Nigo - I Know NIGO! (2022)

Vaag projectje.

De naam Nigo had ik al wel eens voorbij zien komen maar ik wist eigenlijk niet wie deze Japanse man is. Dit schijnt de man te zijn achter het modemerk Bape dat vooral vroeger heel populair was in de rapscène en hij bekleedt sinds vorig jaar een hoge functie bij het luxemerk Kenzo.
De muziekindustrie is hem ook niet onbekend aangezien hij de DJ is van de Japanse rapgroep Teriyaki Boyz, een groep dat meer dan tien jaar geleden een album (Serious Japanese) uitgebracht heeft via Star Trak Entertainment. De singles Work That! en Zock On! zijn me vaag bekend maar goed zou ik ze niet noemen.

I Know NIGO! is blijkbaar al het tweede studioalbum van Nigo. Hijzelf en Pharrell zijn de executive producers van dit plaatje maar zelf heeft de gastheer voor de rest geen productie-credits op de nummers, dit is eerder een DJ-album dat je kan vergelijken met een plaat van DJ Khaled/Drama maar dan zonder de stem zelfs van de DJ.
Pharrell produceert de intro, Punch Bowl (beide als lid van The Neptunes), Functional Addict, Want It Bad, Morë Tonight, Paper Plates en Come On, Let's Go.

De nummers waar Pharrell (solo) voor verantwoordelijk is vind ik ook de minste en daarom is voor mij persoonlijk de eerste helft zwakker dan de tweede. Zijn producties doen me niet veel en hij levert vreemde vocale bijdrages op Functional Addict en Paper Plates, vooral die laatstgenoemde had beter geweest als we enkel A$AP Ferg kregen. Dit project begint ook zo vreemd en het laat je denken dat dit een simpele mixtape is. Op Lost and Found Freestyle 2019 rapt A$AP Rocky over de beat van 3 Kings en Tyler, the Creator over die van Like a Boss... beide afkomstig van het debuutalbum (Already Platinum) van Slim Thug. Die beats staan uiteraard als een huis en beide rappers doen het goed maar het is toch een vreemde keuze om dit op een studioalbum te zetten.

De groep waar Nigo lid van is krijgt met Morë Tonight ook een nummer op I Know NIGO!. Het minste nummer van deze LP aangezien ik van de Japanse strofes niets begrijp, de beat van Pharrell me niet grijpt en het Engelse refrein ook vaag is. Teriyaki Boyz zal nooit mijn groep worden vrees ik.
Want It Bad van Kid Cudi is me ook te commercieel en zo hoor ik deze artiest over het algemeen minder graag.

Pharrell zorgt wel voor twee leukere nummers. De gebroeders Clipse leveren een fijne reünie af met Punch Bowl, dit zoals het hoort ook op een beat van The Neptunes. Come On, Let's Go is een prima solotrack van Tyler, the Creator.

De overige hoogtepunten zijn de tracks waar Pharrell geen artistieke inbreng in had. Arya laat horen dat A$AP Rocky gerust met een nieuw soloalbum mag komen. Remember is een toffe track van wijlen Pop Smoke. Heavy is de verrassing van dit album! Wegens Lil' Uzi Vert had ik weinig verwachtingen maar hij past redelijk goed op die harde Drill-beat.
Het absolute hoogtepunt is ook de initiële reden dat ik dit album een kans gegeven heb, namelijk Hear Me Clearly van Pusha T. Op deze (co-)productie van Kanye West laat Pusha T horen klaar te zijn om het album van het jaar op de wereld los te laten.

Wat mij betreft gaat dit album geen lange levensloop hebben, er staat te weinig op voor mij om een naar terug te blijven keren. Buiten de track van King Push ga ik dit niet veel meer beluisteren vrees ik.
Blijkbaar spreekt Nigo ook amper (tot geen) Engels dus mij is het ook een raadsel hoe deze collaboraties, en zeker de nauwe samenwerking met Pharrell, tot stand gekomen is.

3*

Redelijk in lijn met het bericht hierboven (alleen die Uzi track ligt mij niet). Een aantal prima losse tracks op dit album en die gaan mijn playlist in, maar verwacht niet dat ik dit album nog vaak ga opzetten.

Ook eens met Yestsida. Vreemd, niet helemaal overtuigend project, met een paar sterke momenten (hoogtepunten komen vooral van Pusha T).