Queen - News of the World (1977)

Maar zeg, voor het gemak fietsen jullie zo over My Melancholy Blues heen?? Fantastisch mooi ingetogen nummer en een wereldnummer om het album mee te eindigen.

Juist om de redenen dat de typische Queen ingrediënten wat achterwege worden gelaten, waardeer ik Spread Your Wings nog meer.
Het is wat ruwer vastgelegd. Geen coirtjes inderdaad en Freddie zingt het minder engelachtig.
News Of The World is duidelijk een plaat waar de band wist dat er wat moest veranderen.
Weer een album met subtiele produktie foefjes en vette coirtjes zou wellicht de verrassing dempen.
Daarbij was de punk met een harde knal binnen gedrongen en was overtolligheid een zonde.

Queen heeft daar echt wel rekening mee gehouden.
Daarom past een song als Sheer Heart Attack naadloos.

Frodok je hebt gelijk.
Zeker een wat onderbelichte Freddie song.

Nou ik fiets daar wel overheen hoor. Dat is van die typsiche huis-, tuin-, en keukenuilenzeikjazz waar ik niets mee kan. Samen met Who Needs You en All Dead, All Dead wel de stinkers hier.

Vermakelijk hoe smaken verschillen. Levert ook vermakelijke stukjes op.

Ik vind kant 2 van dit album beduidend minder dan kant 1, maar de afsluiter My melancholy blues is top in mijn ogen. Tuurlijk, behoorlijk jazzy - wat voor Queen-begrippen vrij opmerkelijk is - en ik geef toe dat het zo tussen Norah Jones en Diana Krall voorbij kan komen op de radio, maar ik vind het een verdomd goede compositie en dito interpretatie van Freddie. Die man kon vrijwel alle stijlen naar zijn hand zetten, en dat is toch ook een kunst.

...en toen moest de echte Jazz van Queen nog komen...

Vandaag de erg fraaie 40th Anniversary boxset binnen gekregen. Mooi verzorgd met een boekwerk en wat prullaria. En verder nog een toffe docu. Maar het gaat natuurlijk vooral om de muziek en ik was erg benieuwd naar de 2e disc met ‘raw sessions’ en deze is echt geweldig. We are the champions is heerlijk in een langere versie, Sheer Heart Attack bevalt me in deze versie erg goed (sowieso met een beter einde ) en ook Get down Make love bevalt prima zonder het middenstuk. Maar de hoogtepunten voor mij zijn de ‘Freddie versie’ van All dead all dead en de spetterende versie van It’s Late die misschien nog wel beter is dan de albumversie.

Deze plaat was ik benieuwd naar, na de verdienstelijk cover van 'Sheer Heart Attack' door Hallows Eve. Ik wist niet dat ik direct bij twee klassiekers uit de rockmuziek terecht zou komen, laat staan dat de opener slechts een soort introotje is, terwijl ik altijd gedacht heb dat het een soort epic van minstens meer dan vijf minuten was... dus da's even wennen. Die andere klassieker heb ik nooit veel mee gehad, behalve vast en zeker in beschonken toestand - ooit. Toch moet ik bekennen dat ik 'm nu niet slecht vind.

Vervolgens de aanleiding, 'Sheer Heart Attack', een lekker nummer wel, maar dat gepiep... Naja. Wat dan nog volgt is allemaal wel leuk en aardig, en 'Fight from...' vind ik echt nog goed, maar verder vraag ik me alweer af of ik nog wel veel meer van Queen zou moeten proberen... 'My Melancholy Blues' is dan nog even een dieptepuntje, waar afsluiter 'Silver Salmon' mij zowaar doet opveren... gaaf nummer, wel veel te kort. Maar die heeft een YT-er er voor de lol bij aan geplakt, kennelijk, en staat dus niet op 'NotW'.

*** lijkt me een faire score. Hoes prachtig.

Voorgaande recensie is zeker een zap momentje...

Waarom?

Queen kan gewoonweg niet veel fout doen bij mij, en deze rauwe rockplaat met uitstapjes naar punk, glam, latin rock en blues doet het gewoonweg erg goed. Met name Taylor en May lijken erg in hun element te zijn, maar ook Deacon en Mercury leveren goede songs aan. Geen opera, geen walzen, geen gospel, geen multitracked gitaren en vocalen, maar back-to-basics.

Ik kan echt geen enkel minpuntje op deze plaat ontdekken, en het is toch altijd heerlijk om Spread Your Wings, Fight from the Inside en It's Late mee te zingen.
Queen is hier echt een Arenarockband geworden en zal dat verder uitbouwen.

Nog even een compliment voor het mooie pianospel van May op All Dead, All Dead. Overigens heeft dit nummer (een soort mini-epic) wel multi-tracked-gitaren.
In de video van Spread Your Wings doet Deacon net of hij de piano speelt, maar dat is gewoon Freddy.

