Het snelle metalstukje kan ik zeer goed smaken, en hoewel er op zich nog altijd knap gemusiceerd wordt (duh), hoor ik weinig inspiratie in de verschillende partijen, vooral Ler heb ik al veel creatiever bezig gehoord (de koek is wat dat betreft al jaren zo goed als op). Avant-garde zou ik het zeker niet noemen, Primus grijpt juist terug (ik hoor o.a. Pink Floyd)*. De lengte van de titeltrack voelt nogal geforceerd aan, met zo'n 4 à 5 minuten was het ook wel mooi geweest. En hoewel ik de oude platen niet anders zou willen horen, begin ik me nu wel wat te vervelen met Les' stem. Gelukkig kan ik mijn verjaardagen beperken tot het minimum en daar wordt zelfs nooooit Primus gedraaid.
* Les zegt het zelf ook op hun site:
primusville.com.