Lavalu - Earthbound (2022)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: LAVALU - Earthbound - dekrentenuitdepop.blogspot.com

LAVALU - Earthbound
Earthbound van LAVALU valt op door een prachtige klassieke instrumentatie, maar door de aantrekkelijke songs en de mooie stem van de Nederlandse muzikante neigt het album ook naar pop

Ik besprak in het verleden al eens een album van LAVALU, maar was de Nederlandse muzikante eerlijk gezegd alweer vergeten. Haar nieuwe album Earthbound ga ik niet snel vergeten, want wat is het een prachtig album. Het is een album met een hoofdrol voor klassiek pianospel en de mooie stem van LAVALU en een onmisbare bijrol voor de muzikanten die strijkers en extra vocalen bijdragen. De klanken zijn sprookjesachtig mooi en beeldend, maar LAVALU maakt ook popsongs met een kop en een staart. De Nederlandse muzikante vertolkt ze met veel gevoel, waardoor het wonderschone album zich bij iedere keer horen nog net wat nadrukkelijker opdringt.

LAVALU, het alter ego van de Nederlandse muzikante Marielle Woltring, voltooit deze week met Earthbound een heuse trilogie. Earthbound is een vervolg op Solitary High uit 2017 en Midair uit 2019. Ik ging er in eerste instantie van uit dat het nieuwe album van LAVALU mijn eerste kennismaking was met haar muziek, maar over Solitary High schreef ik aan het eind van 2017 wel degelijk een recensie en de cd bleek inderdaad in de kast te staan.

De eerste twee albums van LAVALU uit 2009 en 2013, de muziek die ze maakte voor de succesvolle musical Het Pauperparadijs en het in 2019 verschenen Midair ken ik echter niet, waardoor Earthbound pas mijn tweede kennismaking is met de muzikante die werd geboren in Cleveland, Ohio, maar opgroeide in Eindhoven en inmiddels vanuit Arnhem opereert.

De Nederlandse muzikante kreeg al op 4-jarige leeftijd haar eerste pianolessen en is klassiek geschoold. In haar pubertijd raakte ze ook geïnteresseerd in popmuziek en begon ze met het schrijven van eigen songs en muziek. De wereld van de klassieke muziek en de wereld van de popmuziek vloeien prachtig samen op Earthbound dat op knappe wijze een brug slaat tussen deze twee vaak gescheiden werelden.

LAVALU doet dit samen met Roosmarijn Tuenter en Paul Rittel, die respectievelijk altviool en cello bijdragen aan het bijzondere geluid van LAVALU en bovendien extra vocalen toevoegen. Marielle Woltring nam haar pianospel en de zang voor Earthbound in haar eigen huis op, wat zorgt voor een intieme en ontspannen sfeer. Het levert een persoonlijk album op, dat in tekstueel opzicht in het teken staat van het omarmen van teleurstellingen en de zoektocht naar de vrouwelijke toon.

Ik was Solitary High uit 2017 eerlijk gezegd al lang weer vergeten, maar ik ben zeer onder de indruk van het prachtige Earthbound. De klassieke instrumentatie op het album is van een bijzondere schoonheid. Het pianospel van LAVALU is zacht en teder, terwijl de toegevoegde strijkers op subtiele maar trefzekere wijze de opengelaten ruimte inkleuren. Het is muziek die het zonder vocalen prima zou doen als soundtrack bij een film en die goed is voor fraaie beelden, zeker wanneer LAVALU fraaie spanningsbogen toevoegt aan haar songs.

Door het toevoegen van zang zorgt LAVALU er voor dat Earthbound niet alleen een klassiek album is, maar ook een popalbum. De Nederlandse muzikante laat pianospel horen dat ik hierboven beschreef als zacht en teder en dat is een omschrijving die ook van toepassing is op haar zang. De zang op Earthbound is prachtig en geeft het album hier en daar een sprookjesachtige sfeer. De twee andere muzikanten op het album voegen hier en daar vocalen toe, wat de songs op het album nog wat meer body geeft.

