The Monochrome Set - Allhallowtide (2022)

The Monochrome Set heeft het allemaal meegemaakt. De hoogtijdagen van de postpunk en new wave, de zoveelste revivalgolf en de opkomst en ondergang van gelijkgezinde bandjes. Ze waren er in 1978 al bij, sterker nog, ze komen net als Adam Ant uit de universiteitsgroep The B-Sides voort, en hebben diezelfde herkenbare Burundi tribal drumsound. Aangenaam verveeld zeurderig werkt zanger Bid (Ganesh Seshadri) zich door de voorgedragen teksten heen. Doordat The Monochrome Set het tempo aardig verlaagd, en het accent op die herkenbare overheersende Lester Square gitaarlijnen legt, krijgen ze al snel het dromerige romantici imago opgelegd. Allemaal prima verder, zichzelf van de starre doemdenkers distantiërend.

Ook de Londenaren kennen hun ups en downs. In 1985 trekken ze de stekker eruit, reanimeren zich vijf jaar later om vervolgens in 1998 weer een decennialange stilte in te lassen. Vanaf hun twaalfde plaat Spaces Everywhere zijn ze bij het Tapete label ondergebracht, waar ze nu ook nummer zestien, Allhallowtide uitbrengen. Lester Square heeft ondertussen de band verlaten, zijn vrijgekomen plek wordt zoveel mogelijk door zanger gitarist Bid opgevuld. Bassist Andy Warren is al vanaf het prille begin aanwezig, Mike Urban heeft The Monochrome Set in de jaren negentig al even uit de nood geholpen en neemt nu definitief achter het drumstel plaats, toetsenist Athen Ayren voltooit het gezelschap. De verantwoordelijkheid van de treurende gure backing vocals wordt net als op de voorlaatste platen door Alice Healey opgeëist.

Bid heeft een mooi klagend door de tijd ingehaald theatraal stemgeluid ontwikkeld, inclusief fluweel hypnotiserend slijtagerandje. Er is nog sporadisch ruimte voor die kenmerkende, maar steeds verder van die postpunkbasis afwijkende luie fraaie My Deep Shoreline opsierende kopstemuithalen. Ook zijn nachtclub gitaarspel dwingt respect af. Geweldig hoe Bid die voortrekkersrol uitbouwt, dirigeert en een schitterend dreigend bliksemflitsrandje over die kosmische sterrenpracht van het gelukzalige Resplendent in a Darkness legt.

The Monochrome Set representeert zichzelf met veelvoudig psychedelisch sixties orgelwerk en wall of sound bombast. Athen Ayren heeft duidelijk het The Doors songbook bij de hand genomen, en functioneel in haar allesbepalende werk teruggekoppeld. Net zo eenvoudig schakelt ze naar inlevende pianosubtiliteit over, om toch net die extra regenbuien tinten toe te laten. De diversifiëring zit hem vooral in de aardse countryfolk invloeden en opgefokte bezwerende gospeldrive, waardoor het net wat realistischer en minder sprookjesachtig overkomt.

Allhallowtide, Allerheiligen, de tragiek van het verleden, ter nagedachtenis aan degene die ons zijn ontvallen. De oude ziel voortlevend in de toektocht naar perfectie in die eeuwig voortdurende oneindigheid. Het is beangstigend akelig hoe Bid die herboren sterfelijkheid in Box of Sorrows oproept. Typische Britse humor heeft plaatsgemaakt voor wrange verbittering, het goede kwaad en de verraderlijke barmhartigheid. Thematisch staat de schoonheid van de dood en het verval centraal, het armageddon en de heropbouw van de wereld. Stevige ronkende Andy Warren baslijnen verantwoorden de ellendige hedendaagse Really in the Wrong Town spookstad escapisme, maar er is net zoveel plaats voor liefdevol Hello, Save Me optimisme en ruimte scheppende klassieke In a Chapel of a Personal Design jazzdansmoves.

Het opgejaagde Ballad of the Flaming Man, de neerslachtigheid van de jaren tachtig in een toekomstfilm naar het heden geprojecteerd. De opgebrande feniks die vanuit de asresten het weggevreten verdriet van de wereld met zich meedraagt. De liefde voor de tellende dagen, gepasseerd of in het vooruitzicht. The Monochrome Set regisseert hun eigen soundtrack bij een denkbeeldige waarheidsgetrouwe speelfilm, albumtracks als decor vullende figuranten. Allhallowtide is donker gothic mythologisch, She Sells Sanctuary onheil, pathetisch evangelisch, twinkelend verzachtend als morfine, maar ook openbarend luchtig, diepgaand poëtisch en troostend hoopvol.

The Monochrome Set - Allhallowtide | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Leuk! Weer eens een album van The Monochrome Set. Ik koesterde hun eerste twee albums, die ik tot op de dag van vandaag nog regelmatig beluister. Het inventieve, het frisse geluid, de typisch Britse quirkyness, mij kan dat nog altijd bekoren. Bij ieder nummer op die albums kwam je een verrassing tegen.

En juist dàt is nu verdwenen. Niet dat het slecht is, zeker niet. Het is een album dat gehoord mag worden. Bid's stem heeft zich een beetje omwikkeld in de richting van het theatrale, zo'n beetje in de hoek waar Bowie of Steve Harley klinken. Ook de songs zijn best oké.

Maar voor mij is de verrassing weg, het frisse en tegendraadse geluid verdwenen. Dus ga ik de eerste twee albums binnenkort weer eens een luisterbeurt geven.

Net als Tonio koester ik de eerste twee albums van The Monochrome Set en het derde album Eligible Bachelors heb ik ook nog met veel plezier beluisterd. Dit nieuwe album is echter in het geheel niet aan mij besteed. De songs van de eerste albums vond ik gelijk briljant maar -helaas- de liedjes die we op Allhallowtide horen hebben die kwaliteit naar mijn smaak in het geheel niet. Bovendien vind ik de productie (het geluid is veel te vol en dat is bepaald niet zoals ik het graag hoor) zeer onbevredigend.
Bid's stemgeluid is bovendien in zijn nadeel veranderd. Nee, ik kan maar niet wennen aan dit album dat mij flink teleurstelde. Andere critici denken er soms anders over (zie bijvoorbeeld de enthousiaste recensie op Allmusic), maar voor mij is dit een oninteressant album. Helaas...