The Legendary Pink Dots - The Museum of Human Happiness (2022)

Het zal niemand verbazen dat een geroutineerde muzikant als Edward Ka-Spel het liefste effectief te werk gaat. Uiteraard met de nodige ruimte voor het experiment en die gretigheid om steeds weer die vernieuwing op te zoeken. Maar als je dan genoodzaakt bent om afzonderlijk van elkaar aan een plaat te werken is dat wel zwaar balen. In die situatie verkeren de oudgedienden van The Legendary Pink Dots tijdens de viering van hun veertigjarige bestaan. Corona maakt een einde aan het feestje, maar gelukkig niet aan het succesverhaal. The Museum Of Human Happiness heeft die ouderwetse vorm, en is zelfs stukken urgenter dan de meer dan prima voorganger Angel in the Detail.

Oudheden en obscuriteit. Artistiek en vernieuwend. This is The Museum brengt je terug naar de zomer van 1980. De nasleep van de rellen bij de bekroning van koningin Beatrix, de oplopende spanningen bij het Margaret Thatcher regime. Een hoog werkeloosheidsgehalte en het idealisme van punk en postpunk. Twee werelden treffen elkaar, botsen en brengen een oerknal voort. The Legendary Pink Dots is een feit. Die tienerangst domineert hedendaags weer, en hebben we dan oude vergeten helden nodig om die wanhoop te reflecteren? Ja, blijkbaar wel.

The Legendary Pink Dots, ze zijn weer terug, maar dan nu ook echt. Human Happiness in een No Fun maatschappij. Edward Ka-Spel is nog steeds die jonge idealistische strijder, gevangen in een op leeftijd zijnde getekend lichaam, opgesloten in een lockdown gemeenschap. Het getergde geweten, ontwakend als een bloedzuigende vampier, zichzelf voedende met egocentrisme en misplaatste teleurstellingen. De instrumentatie bouwt zijn eigen netwerk, met verstrikte spinnenwebdraden, kerkelijke geloof aanvechtende orgelpartijen en de roep om de versmorende chaos te controleren. Verlaten straten, isolement en eenzaamheid als A Stretch Beyond basisbegrippen. Een vervreemde buitenstaander die het verval objectief als een onwerkelijk leefklimaat kanaliseert.

Behoed je voor de omgeving, There Be Monsters in dit verhalende sprookjesboek, waarbij de bevlekte kanttekeningen een onoverzichtelijke warboel vormen. Edward Ka-Spel is net zo onbetrouwbaar als die bespiedende omgeving. Muzikaal ongemak en onzichtbare valkuilen laten je in die onvatbare wereld van dit onberekenbare genie verdwalen. Als je zijn steun opzoekt, bemerk je dat die helpende handdruk je allang verlaten heeft. Vanaf hier sta je er alleen voor. De toereikende gids gooit je de donkere diepte in. En daar draait het bij het onberekende This is The Museum om. De opgelegde The Legendary Pink Dots breuk speelt met die overlevingsdrang. Samen de ontbrekende puzzelstukken plaatsen, met beperkte middelen binnen handbereik.

De vanzelfsprekende vastigheid spant met het verliezen van de gecreëerde werkelijkheid samen. Tripping On My Nightmares, realistisch slaapwandelen in opvullende leegte en gedirigeerde wanorde. Coronation Street waarheden en internet Tel Sell Fake News. Verkoop je oprechtheid aan de wantrouwige internetsurfer, geef hem een sprankje aan plastic hoop cadeau. De Brexit in het conservatieve naar vergaande tijden verlangde Cruel Brittania, waardoorheen brokken aan historische folklore uiteenspatten. Er wordt weer ouderwets, totdat de noise zijn ontvlambare kookpunt bereikt, aan de knoppen gedraaid. Barricades met torenhoge lawaaierige ijzerplaten opgebouwd, gitaren grondig gesloopt, verloren pianotoetsen zonen binnengehaald en een anarchistisch leger aan opdringerige tribal Electric Body Music beats losgelaten. Heerlijk verdwalen in de neurotisch grommende bas van Postcards From Home en de psychedelische 1969 The Girl Who Got There First roes.