Mijn favoriete Queen album. Vind ze allemaal goed alleen kan er maar één de beste zijn. De variatie in materiaal en de kwaliteit van de nummers doen het hem. Van de stamper We Will Rock You naar de ultieme winnaars anthem We Are The Champions. Van de shuffle Sleeping On The Sidewalk naar de jazzy afsluiter My Melancholy Blues met daar tussenin het prijs nummer It's Late (met two-hand tapping). De eenzame klasse van Spread Your Wings, Who Needs You en Sheer Heart Attack. Ach, op bijna het toppunt van hun succes en met de aanstormende punkgolf zo'n gevarieerd album maken met louter topnummers is gewoon klasse.

Ik rond af naar boven en verhoog van 3,0 naar 3,5 vanwege het sterke begin:
8 We Will Rock You
8 We Are the Champions
8 Sheer Heart Attack
5 All Dead, All Dead
8 Spread Your Wings
5 Fight from the Inside
7 Get Down, Make Love
6 Sleeping on the Sidewalk
5 Who Needs You
7 It's Late
5 My Melancholy Blues
6,5 gemiddeld

Nog NOOIT helemaal af kunnen draaien, wat 'n draak van 'n plaat. Bombastisch lijkt MUSE wel, verschrikkelijk..... Zo overschat deze FM Band ps. is trouwens m'n enige Kwien plaat... Luister bijv. eens naar Kayak werkelijk waar 10 keer beterrrr

It's Late is hier juist mijn favoriete nummer, vooral de finale daarvan

lk vind de kurkdroge drumsound op deze plaat echt verslavend. Sowieso is de productie van deze plaat buitengewoon goed. Ik kan nooit goed kiezen tussen deze en Day at the Races als favoriete plaat.

Bombast niet mooi vinden en dan Kayak tippen. Het is me ook wat.

4,5* maar, waarom dan?
Het is notabene de LP die ik op de dag dat hij uitkwam met trillende handjes afrekende bij Gelcom Stereo.
En die ik natuurlijk nog steeds heb.
It's Late is misschien wel het beste nummer wat ze gemaakt hebben.
Hop en terug naar de 5 sterren!

Terug weer eens beluisterd . Toch wel een strek album van deze heren. Neem deze wat minder vast, omdat We Will Rock You & We Are The Champions al zo vaak op de radio word gedraaid .... maar ik moet toch toegeven " het blijven rock klassiekers".
Alleen één ding op deze plaat is mij een raadsel : Hier duikt "Sheer Heart Attack" op als nummer ???

TONYLUNA: Sheer Heart Attack de song komt oorspronkelijk uit de sessies van het album Sheer Heart Attack, maar was nog niet helemaal afgerond.
Aangezien het een heel rafelig punkrock stijltje heeft, past het prima in het tijdsbeeld van 1977 natuurlijk.

Het allereerste album dat ik ooit gekocht heb. In 1982 was dat.

'Spread Your Wings' is net zo'n prachtige tranentrekker als het eerdere 'Teo Torriatte'.

Heerlijk afwisselende top LP van Queen. Alle nummers goed. Geen enkel zwak moment. En volgorde van de nummers is perfect. Ook tekstueel heeft deze plaat veel te bieden, zoals in 'All Dead, All Dead', 'Spread Your Wings', 'Sleeping On The Sidewalk', 'Who Needs You', 'It's Late' en 'My Melancholy Blues'.
Het gaat vaak over de hits 'We Will Rock You' en 'We Are The Champions' - en dat begrijp ik - maar het zijn wat mij betreft juist de overige nummers die er voor zorgen dat dit album 5 sterren verdiend.

Inderdaad: de eerste twee nummers maakten destijds bij aanschaf een overrompelende indruk op me. Maar tegenwoordig sla ik ze altijd over wegens veel te vaak gehoord. Dan verliezen ook heel bijzondere nummers - want dat blijft met name We Will rock you toch wel, met dat unieke arrangement - iets van hun zeggingskracht.

De rest van het album doet het voor me, al vind ik toch niet elk nummer even sterk. Ik vind vooral de afsluiter My melancholy blues - Freddie vrijwel solo achter de piano, zingend op het toppunt van zijn kunnen - erg fraai. Alleen bij Sleeping on the sidewalk en Who needs you zakt het hoge peil iets in, naar mijn mening. Maar het draagt wel bij aan de variatie, net als het bijna punky Sheer Heart Attack. Al met al een zeer afwisselende plaat, die weliswaar alle kanten op schiet, maar als geheel toch prima overeind blijft.

Zonder echt slecht te zijn, zijn Sleeping on the Sidewalk en Who Needs You inderdaad wel wat inzakkertjes, eens met gaucho.
Ik denk dat 'Sleeping' gewoon ontstaan is uit een jam toen Freddie Mercury er misschien even niet bij was, want die doet niet eens mee. Een bluesje met Brian May als zanger.
Het nummer is live wel vertolkt, maar heel sporadisch met Freddie als zanger.
Who Needs You van John Deacon doet in principe niemand kwaad, maar staat ook niet bekend als een Deacon klassieker, wat zijn andere bijdrage Spread Your Wings hierop wel is naar mijn idee.
Ach op een bloedhete zomerdag kan het best met de lekker lui gespeelde Spaansachtige vibe van het liedje.
Maar wel goed dat de band nog even met een zwaargewicht als It's Late komt aanzetten.
Een magnifieke rocker met alles er op en er aan.