar tal van keyboards en heeft het ritme voor een voller geluid een sterkere plaats gekregen. Commercieel gezien een goede zet. Het nieuwe wapenfeit kent goede ingrediënten, maar als totaal behoorlijk gewoontjes, waardoor het resultaat niet mijn kop thee is geworden. Wel gezellig voor bij de afwas of als achtergrondmuziek voor de visite.

Ondanks dat ik niet al te negatief wil zijn en met dit stukje waarschijnlijk geen nieuwe vrienden zal maken, vind ik het moeilijk door het gemis aan een scherpe rand om mijn aandacht er constant bij te houden.

Het album waait hier ook een beetje weg van mijn aandacht johans.
De sound spreekt me wel aan, maar de melodien beklijven gewoon wat minder.

Maar ik zal het op basis van hun eerdere werk nog wel een paar keer blijven proberen, misschien dat het kwartje dan alsnog valt.

Op een of andere manier klinkt het heel erg als Phil Collins begin jaren 90, bijzonder...