menu

Papercuts - Past Life Regression (2022)

mijn stem
3,62 (4)
4 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Slumberland

  1. Lodger (4:09)
  2. Sinister Smile (4:04)
  3. Fade Out (4:11)
  4. I Want My Jacket Back (4:28)
  5. My Sympathies (2:58)
  6. The Strange Boys (3:32)
  7. Palm Sunday (3:35)
  8. Hypnotist (5:01)
  9. Remarry (4:52)
  10. Comb in Your Hair (2:53)
totale tijdsduur: 39:43
zoeken in:
avatar van philtuper
geplaatst:
Please, please, let this be good. Was enorm fan van hun tweede album Can't Go Back, met het geweldige John Brown. Wat volgde was nog steeds de moeite waard, maar toch net steeds ietsje minder. Hopelijk is deze weer spot on!

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Papercuts - Past Life Regression - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Papercuts - Past Life Regression
Bands die zich laten inspireren door Californische psychedelica uit de late jaren 60 zijn er volop, bands die muziek maken van de schoonheid van Past Life Regression van Papercuts zijn uiterst zeldzaam

Past Life Regression, het zevende album van de Amerikaanse band Papercuts, heeft maar een paar noten nodig om je decennia mee terug te slepen in de tijd. Laat het album van de band uit San Francisco uit de speakers komen, sluit je ogen, en je waant je in het California van de ‘summer of love’. Het knappe van de muziek van Papercuts is dat het aan de ene kant heerlijk authentiek en nostalgisch klinkt, maar dat de band rond Jason Quever aan de andere kant op subtiele wijze invloeden van een veel latere datum verwerkt. Past Life Regression is een album om heerlijk bij weg te dromen, maar ondertussen wil je geen noot van alle muzikale pracht op dit album missen. Wereldplaat.

De Amerikaanse band Papercuts bestaat dit jaar twintig jaar en brengt deze maand haar zevende album uit. De vorige zes komen me geen van allen ook maar enigszins bekend voor, maar ik ben zeer gecharmeerd van het deze maand verschenen Past Life Regression, dat me direct bij de eerste luisterbeurt overrompelde.

Papercuts komt uit San Francisco en neemt je in de openingstrack van haar nieuwe album mee naar het California van de late jaren 60 en vroege jaren 70 met bedwelmende analoge synths, onweerstaanbaar zonnige gitaarloopjes en buitengewoon dromerige vocalen. De openingstrack van Past Life Regression zou zo 50 jaar of 60 jaar oud kunnen zijn, tot de gitaren aan het eind misschien net wat teveel ontsporen. Dat voorzichtig ontsporen doet Past Life Regression van Papercuts wel vaker, maar de muziek van Papercuts blijft muziek uit vervlogen tijden, met hier en daar een eigentijdse touch.

Papercuts is een project van de Amerikaanse muzikant Jason Quever, die ook op het zevende album van de band alle touwtjes in handen houdt en buiten de drums en de vrouwenvocalen tekent voor alles dat het album te bieden heeft. En Past Life Regression heeft heel erg veel te bieden.

In de songs waarin de authentiek klinkende synths en orgeltjes domineren en de lagen van The Mamas & The Papas achtige mannen- en vrouwenvocalen vooral dromerig klinkt, hoor ik wel wat echo’s van een band als The Zombies, wanneer de cello wordt ingezet duiken onmiddellijk de Fab Four op, maar wanneer de gitaren domineren en heerlijk elementair klinken, hoor je goed dat Jason Quever vooral schatplichtig is aan het oeuvre van The Velvet Underground.

Ik noemde de muziek van Papercuts hierboven muziek uit vervlogen tijden met een eigentijdse touch en dat is nog niet zo eenvoudig als het lijkt. Tussen The Velvet Underground en The Jesus & Mary Chain en tussen The Zombies en Echo & The Bunnymen zitten een aantal lichtjaren, maar Papercuts overbrugt deze afstanden in een paar akkoorden.

Over het algemeen is het echter goed toeven in het muzikale landschap van het San Francisco uit de late jaren 60, waarin Papercuts op een breed terrein uit de voeten kan. Past Life Regression klinkt zo af en toe als een verzamelaar vol obscure psychedelica uit dit decennium, al is Papercuts vrijwel direct een bandje dat in dat geval de obscuriteit onmiddellijk zou moeten verruilen voor eeuwige roem.

Papercuts is echter een band van nu en zal moeten concurreren met heel veel andere bands die de mosterd in het California van de late jaren 60 halen. Het is stevige concurrentie, maar Papercuts kan het aan. Past Life Regression is een album waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kan worden en het is bovendien een album dat in muzikaal en vocaal opzicht een stuk interessanter en ook veelzijdiger is dan alle bands die met het brede etiket neo-psychedelica kunnen worden gevangen.

Het is een etiket dat ook past op de band van Jason Quever, al is Papercuts wat mij betreft veel meer dan neo-psychedelica, al is het maar omdat de Amerikaanse muzikant ook op subtiele wijze invloeden uit de slowcore, lo-fi, jangle pop en shoegaze verwerkt in zijn muziek en tekent voor een productie waarvoor Phil Spector zich niet zou hebben geschaamd. Ik was zoals gezegd direct bij eerste beluistering om, maar inmiddels koester ik dit album als een van de hoogtepunten van het nog redelijk prille muziekjaar 2022. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 04:00 uur

geplaatst: vandaag om 04:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.