Randy Newman - The Randy Newman Songbook Vol. 1 (2003)

Laat ik nogmaals de spreekwoordelijke stofjas (mét de daarbij horende ernstige, weloverwogen (*kuch*) attitude) aantrekken, en de debit- en creditzijde van deze langspeler tegen elkaar af wegen

Randy Newman - hij zou zomaar gecast kunnen worden om in een zondagmiddagfilm de rol van een degelijke behanger/schilder anno 1970 neer te zetten. Wanneer hij plaatsneemt achter de piano tuurt hij het publiek aan met een "Excuseer dat ik hier aanwezig ben maar ik kan het ook niet helpen dat ik nu eenmaal deze malle liedjes componeerde"-blik.

In tegenstelling tot het merendeel van de begin jaren zeventig heersende singer-songwriters vertolkt Randy Newman het eigen zieleleven weinig tot nooit. Waar menige gapende emotionele wonde werd gestelpt in het werk van Bob Dylan, Joni Mitchell of Jackson Browne - ging Newman songmateriaal puren uit het verleden van de Verenigde Staten (en dit zowel tekstueel als muzikaal).

Bepaalde lui - ongetwijfeld voorzien van een peperkoeken hart en een zenuwstelsel van gesmolten suiker - beschuldigen Randy Newman ervan vaak cynisme en sarcasme hoogtij te laten vieren binnen het universum van zijn langspelers.

Vatten dat soort pseudo-romantici dan niet dat Newman beide verwrongen gemoedstoestanden aanwendt om op een empathische manier weerklank te geven aan de stem van de has-been en de never-have-beens binnen de Noord-Amerikaanse samenleving?

Randy Newman treedt op als causeur/advocaat: praat recht wat volledig krom is. Zo klinkt de argumentatie van de slavendrijver in "Sail Away" ("Ain't no lions or tigers ain't no mamba snake
/Just the sweet watermelon and the buckwheat cake/Ev'rybody is as happy as a man can be/Climb aboard little wog sail away with me") even wervend als de vlotte reclamebabbel van een Thomas Cook-hostess.

Het is op zulke momenten dat Newman de luisteraar tot een medeplichtige maakt, omdat zowel Newman als de luisteraar verduiveld goed beseffen dat achter de mooipraterij van het hoofdpersonage in "Sail Away" een mensonwaardig bestaan schuil gaat. En toch betrap je erop dat je aan het gniffelen gaat ...

Net omdat Newman messcherp personages neerzet (heeft ooit iemand God vileiner laten spreken dan Newman in "God's song"? ("I burn down your cities--how blind you must be
I take from you your children and you say how blessed are we
You must all be crazy to put your faith in me
That's why i love mankind") ) - sprinten nummers zoals "Marie" zich meteen een weg naar de hartstreek.

"Marie" - is het soort nummer waarbij een uitgebreid vocabularium enorm veel schade zou kunnen toebrengen. In mijn oren klinkt het als een liefdesverklaring van een provinciaalse jongen aan zijn (al dan niet gewenste) geliefde:


" Sometimes I'm crazy
But I guess you know
And I'm weak and I'm lazy
And I've hurt you so
And I don't listen to a word you say
When you're in trouble I just turn away"

gevolgd door het in strijkers gehulde refrein:

"I loved you the first time I saw you
And I always will love you Marie"

Dit is geen grootse poëzie - maar het klopt helemààl binnen het rurale karakter van "Marie". Zou het kunnen dat ik "Marie" één van de mooiste nummers vind die ik ooit hoorde in mijn bestaan?

Dat rurale karakter hoor je wel vaker terug bij Newman. Bijvoorbeeld "Louisiana 1927", handelend over acute watersnood - waar je alweer die vox populi aan het woord gelaten wordt:


"Oh louisiana, louisiana

They're trying to wash us away, they're trying to wash us away"

...

President coolidge come down, in a railroad train

With his little fat man with a note pad in his hand"


Newman zet hiermee een minifilm neer. Hij monteert de woorden danig dat het dagdagelijkse leven boven het routineuze verheven wordt:

"The milk truck hauls the sun up
And the paper hits the door
The subway shakes my floor
And I think about you
Time to face the dawning gray"

(Living Without You)

Dient het gezegd dat dit soort muzikale fijnslijperij niet echt gebaat is bij een verschroeiend opnameschema?

In vergelijking met de productie van Randy Newman verloopt onze regeringsvorming flitsend snel - want Newman neemt er zijn tijd voor. "Bad Love" dateert reeds uit '99 - God weet hoe lang we alweer we dienen te wachten

Is deze Newman dan een goedkope poging om een paar zilverlingen uit onze beurzen te jagen? Néén - want los van de somptueuze arrangementen - klinken deze verzameling nummers nog indrukwekkender wanneer Newman ze uitgespaard brengt.

Een verhalenverteller heeft genoeg aan een stoel en een luisterend publiek, n'est ce pas?

Ingetogen, zacht, dromerig, intens en tot de eenvoud herleid, dat zijn de woorden die bij me opkomen als ik dit schitterend album beluister.

5 stemmen?

Moet het hier op MuMe allemaal GITAARGEWELD zijn, dan?

Jammer dat rustige pianomuziek van singer-songwriters zoals deze Randy Newman, of ook nog Paul Simon, Leonard Cohen, Warren Zevon, John Hiatt, John Prine en dergelijke zo weinig belangstelling genereren hier op de site... doodjammer vind ik dit.

****1/2

fantastische plaat van één der grootste songschrijvers aller tijden , compleet niet gekend door de jeugd en zeer onrechtvaardig , muziekpuristen zouden hier een goede kluif aan hebben , maar ik heb de laatste tijd meer en meer het gevoel dat ik tegen de sterren mijn mening verkondig en overweeg er beter niet uit te stappen zoals meerdere ouwere al gedaan hebben , niemand luistert meer !!!!


erg, erg , erg !

Zachary zegt hier onder al zo veel dat ik er niet al te veel aan ga toevoegen. De nummers zijn bekend van de originele platen. Het is veel jaren '70 werk, aangevuld met nummers van het prachtige Bad Love uit '99. De rest van de jaren '90 en '80 ontbreken geheel, hoewel newman in die periode ook opnam. Maar dat werk kan niet in de schaduw staan van het jaren '70 werk als 12 Songs, Good Old Boys en Little Criminals. Pas met Bad Love in 1999 haalde hij dat niveau weer. Zijn laatste plaat Harps and Angels sluit daar aardig bij aan.

Ik vind deze strofe in The World isn't fair alleen nogal merkwaardig:

If Marx were living today
he'd be rolling around in his grave

Binnenkort Songbook 2 aanschaffen. na negen jaar het vervolg van Randy zijn mooiste nummers.Stem en piano en verder niks. Zo zijn ze het mooist

Stem en piano zijn voor mijn muzieksmaak ietwat te mager. Mijn voorkeur gaat uit naar de reguliere albums en nummers.