Simon Keats - Falling Star (2022)

Sommigen van jullie zullen wel bekend zijn met Paul Zoontjes. Zo’n tien jaar toetsenist bij de formatie The Kik, waarvan overigens op 22 april het album The Kik Hertaalt Eurovisie verschijnt. Van zijn solo project Simon Keats zijn in de loop der jaren een drietal albums uitgebracht, waarvan Falling Star zijn meest recente is.

Ben je op zoek naar ‘urgente’ of ‘dwarse’ muziek? Lees dan iets anders. Wil je daarentegen smakelijke en harmonische americana, die als een haring met uitjes prettig naar binnenglijd en met groot vakmanschap en enthousiasme wordt gebracht, lees dan vooral even verder. Die zogeheten ´onorthodoxe liedstructuren´ waarover wordt gerept op zijn showcase pagina hoor ik niet direct terug op zijn nieuwe plaat. Of waarschijnlijk ligt mijn algemene muzikale tolerantie op een ander niveau. Dat kan. Ik noem het lichtjes schurend.

De melancholische stem van Simon (of Paul) klinkt aangenaam in de oren, soms een tikje nasaal, waardoor ik deze vrij snel refereer aan de vocale klankkleur van singer/songwriter Jerry Leger. Net als de meeste liedjes van de Canadees klinkt het repertoire op Keats´ Falling Star niet al te moeilijk en behoorlijk sixties en seventies.

Muziek die op deze plaat meer centraal staat dan ooit in vergelijking met zijn achterliggende albums Time (2010) en Space (2017). En die ook eens staat als een steen voor steen opgebouwd huis. Zelfs als ‘t je ene oor in en het andere uitgaat, zit je toch direct mee te tikken. Niks mis mee! Heerlijke plaat

Tilburgenaar Paul Zoontjens geniet vooral bekendheid als toetsenist van The Kik. Maar ook als singer-songwriter en avonturier heeft hij zijn sporen reeds verdiend. In 2011 vertrok hij voor een maand naar Los Angeles en nam daar de ep L.A. Sessions op. Speelde daar ook in een Hollywoodfilm, zong op City Hall voor de Occupyers en tekende een platendeal. Deze avonturen zijn later gebundeld in het boek “Mr Nobody 370”.In 2015 vertrok hij naar New York om een single op te nemen met producer Steve Addabbo (Bob Dylan, Lou Reed).

Daarvoor had hij trouwens zijn eerste muzikale ervaringen opgedaan met de bands The Blue Notes en het veelbelovende Sub, waarvan Paul Verschuur ook deel uitmaakte. Laatstgenoemde band bracht slechts een album uit, het conceptalbum Vincent. Het vertelt het verhaal een jongen die naar Dublin trekt voor studie, verliefd en verloren raakt en weer terugkeert naar Nederland.

Ook Pauls derde soloalbum Falling Star is grotendeels een conceptalbum. Denk aan Bowies Ziggy Stardust, deze keer is James de fictieve hoofdpersoon. Paul is een geweldige songsmid, die regelmatig voor minder voor de handliggende songstructuren kiest, daarbij vooral laverend tussen pop en hier en daar een snuifje Americana.

Het eindresultaat is een uiterst verslavend album geworden. Paul blijkt een meester in het vinden van steeds weer de juiste inkleuring van de songs. Wie kan bijvoorbeeld het heerlijke orgeltje in combinatie met het fraaie gitaarspel in het swingende Carey-Ann weerstaan? Trouwens met een knipoog naar The Ronettes en The Traveling Wilburys.

Een regelrechte oorwurm is het refrein van Minivan, wat model had kunnen staan voor een Hitchcock film. Het steeds veranderende refrein spreekt boekdelen. De tekst verandert van “She arrived in a minivan” naar vervolgens “She cried in a minivan” naar tenslotte in “She died in a minivan”.

In de schitterende ballade Caroline neemt de hoofdpersoon het niet zo nauw, hij bemint zowel moeder als dochter. Zijn maatje uit Sub, Paul Verschuur, zingt erop mee. Op diens zolderkamer werd overigens Pauls eerste album, het toepasselijk getitelde Attick Tapes opgenomen.

In zijn tijd bij Sub trok die band regelmatig op met andere artiesten waaronder Nina June en Stevie Ann. Stevie Ann is tegenwoordig beter bekend onder haar echte naam Stephanie Struijk. Met haar schreef Paul het duet It Has to Be Slow, het behoort zeker tot mijn favorieten. De cellobijdrage van Jos Teeken, gearrangeerd door Reyer Zwart, vormt hier voor mij de kers op de taart.

Een nog aanstekelijker duet zingt en schreef Paul met Judy Blank. Finding My Way zal menig luisteraar laten meewiegen. Een nostalgisch gevoel bezorgde me het door Joop Jansen geschreven Back to Doolin, vooral door de regel “I’m going back to Doolin’s shoreline”. Dit Ierse plaatsje aan de Westkust is erg populair bij muziekliefhebbers. Bij helder weer kun je de bekende Kliffen van Moher zeven kilometer verderop zien opdoemen.

Erg belangrijk zijn de muzikale bijdragen van Kik maatje Arjan Spies, voormalig Blue Notes maatje Maarten van Damme en Wim Geenen (Admiral Freebee). Het passende slotakkoord wordt gevormd door het energieke I’ve Got Life, met fantastisch saxofoonspel van “good old” Bertus Borgers.

Falling Stars werd grotendeels opgenomen in SSE-Noord Amsterdam door Frans Hagenaars. Samen met Frans mixte Paul op voortreffelijke wijze het album. De opvallende hoes is van de hand van Ivo van Leeuwen, het overige artwork van Annette Paulsen. Het album is reeds te bestellen bij Paul zelf en zal vanaf de releasedatum te koop zijn bij de betere platenzaak.

De afgelopen tijd is het verslavende Falling Star uitgegroeid tot mijn meeste gedraaide album van dit jaar tot en nu toe en zal dus ongetwijfeld hoge ogen gaan gooien aan het einde van het jaar. Absolute aanrader!

Simon Keats live :

08-05 TILBURG : Cul de Sac (met band)
15-05 APELDOORN : Gigant Café (met band)
26-05 SITTARD : Volt (met band)
02-06 AMSTERDAM : Roode Bioscoop (met band)
10-06 LAREN : Mañana Mañana (met band)
22-06 GENT (B) : De Loge (duo)
24-06 HOOFDDORP : De Duycker