Serena Ferrara & Simone Mor - Kemana (2022)

Het mooiste aan het bestaan van een (amateur-)muziekjournalist is muziek ontdekken die anders onbekend voor je was gebleven. Zo vond ik op een dag deze cd van jazzzangeres Serena Ferrara en flamencogitarist Simone Mor in de brievenbus. Het eerste wat je hoort als dat glinsterende schijfje in de speler verdwijnt, is een a capella intro, voor de snaren invallen en we vertrekken op een wervelende, wonderlijke reis.

Dat laatste mag je letterlijk nemen: het duo gidst ons langs Italië, Brazilië, India, Kaapverdië, Indonesië en Kameroen. Onderweg maken we kennis met zoveel verschillende muzikale stijlen, zoveel klankkleuren, zoveel hemelse melodieën. Met liefde en eerbied voor al deze tradities en telkens ondersteund door lokale muzikanten weven Serena en Simone tien liedjes in elkaar die zich meteen in je oren nestelen.

Hoogtepunten opnoemen is dus een moeilijke klus. Portami la Luna, dat ingetogen begint voor het openklapt als de prachtigste bloesem, is er zeker één. Maar dat zijn ook het als zomers wijsje vermomde strijdlied Dimokransa, de fluwelen sensualiteit van A Pedi Nudi en de ochtendlijke symfonie Dia a Dia. En dan nog lijken ze het mooiste voor het laatste bewaard te hebben met Dimbambé: zoveel stemtimbres die met elkaar een rondedans aangaan terwijl de ritmes blijven zinderen.

Het sombere cello-intermezzo Barat is het enige dissonante element, net omdat het zo contrasteert met het harmonieuze lichtfestival dat de rest van deze plaat is. Gelukkig zitten we een vingerknip later alweer in de zon van Bali Light. En zo blijft het altijd maar doorgaan.

Natuurlijk begrijp je niet alle gezangen, in evenveel verschillende talen als dit album muzikale stijlen rijk is. Toch vormt dat hier geen hindernis. De menselijke stem is immers ook een instrument en Serena’s exemplaar is zo helder als de azuurblauwe zee op een wolkeloze dag. Daarmee speelt ze virtuoos al deze melodieën met schijnbaar één boodschap: de wereld ís een mooie plek, als we maar de kans krijgen om dat te zien.

Vanuit onverwachte hoek heeft dit duo nu al een van de kanshebbers afgeleverd voor die felbegeerde titel van het beste album van het jaar. En wij mogen blij zijn dat we mee mogen bladeren door het plakboek van hun wereldreis, met voor elke foto een onvergetelijk lied.

(Mijn recensie op Luminous Dash)