menu

Tallies - Patina (2022)

mijn stem
3,40 (5)
5 stemmen

Canada
Pop / Rock
Label: Kanine

  1. No Dreams of Fayres (3:21)
  2. Hearts Underground (3:48)
  3. Wound Up Tight (2:56)
  4. Catapult (3:38)
  5. Heavens Touch (4:28)
  6. Special (4:35)
  7. Memento (4:26)
  8. Am I the Man (3:21)
  9. When Your Life Is Not Over (3:44)
totale tijdsduur: 34:17
zoeken in:
avatar van deric raven
3,5
geplaatst:
Als Cocteau Twins in 1997 besluiten om te stoppen, starten gitarist Robin Guthrie en bassist Simon Raymonde het prachtige Bella Union platenlabel op. Net als dat Ivo Watts-Russell op zijn 4AD label ze als beginnende band een kans gegeven heeft om zich te ontwikkelen, gunt het duo nieuw talent ook deze mogelijkheid. Ivo wordt in de openingstrack van Treasure bijna beminnend toegezongen, een van de grootste complimenten die een rockgroep hun producer kan geven. Schatplichtig aan dit voorrecht sluit Bella Union veelbelovende artiesten in hun armen, adviseert en begeleidt ze om tot mooie resultaten te komen.

Het uit Toronto afkomstige Tallies heeft diezelfde speels dromerige onbevangenheid als Cocteau Twins, dreampop genaamd. Vergeet niet dat dit tijdens het bestaan van Cocteau Twins nog maar een vaag begrip was en dat de Schotten aan de oorsprong van het geluid staan. Patina leunt erg tegen die jaren tachtig sound aan, en heeft met zangeres/gitarist Sarah Cogan een soort van verre Elizabeth Fraser nicht als boegbeeld. Patina heeft zelfs ook een echte typerende 4AD albumhoes. Houden hiermee de vergelijkingen op, zeker niet, maar dit soort groepen geven het bestaansrecht van het ondertussen grote Bella Union nog meer glans. Het zal voor het Canadese Hand Drawn Dracula lastig zijn geweest om dit drietal na het gelijknamige debuutalbum los te laten. De gunfactor voor deze veelbelovende transfer is uiteraard een onbereikbaar lijkende droom welke hierdoor een bijna onrealistische waarheid wordt en de Europese muziekwegen binnen het bereik liggen, al blijft Hand Drawn Dracula wel het aanspreekpunt voor de Canadese markt.

Sound technisch maakt het weinig verschil, op songs als Heaven Touch, Memento en Wound Up Tight (leg Madonna’s Ray Of Light er maar eens naast) zit een gewaagd pophit randje. Verder zorgen voornamelijk Graham Walsh (toetsenist bij Holy Fuck) en bandlid Dylan Frankland voor die gehoopte producers verfijning. Kluizenaarsdepressies sluiten Sarah Cogan van de buitenwereld af. Heart Underground duisternismigraines versterkt door het coronabeleid. No Dreams of Fayres is een veilige agorafobie song, contactgestoord bijna. De luchtige zang en vriendelijk gestemde muziekomlijsting botst met de dramatische woordenvloed over leegte en eenzaamheid. Heart Underground heeft dat manische van het Robert Smith werk, opgewekt als een toegankelijke The Cure track. Helden die zoveel positieve invloed op het Tallies geluid uitoefenen. Hier en daar zit er nog wat wegpoetsbare Wound Up Tight shoegazer gruisruis op.

Achter elke sterke frontvrouw staat een goede band, en dit is ook bij Tallies het geval. Dylan Frankland zorgt voor glinsterende watervallen gitaarlijnen, drummer Cian O’Neill hakt een doorgang in het dichtbegroeide sprookjesbos en laten we er gemakshalve maar vanuit gaan dat Graham Walsh met zijn muzikantenbagage achtergrond Tallies daarin het nodige advies heeft gegeven. Natuurlijk leven we niet meer in 1984, het is toch heerlijk om eventjes dat gevoel te herbeleven, opnieuw jong te zijn. Kan ik door dat sentiment heen luisteren? Nee, maar wil ik dat eigenlijk wel? Wil ik niet gewoon verwend worden door exact dezelfde beleving als een eerste keer naar bands als The Sundays, The Cranberries of de een of andere weemoedige druilerige Schotse regenstadgroep te luisteren. Tallies klinkt absoluut niet Canadees, en dat zal hoe dan ook zeker de opzet zijn geweest. Patina is net wat minder avontuurlijk, een voortkabbelend zijriviertje zonder overdreven sterke stroomversnellingen.

