Acherontas - Malocchio: The Seven Tongues of Δαημων (2022)

"Er komen tribunalen!" werd er plompverloren in onze nationale vergaderzaal geroepen. Nou, hier zijn ze. Wel zeven. Zeven duivelse poortwachters met wie je te maken krijgt als je dit op je speler durft te leggen. De hel is weer eens dichtbij de mensen gebracht. Acherontas is een Grieks orkest dat al een tijdje actief is, maar Malocchio pakt wel even uit met een zinderende moderne amalgaam van occult klinkend zwartmetaal.

Soms raast de band als een ongecontroleerde orkaan en soms keert men zich verstild in zichzelf. Daar tussenin horen we soms wat ritualistisch klinkende geluiden die het gevoel accentueren dat we in een heksenmis zijn beland. Het meest aparte is dat er in al dat geweld soms hele toegankelijke gitaarpartijen opdoemen die weer herinneren aan de ouderwetse heavy metal van weleer. Wanneer de band de dissonante kaart trekt, is ook meteen het onderscheid met inspiratiebron Deathspell Omega diffuus aan het worden. Dat is wel jammer omdat juist de wijze waarop Acherontas de boel bijelkaar veegt, een onderscheidend karakter oplevert. Daar had wat meer aandacht voor mogen zijn.

Verder hoor je mij niet klagen als mijn vrouw komt vragen of er toevallig een vorkheftruck door de achterpui naar binnen is gereden terwijl even daarvoor het pastorale intro van Hecate - Queen of the Crossroads plaatsmaakte voor een ongekend blastfestijn.