Een album met vooral ingetogen klanken, een beperkt aantal instrumenten en wat zachte zang, wordt over het algemeen snel wat saai, maar Earthbound van LAVALU is een album dat tien tracks lang boeit en ook blijft boeien, hoe vaak je het album ook hoort. Ingetogen en beeldende klanken domineren op Earthbound, maar met Velvet laat LAVALU horen dat ze ook jazzy en poppy kan klinken. Het derde album van de Nederlandse muzikante is bovendien een album dat zich steeds meer opdringt en groeit tot grote hoogten. Prachtig. Erwin Zijleman

Onlangs zag Lavalu (AKA Marielle Woltring) de films “Lost Daughter” en Power of the Dog”. Ze merkt dat toon van vertellen anders is. De films blijken geregisseerd te zijn door vrouwen. Opeens herkent ze ook de vrouwelijke hand in haar nieuwe album Earthbound.

Het album is grotendeels in haar eigen huis opgenomen en praktisch volledig door haarzelf geproduceerd. Alle composities kwamen tot stand op haar vertrouwde Ibach piano. De zang nam ze op zittend op de bank in haar chillpak met een dekentje om haar heen. Dit alles komt de intimiteit zeer ten goede. Wie goed luistert hoort zelfs af en toe op de achtergrond vogels.

Marielle wordt begeleid door Roosmarijn Tuenter op altviool en Paul Rittel op cello. Onlangs speelde Marielle mee op het prachtige debuutalbum Heimat van Miriam Moczko. Als wederdienst zingt Miriam mee op drie composities. Wat beide dames trouwens gemeen hebben is, dat ze allebei in Arnhem wonen en niet in Nederland geboren zijn.

De teksten handelen vaak over het omarmen van je teleurstellingen, over het accepteren dat hoe hard je ook je best doet heel vaak dingen gewoon niet lukken. “Ik ben opgevoed door een moeder die enorm groot geloof had in de maakbaarheid van jezelf en de samenleving en ik kom er de afgelopen jaren middels een halve burn-out achter dat het gewoon niet zo werkt”, aldus Marielle.

Het ingetogen Watching You Sleep is geschreven voor haar dochtertje. Haar mooie stem lijkt trouwens vooral in Wide Open wat op die van Beth Orton. Earthbound is een schitterend kamerpop album, dat hopelijk grootschalig opgepikt gaat worden.

Lavalu live :

07-04 EDE : Akoesticum i.s.m. astrant
08-04 AMSTERDAM : Concertgebouw (première)
09-04 ROERMOND : ECI Cultuurfabriek
10-04 TILBURG : Paradox
21-04 DEN HAAG : De Nieuwe Kerk
23-04 MIDDELBURG : Zeeuwse Concertzaal
30-04 ZUTPHEN : Buitensociëteit
01-05 ARHEM : Musis
20-05 WARMOND : Theater Het Trefpunt (solo)
27-05 ANTWERPEN : Kunstencentrum Vlaams Fruit (solo)

Godsamme, wat snak ik na het autotune plaatje van Tatyana naar echte muziek en een echte stem. Ik geef een slinger aan mijn cd-wisselaar en mij valt direct een geel exemplaar op. Hoor dat zo of is het fysieke product in vergeelde staat? Dat laatste zou natuurlijk ook kunnen, want Earthbound van Marielle Woltrings Lavalu is bijna drie maanden geleden verschenen. Een tijd waar ik plezierig naar terugkijk. Ik wilde het plaatje dan ook niet kwijt uit mijn speler. Want haar helder stemgeluid is een verademing en dwingt een kakelende menigte tot stilte. En die liedjes op Earthbound, waarmee een trilogie na vijf jaar is voltooid, die klinken als een verbroedering tussen klassiek en popmuziek.

Anders dan op de eerste twee – Solitair High (2017) en Midair (2018), waar Lavalu met haar serene en intense stemgeluid een aantal intieme pianostukken voor het voetlicht bracht, klinkt het nieuwe wapenfeit minder zwaar door de diversiteit aan klankkleuren. Wat te danken is aan de geweldige en gedragen inbreng van Roosmarijn Tuenter (viola, zang) en Paul Rittel (cello, zang) die net als Marielle klassiek geschoolde musici zijn. Het is prachtig en bij tijd en wijle zelfs hartveroverend. Zelfs behapbaar voor de luie, gemakzuchtige luisteraar, die de muziek liever op een dienblad met een strikje eromheen krijgt geserveerd.