The Deslondes - Ways & Means (2022)

Naar aanleiding van een positieve recensie in De Volkskrant bij dit album uitgekomen. Ik kende de band niet en ben nieuwsgierig. Hebben erwinz En Lura dit album gemist?

The Deslondes zijn terug met een licht melancholieke prachtplaat voor een lange zomer ★★★★☆ DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Nee hoor, komt nog. Is vandaag pas uitgekomen

Nee, de zang spreekt mij niet zo aan.

En daar heb je een wel.een punt. Ondanks het feit dat meerdere bandleden zangpartijen voor hun rekening nemen en dat voor afwisseling zou moeten zorgen, ben ik er nog niet uit met dit album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Deslondes - Ways & Means - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Deslondes - Ways & Means
De Amerikaanse band The Deslondes levert na een stilte van vijf jaar een album af met drie gezichten, maar op een of andere manier klinkt het uitstekende Ways & Means ook als een aantrekkelijke eenheid

Het aan boord hebben van drie uitstekende zangers en songwriters kan het een band aardig lastig maken, maar bij The Deslondes is 1+1+1 eerder vier dan drie. Het is een tijd stil geweest rond de band, maar Ways & Means klinkt zeer geïnspireerd. Omdat de drie songwriters van de band om de beurt het voortouw nemen is Ways & Means een gevarieerd album, maar het is zeker geen los zand dat de band uit New Orleans ons voorschotelt. Way & Means klinkt niet alleen hecht en geïnspireerd, maar ook net wat moderner dan de vorige twee albums van de Amerikaanse band, waardoor het album me nog wat beter bevalt dan de twee ook al uitstekende voorgangers.

Ik was zeer te spreken over de vorige twee albums van de Amerikaanse band The Deslondes. De band uit New Orleans, Louisiana, greep zowel op haar titelloze debuut uit 2015 als op Hurry Home uit 2017 vooral terug op Amerikaanse rootsmuziek uit de jaren 50 en 60, waarbij het niet al te kieskeurig was met het verwerken van invloeden uit de vele subgenres binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Beide albums lieten een geweldig stel muzikanten en uitstekende zangers horen en vielen bovendien in positieve zin op door de trefzekere productie van Andrija Tokic (Hurray For The Riff Raff, Alabama Shakes), die de wat ouderwets klinkende muziek van de band voorzag van een subtiel eigentijds laagje.

De afgelopen vijf jaar was het stil rond de band uit New Orleans. Na de tour die volgde op Hurry Home werkten voormannen Sam Doores en Riley Downing aan zeer geslaagde soloalbums, waarna ook de coronapandemie nog eens volgde. Deze week keren The Deslondes terug met Ways & Means, waarvoor de songs in sneltreinvaart werden geschreven toen de band na de lockdowns weer bij elkaar kwam in een club in New Orleans.

Er zijn vijf lange jaren verstreken sinds het vorige album van The Deslondes en sindsdien is er veel gebeurd. Ways & Means klinkt hierdoor toch wat anders dan de eerste twee albums van de Amerikaanse band. Waar het geluid van The Deslondes op de eerste twee albums zo leek weggelopen uit de jaren 50 en 60, klinkt het nieuwe en wederom door Andrija Tokic geproduceerde album van de band wat moderner, al maken de leden van de band nog altijd geen geheim van hun liefde voor rootsmuziek uit het verleden. Invloeden uit de rootsmuziek van lang geleden worden op Ways & Means gecombineerd met invloeden uit de rootsmuziek van deze tijd, terwijl ook de singer-songwriter muziek uit de jaren 70 zijn sporen heeft nagelaten op het album.

Sam Doores en Riley Downing waren de afgelopen jaren vooral gericht op hun eigen muziek en dat hoor je op het nieuwe album van hun band. Ways & Means bevat een aantal Riley Downing songs en een aantal Sam Doores songs, wat een licht schizofreen album oplevert, wat nog wat verder wordt versterkt door het feit dat ook bassist Dan Cutler zijn songs heeft aandragen.

The Deslondes laten in vocaal opzicht een gevarieerd geluid horen met drie zangers, maar de drie bandleden hebben ook in muzikaal opzicht een wat verschillende voorkeur. Ik heb zelf altijd wel wat moeite met de stem van Riley Downing, maar voor de afwisseling heeft zijn rauwe strot zeker meerwaarde. Ster van de band is wat mij betreft Sam Doores, die ook het meest aansprekende soloalbum afleverde. Hij beschikt niet alleen over de meest aansprekende stem, maar ook zijn tijdloze songs met flink wat invloeden uit de jaren 70 spreken me net wat meer aan dan die van zijn twee bandgenoten.

Het bovenstaande wekt misschien de indruk dat Ways & Means een album is van drie eenlingen, maar dat is niet het geval. Het nieuwe album van The Deslondes laat een hecht spelende band horen, die profiteert van de luxe positie waarin het met drie prima zangers en drie uitstekende songwriters verkeert. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de vorige albums van de band de afgelopen jaren niet meer heb beluisterd, maar dat zou wel eens anders kunnen gaan met Ways & Means, dat ik net wat hoger aansla dan zijn voorgangers. Erwin Zijleman

3 juni a.s. om 15:00 uur te zien en te horen in de tuin van Cultureel Café de Amer te Amen.... De Amer - Reserveren en annuleren - cafedeamer.nl