Tallies - Patina | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tallies - Patina - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tallies - Patina
De Canadese band Tallies neemt je mee terug naar de hoogtijdagen van de dreampop, betovert met wonderschone klanken en nog mooiere zang, maar slaagt er ook in om iets van zichzelf toe te voegen

Ik was het debuutalbum van Tallies eerlijk gezegd alweer vergeten, maar bij beluistering van het tweede album van de Canadese band was ik direct weer bij de les. Op Patina heeft de band uit Toronto haar geluid nog wat verder vervolmaakt. Het is een geluid dat flink is beïnvloed door de dreampop uit de jaren 80 en 90, maar Tallies heeft ok geluisterd naar omliggende genres en heeft bovendien eigentijdse ingrediënten toegevoegd aan haar muziek. Sterkste wapen van de band is de dromerige stem van Sarah Cogan, maar ook de andere muzikanten van de band maken indruk met subtiel drumwerk, mooie baslijnen en prachtige gitaarloopjes. Heerlijk.

De naam Tallies riep bij mij niet direct herinneringen op, tot ik, toch wel enigszins tot mijn verbazing, mijn recensie van het titelloze debuutalbum van de band tegen kwam tussen de Google zoekresultaten. Ik was aan het begin van 2019 bijzonder enthousiast over dit album en omschreef het als de perfecte mix van The Sundays en Lush. Dat zijn twee van mijn favoriete bands uit de gloriejaren van de dreampop, waardoor ik met hoge verwachtingen begon aan de beluistering van het deze week verschenen tweede album van de band uit Toronto.

Ik was overigens zeker niet de enige die onder de indruk was van het debuutalbum van Tallies, want Bella Union platenbaas en voormalig Cocteau Twins bassist Simon Raymonde deed er na beluistering van dit album alles aan om de Canadese band te laten tekenen bij zijn label en met succes. Met Cocteau Twins voeg ik direct nog een naam toe aan het lijstje met relevant vergelijkingsmateriaal, want ook de muziek van de roemruchte Britse band heeft zijn sporen nagelaten in de songs van Tallies.

Patina ademt, net als het debuut van de band, de sfeer van de jaren 80 en 90. Zeker de combinatie van prachtige en vaak breed uitwaaiende gitaarloopjes en de fluisterzachte zang van Sarah Cogan herinnert nadrukkelijk aan Reading, Writing And Arithmetic , het briljante debuut van de Britse band The Sundays uit 1990, maar Patina van Tallies blijft zeker niet hangen in mooie herinneringen uit een ver verleden.

De Canadese band put absoluut stevig uit de archieven van de dreampop, maar heeft zich ook laten beïnvloeden door shoegaze, psychedelica en janglepop en voegt bovendien ook eigentijdse elementen toe aan haar muziek, waardoor het nieuwe album van de band veel meer is dan pure nostalgie.

De band profiteert stevig van de mooie stem van Sarah Cogan, die Patina voorziet van een heerlijk dromerig geluid, maar ook in muzikaal opzicht valt er veel te genieten op het album. De heerlijk ruimtelijke gitaarloopjes met hier en daar een vleugje Johnny Marr in zijn jonge jaren springen het meest in het oor, maar ook de ritmesectie maakt indruk met een solide maar ook swingende basis. Tallies staat op haar tweede album ook nog eens garant voor sterke songs en alles bij elkaar genomen vind ik Patina nog wat sterker dan het titelloze debuut van de Canadese band, dat ik er ook maar weer eens heb bij gepakt.

Er verschijnen de afgelopen jaren best veel albums die geen geheim maken van hun liefde voor en inspiratie uit muziek uit de jaren 80 en 90 en vooral muziek uit het hokje dreampop en het zijn stuk voor stuk albums die zorgen voor een onbedwingbare neiging om weer eens een stapeltje dreampop klassiekers uit de kast te trekken. Ook Patina van Tallies zet aan tot het beluistering van de beste albums van Lush, The Sundays, Cocteau Twins en vele anderen, maar ook het tweede album van de band uit Toronto dwingt het af om de greep in de platenkast uit te stellen tot de laatste noten van Patina hebben geklonken, waarmee Tallies zich weet te onderscheiden van haar talloze soortgenoten.

Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van het tweede album van de Canadese band, dat echt veel meer aandacht verdient dan het uitstekende debuutalbum van zo’n drieënhalf jaar geleden en dan niet alleen van muziekliefhebbers met een zwak voor de smaakmakers uit de dreampop van weleer. Erwin Zijleman

Gast
geplaatst: vandaag om 09:31 uur

geplaatst: vandaag om 09:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.