Deathspell Omega - The Long Defeat (2022)

The Long Defeat is een album om je tanden flink in te zetten. Een vijftal langere nummers die allen weinig behoefte tonen om u van makkelijke haakjes te voorzien.
In plaats daarvan wordt je in een draaikolk van unheimische gevoelens getrokken waarbinnen het vooral worstelen is om houvast te vinden. Aanwezig zijn de overbekende Deatshpell akkoordjes maar voor de rest kiest de band weer eens voor een wat meer uitdagende koers vol met ongemakkelijke structuren. De verwrongen decors blijven wel vierkant overeind.
The Long Defeat moet nog wat zakken maar een zeer interessante release is het zeker.

The Long Defeat heeft op zeer gedoseerde wijze zijn rondjes gedraaid. Het vervelende bij Deathspell Omega begint hem te zitten aan de grote gelijkenissen met voorgaande platen waardoor mijn enthousiasme een beetje getemperd is als er weer nieuw materiaal voorhanden is. First World problems zeg maar. Luxeprobleem.

De mysterieuze band uit het Franse begint als een soort AC/DC keer op keer hetzelfde album te presenteren. De verrassing is er wel vanaf als je bij de eerste akkoorden weer diezelfde dissonantjes in datzelfde overbekende geluid hoort. Het voert desalniettemin veel en veel te ver om het daarom maar af te schrijven want op het moment dat je er toch even voor gaat zitten, komen de prachtige nuances dan toch binnen als een baksteen.

Het kale sobere geluid van The Furnaces Of Palingnesis (en Paracletus) is ingeruild voor wat meer aangekleed geluid waarin weer (nog) meer ruimte is voor onheilspellende bombast. Het is allemaal voorzichtig en zeer gedoseerd maar om die reden wellicht extra effectief. Ook glijden de composities op wat gemakkelijkere ritmes in de richting van de inktzwarte afgrond die vanzelfsprekend gehuldigd wordt. The Long Defeat baadt in een serene doch licht depressieve sfeer wat bij mij het verlangen naar de herfst en winter doet groeien. Explosieve passages zijn er wel, maar die zijn net als de rest op strategische plaatsen opgesteld.

Verder zijn er gastbijdragen te ontdekken van Mortuus (Marduk/Funeral Mist) en M. (Mgla) en dat gedijt allemaal erg goed binnen de ernstig vervuilde Deathspell Omega contexten. De band klinkt nog steeds onheilspellend en is ook nog steeds technisch superieur aan vele andere acts. Dan ligt de focus op agressie en dit keer ligt het wat meer op introspectie maar het blijft desondanks dapper vasthouden aan de bekende koers die ooit met Kenose is ingezet. Zo overdonderend als toen zal het wel nooit meer worden, maar het is is nog steeds uitermate geschikt om de oren van tijd tot tijd mee te geselen.

Het blijven ingewikkelde gesprekken om bands te beoordelen op wat ze op plaat vastleggen in plaats van wat bandleden privé uitspoken. Zowel om me heen als hier op Mume lijkt de algemene tendens te zijn dat je eigenlijk alles moet boycotten waar (foute types als) Mikko Aspa met zijn vingers aan heeft gezeten. Maar dan mis je in het geval van Deathspell Omega toch wel wat. Daarmee voel ik me vrij om dit te blijven luisteren zonder ook maar iets van het gedachtengoed wat niet in het werk van de band is terug te vinden, te onderschrijven. Daar komt bij dat het mij niet eens duidelijk is of hij überhaupt nog meedoet op deze plaat.

'The Long Defeat' wijkt zoals ik eerder schreef niet al teveel af van het vorige werk. Maar in de opbouw van de composities is wel het nodige aan de hand. De 12 minuten durende opener voelt als een zeer lang intro. Het is een build up naar iets wat in het opvolgende nummer doorgezet wordt. Af en toe moet ik denken aan Funeral Mist vanwege de declamerende aanpak van het stuk. In dat opvolgende nummer, dat 'Eadem, Sed Aliter' gedoopt is, barst de maniakale gekte dan toch los. En dat is dan ook echt genieten geblazen. Want dit is waar deze band zo verrekte goed in is. Spanning scheppen en vervolgens alle remmen losgooien zodat de verwoestende impact zo groot mogelijk is. Anderzijds treffen we hier ook wat meer mellow passages aan die neigen naar ordinaire hardrock. Een stijlfiguur dat notabene terugkeert in het afsluitende 'Our Life Is Your Death' alwaar naar het schijnt M. van Mgła zijn rasperige opwachting maakt. Al haal ik dat er ook niet één, twee, drie uit.

Dit zijn zo van die invalshoeken die ervoor zorgen dat ik blijf grijpen naar deze plaat. Zoals hierboven te lezen valt, was ik wat DsO moe omdat de band vaak dezelfde patroontjes bleef gebruiken. En omdat er na de beruchte trilogie die met 'Paracletus' is afgesloten, niet heel veel nieuws meer te ontginnen viel. Toch begeeft de band zich op hoog niveau als het gaat om composities te laden met spanning en sfeer. Nu, twee jaar naar dato ontdek ik weer allerlei fraais dat toen langs me heen schoot. Ik zie alweer uit om de rest van de discografie ook weer nieuwe aandacht te geven.