We leven in een futuristische 1984, de 2.0 variant, waar Big Brother een onmisbare vriend is, en we voorgeprogrammeerd de eisen van de wereldleiders opvolgen. Die afzijdige losgekoppelde werkwijze heeft The Legendary Pink Dots het gewenste resultaat opgeleverd. Er worden luchtkastelen vernietigd, en met de puinresten verbindende wankele bruggen aangelegd. Het geluid van The Museum Of Human Happiness is net zo nostalgisch als 2022, alleen beseffen we dat nog niet helemaal. The Museum Of Human Happiness is de plaat die Edward Ka-Spel veertig jaar geleden nog niet durfde te maken, zelfs niet hoopte te maken.

The Legendary Pink Dots - The Museum of Human Happiness | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Alweer een mooie recensie deric raven.
Edward Ka-Spel is ook nog een tijdje actief geweest met een sideproject; The Tear Garden. Van de Pink Dots heb ik volgens mij alleen een verzamelaar. Ik ga dit eens luisteren.

Tear Garden bestaat gewoon nog steeds, hoor. Om de zoveel jaar komt een nieuw album uit. Samenwerking van Cevin Key (Skinny Puppy) en Edward, maar vaak ook met medewerking van andere LPD en SP leden.

Dit is het eerste "officiele" studio album sinds Angel in the Detail uit 2019, maar tijdens de Corona periode heeft de band niet stil gezeten. Er is echt HEEL VEEL uitgebracht. Samenwerkingsprojecten, remastering, solo platen, CDR's etc. etc.

Je kan alles vinden op hun band camp site:
Music | Legendary Pink Dots - legendarypinkdots1.bandcamp.com

Hola! Ik zie dat ik achterloop. Ik moet het voorlaatste album ook nog proeven. Ik ga maar snel luisteren.

Oh, ik ben al bezig!

Het klinkt inderdaad als een museum. Daar is niets aan gelogen. Wel een mooie hoes.

Het is geen hitparade muziek. Het zijn ook geen mooie, lieve liedjes met een enorm goede zanger. Het is in geen geval een verzameling hapklare brokken voor de oppervlakkige luisteraar. Je kunt er ook niet echt op dansen, ook al barst het van de voornamelijk electronische ritmes. Ach... met de nodige genotmiddelen zou dat dansen nog wel enigszins kunnen gaan lukken. Zonder rode dansschoentjes. Dat dan weer wel.

The Legendary Pink Dots is tegendraads, verhalend, soms lekker agressief, vaker introspectief en enkele keer zelfs behoorlijk 'creepy'. En... overall weer heerlijk psychedelisch.
En... als er één creatief is en vooral op een melodieuze wijze met allerlei - al dan niet electronische - klanken 'tekeer' kan gaan is het wel Edward Ka-Spel. Daar zijn er niet veel meer van. Van die artiesten. Uit die roemruchte jaren tachtig.
Die nú nog zo goed - lees: niet zo vreselijk conformerend - bezig zijn.

Dit doet me zelfs denken aan de latere albums van The Beatles en eerste albums van Pink Floyd, wat inventiviteit en creativiteit betreft, of pleeg ik nu heiligschennis.

Haha, nee... wat mij betreft niet!

