Lord Belial - Rapture (2022)

Lord Belial is ook niet kapot te krijgen. Want die zijn toch ineens weer ontwaakt uit een hele lange winterslaap. Ze kwamen op in het midden van de zogeheten 2nd wave met het voor die tijd typerende black metal album Kiss The Goat. Daarna zijn er nog wat platen verschenen waar ik niet altijd even blij van werd. En als absolute dieptepunt was daar het voorlaatste album The Black Curse uit 2008 waarop de Zweden helemaal Dimmu Borgir gingen. Het hellevuur doofde daarna ook direct. Ik wil graag geloven dat het één met het ander te maken. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.

Veertien jaar later keert de band middels Rapture terug met nieuw studiowerk. En de band heeft zich goed kwaad gemaakt. Want Rapture spuwt weer ouderwets vuur. 100% black metal is het niet. De band put daarnaast net zo gemakkelijk uit thrash- en deathbronnen en dat staat dit Zweedse trio ook veel beter dan dat zweverige gedoe van The Black Curse. Het geeft de boel extra pit. En dat was hard nodig.

Songs als Evil incarnate en het sfeervolle Infinite Darkness And Death bakken op gedoseerde wijze enkele toegankelijke melodieën in om niet helemaal aan schuimbekkende woede over te geven. En ook het woeste Throne Of Souls en het bezwerende Lux Luciferi laten horen hoe je bombast kunt vermengen met woeste uitspattingen waarop je laat zien dat het allemaal menens is.

Lord Belial revancheert zich wat dat betreft heel aardig. Verwacht geen ingewikkelde toestanden. De band blijft redelijk trouw aan de oorsprong en kan af en toe heerlijk venijnig uit de hoek komen. Af en toe krijgen we te maken met wat bombastische additieven waardoor een mystiek sfeertje ontstaat. Dit keer slaat dat dus niet helemaal door. Daarmee is het een prima plaat geworden waar de band mee gezien mag worden.