menu

Josh Rouse - Going Places (2022)

mijn stem
3,60 (5)
5 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Yep Roc

  1. Apple of My Eye (3:36)
  2. City Dog (3:16)
  3. Henry Miller's Flat (3:08)
  4. Hollow Moon (3:55)
  5. Waiting on the Blue (3:36)
  6. She's in L.A. (3:06)
  7. There's Somebody Whose Job It Is (3:45)
  8. The Lonely Postman (2:14)
  9. Indian Summer (2:32)
  10. Stick Around (2:34)
totale tijdsduur: 31:42
zoeken in:

avatar van fish
geplaatst:
Hollow moon klinkt als vintage Rouse. Mooi dus.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Josh Rouse - Going Places - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Josh Rouse - Going Places
Josh Rouse stelde vier jaar geleden flink teleur met een voor zijn doen bijzonder zwak album, maar laat op Going Places horen dat hij de goede vorm van met name zijn vroege albums nog niet is verloren

Ik heb altijd een zwak gehad voor de muziek van Josh Rouse, maar de afgelopen tien jaar was het beste er wel van af en zijn vorige album was zelf ondermaats. Going Places werd opgenomen tijdens de Spaanse corona lockdowns en laat Josh Rouse in topvorm horen. De Amerikaanse muzikant heeft een aantal tijdloze songs geschreven en vertolkt ze losjes maar geïnspireerd. De instrumentatie op het album is ontspannen en zonnig en ademt de sfeer van het nieuwe vaderland van de Amerikaanse muzikant. Josh Rouse blijft verder een uitstekend zanger met een bijzonder aangenaam stemgeluid. Ik had geen hoge verwachtingen van Going Places maar het is een uitstekend album.

Ik volg de Amerikaanse muzikant Josh Rouse al sinds zijn debuut Dressed Up Like Nebraska uit 1998 en de in Nebraska geboren muzikant stelde me eigenlijk nooit echt teleur. Dit veranderde in 2018 toen het ontstellend zwakke Love In The Modern Age verscheen. Op dit album omringde de Amerikaanse muzikant zich hier en daar met kil klinkende elektronica, wat een serie kleurloze en zouteloze popsongs opleverde.

Love In The Modern Age was in kwalitatief opzicht heel ver verwijderd van de geweldige albums die Josh Rouse tussen 1998 en 2010 maakte, met Nashville uit 2005 als onbetwist hoogtepunt, maar het album was ook een stuk zwakker dan de wat mindere maar nog altijd heel behoorlijke albums die de Amerikaanse muzikant tussen 2011 en 2015 maakte.

Josh Rouse keert deze week terug met Going Places en laat horen dat Love In The Modern Age gelukkig een eenmalige miskleun was. Going Places is niet alleen veel beter dan het album uit 2018, maar ook beter dan de albums die Josh Rouse na El Turista uit 2010 maakte, waardoor de conclusie dat Josh Rouse zijn oude vorm hervonden heeft gerechtvaardigd is.

De Amerikaanse muzikant had in het verleden het patent op het schrijven van tijdloze popsongs en die kunst is hij niet verleerd. Op het indrukwekkende Nashville uit 2005 nam Josh Rouse afscheid van zijn huwelijk en van zijn thuisbasis, waarna hij zich in Spanje vestigde. Daar woont de Amerikaanse muzikant nog steeds (al verblijft hij ook nog regelmatig in zijn huis in Nashville) en in Spanje kwam hij vanaf 2020 met zijn gezin in een serie strenge corona lockdowns terecht.

De songs op Going Places zijn geschreven met het idee om ze met zijn Spaanse band te spelen in een lokale club wanneer dat weer mogelijk was, wat lange tijd niet het geval was. Op Going Places klinkt de muziek van Josh Rouse losjes en ontspannen en hebben de keyboards van het vorige album gelukkig weer plaats gemaakt voor gitaren.

Waar de songs op dat vorige album onder de maat waren, bevat Going Places weer de tijdloze songs die we kennen van de Amerikaanse muzikant. Josh Rouse verwerkt sinds zijn vertrek naar Spanje op subtiele wijze invloeden uit de Spaanse muziek in zijn songs en ze zijn ook weer te horen op Going Places, al klinkt ook het nieuwe album weer vooral Amerikaans. Going Places heeft wel de zonnige en ontspannen sfeer die past bij Zuid-Europa, al zou het ook een album kunnen zijn dat in California is opgenomen.

Josh Rouse heeft op zijn nieuwe album meer te bieden dan een serie even aangename als tijdloze songs. Er wordt hoorbaar met veel plezier gemusiceerd op het album, dat knap in elkaar steekt, en Josh Rouse is nog altijd een zeer verdienstelijk zanger met een zeer aangenaam stemgeluid.

Ik moet toegeven dat ik ook voor de miskleun uit 2018 al wat uitgekeken raakte op de albums van Josh Rouse en snel naar prachtplaten als Nashville, Home, 1972 of Subtitulo greep, maar Going Places is eindelijk weer eens een Josh Rouse album dat direct aangenaam vermaakt en vervolgens blijft boeien.

De Amerikaanse muzikant lijkt de memorabele popsongs weer als vanouds bijna achteloos uit de mouw te schudden, maar het is een ontzettend knappe en verrassend veelzijdige serie songs die Josh Rouse ons voorschotelt op zijn nieuwe albums. Ik had hem na zijn vorige album al voorzichtig afgeschreven, maar dat was gelukkig voorbarig. Erwin Zijleman

avatar van Tonio
4,0
Ben het helemaal met erwinz eens. Ook ik heb Josh vanaf zijn debuutalbum gevolgd. Maar met Subtitulo ging het langzaam bergafwaarts. Niet dat die albums slecht waren, maar meer dan aardig waren ze beslist niet.

Maar met dit album heeft Josh weer de kwaliteit van zijn eerste albums te pakken. Niet spectaculair, maar wel heerlijke muziek, en zeker met dit warme zomerweer. En wat niet meer zoveel voorkomt: een album met 10 liedjes in iets meer dan een half uur. Dat heeft ook wel weer wat.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:17 uur

geplaatst: vandaag om 09:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.