Een fluwelen mokerslag, waar iedere luisteraar er zijn/haar eigen draai aan mag geven. Fluweel vanwege schitterend artwork en het naadloos samenvallen van de teksten met prachtig vormgegeven muziek. De mokerslag is voor hen die zich hierin durven onder te dompelen.
Hier wat opmerkingen van mij. Opener "This is the museum" is alles zeggend, hier wordt de paradijselijke toestand ("saced space") geschetst waarin alles goed en een geheel is, een staat waar we, bewust of onbewust naar blijven terugverlangen. De wereld wil gedeeld worden ("She'll share her gum, now chewed in two") maar we nemen er slechts een foto van... We kunnen niet blijven, het museum gaat sluiten, Men laat zelfs het alarm afgaan. En we zijn niet de enigen in het museum. Terugkeren naar die gelukzalige staat ("I'll go easy on those pills') is slechts tijdelijk en een uiteindelijk hiernamaals blijkt vals en geen optie want de schrijver wil in dit museum blijven.. het nummer eindigt (veelzeggend?) met kort gelach. Maar er volgt meer, tenslotte wordt er nu, buiten het museum, een wereld ervaren. In die wereld blijken er monsters te worden geboren die wij graag door een sheriff laten opsporen en vervolgens laten verworden tot een kinderattractie waar sommige monsters in het dorp rijk van worden. De tekst meldt echter dat een ander monster terugkomt... Dan maar vluchten in dromen (Cloudsurfer) waar alles perfect lijkt, hoewel deze ook sinistere kantjes blijken te hebben ( "I'd let you win then switch you off and on and off and on"). Maar no worries "Should i slip inside death's door I'll hit refresh and be reborn" want "I, me, allmighty"... De onheilspellende instrumentatie spreekt boekdelen. Ook tussen groepen blijkt het hommeles. "Cool Brittannia" verhaalt hoe onderdrukking nu leidt tot een verscheurde samenleving waarin groepen tegen elkaar worden opgezet. In mijn boekje bij de CD is de volgende tekst van dit nummer niet afgedrukt: "Now there was a cradle, supposedly a source of liberties you now enjoy, it's now a Trojan horse. Don't you look inside, best burn it where it stands, you don't want more tainted blood upon your tainted hands". De muziek jakkert door en we horen zingen "No one likes us" door een groep mensen (hooligans?) samen met flarden muziek uit het interbellum. "Nightingale" is Faust in een moderne vorm, het ultieme comfort in ruil voor het continu in de gaten worden gehouden. Verontrustend is slechts een understatement hier. Een creepy hoogtepunt. "Hands face space" borduurt hierop verder door allerlei angsten op te roepen "A cubical for you, a cubical for me, but not together". Vooral geen direct contact met anderen. In "Coronation street" zingt Edward niet "tragically monastic" (zoals het boekje meldt) maar toepasselijker "morbidly monastic". We zijn toeschouwers geworden; "I'm going nowhere further than floor minus 1" en wachten af tot iemand ons zal vinden, als men mij al zal vin den. In "Postcard from home" wordt de verteller gebeld met nonsense verhaaltjes terwijl hij naar de oceaan afdrijft op een oude koelkast. Telkens is er weer het thema van contact te willen maken. In "The girl who got there first" wordt de stelling dat de maanlanding in scene was gezet veelzeggend gevolgd door "But up here it's so empty" en "I really need to get back home again". Zijn er dan helemaal geen lightpuntjes? Jawel, "A stretch beyond" vertelt van een vrouw die vrij vliegt, de schrijver durft dit echter niet en wordt gehinderd door zijn ruimtepak, terwijl zij zegt "Mind the gap". Uiteindelijk leert de auteur "I'll be trippin"g on my nightmares and surfing on my fears" echter "but that overwhelming sense of guilt is something I don't need". Opvallend is ook het einde waarin "Singing in the rain" wordt gezongen, gevolgd door.. ( ). "Nirvana for zeroes" besluit de plaat, er is nauwelijks iets meer over, laat staan een plan, maar we laten een spoor na en moeten de ruimte opvullen. Opnieuw wordt gezocht naar contact, "Are you there or are you merely musing". Het verwijst naar de muse, is het museum zijn muse? Op een aantal releases van The Legendary Pink Dots staat in de boekjes de veelzeggende tekst "Sing while you may" afgedrukt, we worden aangemoedigd om van ons te laten horen. Uiteindelijk vraagt de zanger (weer) om contact, dwingend ditmaal, "Can U really hear me?" en dan is het de muziek die spreekt, muziek die op het hele album de teksten versterkt en andersom. Verbijsterende plaat waarover nog veel meer te zeggen valt. Geen lichte kost maar essentieel. Eigenlijk moet dit breed gehoord worden, aan de andere kant hakt het er ook genadeloos in, zeker wanneer je er echt naar gaat luisteren. Tekenend voor de huidige tijd is wel dat dit gemaakt is door onder andere de twee kernleden die toch de 60 al gepasseerd zijn volgens mij. Dit is wat er bij mij opkwam, maar pak vooral de teksten erbij en graaf verder, er is veel fraais te ontdekken. Absoluut hoogtepunt in het toch al zeer indrukwekkende oeuvre van The Legendary Pink Dots.

"Hands Face Space" was het motto van de Engelse Corona-aanpak. Duurde even voor dat kwartje bij me viel, maar de tekst gaat duidelijk over die periode.