Edenbridge - Shangri-La (2022)

Je moet het bandoprichter en gitarist Lanvall (echte naam Arne Stockhammer) nageven: hij weet verdomd goed hoe je een nummer moet schrijven. En dan doel ik vooral op zijn ideeën; niet dat deze per se verrassend zijn, gezien hij met zijn band Edenbridge album na album eigenlijk elke keer hetzelfde kunstje flikt. Nee, daar gaat het niet om. Het gaat erom, dat hij keer op keer weer melodieën, harmonieën en thema's bedenkt, waarvan ik me elke keer weer afvraag: hoe bedenkt hij ze...??

Dat is denk ik het geheim van Edenbridge. En dat maakt tegelijkertijd elk album van ze dan toch weer bijzonder. Je blijft alert en je oren gespitst houden, continu met in je achterhoofd die nieuwsgierige prikkel die als het ware ervoor blijft zorgen dat je door blijft luisteren en benieuwd bent met waarmee de band nu weer mee aan komt zetten. En dan doe je toch iets goed, want Edenbridge klinkt weliswaar op deze elfde langspeler Shangri-La wezenlijk niet anders dan op al de vorige albums, maar de nummers klinken toch wel weer heel erg inspirend, episch en verfrissend tegelijkertijd.

Daarbij komt ook nog een ander element om de hoek gluren, namelijk de kenmerkende vocalen van zangeres Sabine Edelsbacher. Duidelijk is dat ze vooral op de laatste drie albums wat meer in de lagere regionen is gaan zingen, maar dat komt haar stem alleen maar meer ten goede. Niet dat ze op vroegere albums minder zong, integendeel. Maar het lijkt alsof daardoor haar stem nog meer tot volle wasdom komt.
En dat gecombineerd met wederom een flinke dosis sterke, epische en symphonische pareltjes, maakt Shangri-La toch ook weer tot een album die de moeite waard is.

Het sprookjesachtige en soms dromerige karakter van de muziek van Edenbridge is ook nu weer aan de orde, maar toch schroomt de band niet om ook wat venijniger voor de dag te komen, getuige opener "At First Light" (die zelfs naar het einde toe meerdere lagen krijgt en zelfs stoeit met extra zanglijnen op de achtergrond), maar ook een nummer als "Hall of Shame".
Gas terug neemt de band op de prachtige ballad "Savage Land" die gevoelsmatig te kort duurt, als blijkt dat na een avontuurlijke tweede helft, het nummer alweer vrij abrupt eindigt. Los daarvan, blijft het nummer gelukkig toch overeind, omdat het zo verdomd mooi is.
De singles "The Call of Eden" en "Somewhere Else but Here" klinken meer voor de hand liggend en zijn daardoor wat minder verrassend, ondanks dat het wel oorwurmen zijn.
Verderop is het machtige "The Road to Shangri-La" zeker nog een vermelding waard, maar de prijs gaat naar afsluiter "The Bonding (Part 2)" (een verwijzing en direct vervolg op het titelnummer van het album The Bonding), die (in ieder geval op mijn CD-versie) is opgesplitst in vijf delen, maar wel degelijk één epos vormt. Op dit nummer komen alle elementen die Edenbridge tot zo'n unieke band maakt, tezamen. Als kers op de taart is ook gastvocalist Erik Mårtensson van de Zweedse hardrock-band Eclipse te horen (hij deed al eerder mee op de albums The Bonding en The Great Momentum) en de combinatie van zijn stem met die van Sabine is een topper. Gezamenlijk werken ze naar een daverend slot, wat er in zijn geheel voor zorgt dat ook Shangri-La een album is, waar Edenbridge trots op mag zijn.

Concreet is Edenbridge nog steeds een band die wat mij betreft na al die jaren vakwerk aflevert. Je weet wat je mag verwachten en dat maakt het wellicht niet vernieuwend. Maar kwaliteit en niveau biedt de band altijd.
Dus hou je van epische, symphonische metal met complexe en intrigerende thema's, dan zit je gebakken met Shangri-la en in ieder geval bij Edenbridge in het bijzonder. Mooi album!