Naima Bock - Giant Palm (2022)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naima Bock - Giant Palm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naima Bock - Giant Palm
Naima Bock verliet de Britse band Goat Girl voor een solocarrière en levert met Giant Palm een album af dat verwondert door de muzikale inkleuring en het aantal invloeden en betovert met de karakteristieke vocalen

Giant Palm van Naima Bock is verschenen in een week met nog redelijk veel nieuwe releases, maar wat zou het zonde zijn als dit bijzondere album ondersneeuwt. Naima Bock, die ooit speelde in de band Goat Girl, neemt folk als uitgangsbasis voor haar songs, maar verrijkt deze songs vervolgens met zeer uiteenlopende invloeden. De songs op het album worden steeds verschillend, maar altijd op bijzondere wijze ingekleurd door heel veel muzikanten en vervolgens van een bijzonder eigen karakter voorzien door de aangename maar ook bijzondere stem van de Britse muzikante. Giant Palm is een vat vol tegenstrijdigheden, maar ook een schatkist vol moois en bijzonders.

Naima Bock maakte als Naima Jelly een aantal jaren deel uit van de helaas zwaar onderschatte Britse band Goat Girl. Ze is te horen op het fantastische debuutalbum van de band en tekent op dit album onder andere voor de loodzware baslijnen met flink wat invloeden uit de postpunk. Naima Bock keert deze week terug met haar eerste soloalbum Giant Palm en het is een album dat geen moment herinnert aan de muziek van Goat Girl.

Waar de muziek van de Britse band vooral donker en zwaar klinkt, klinkt het debuutalbum van Naima Bock vooral licht en opgewekt. Het is een album dat bij mij in eerste instantie opviel door de karakteristieke stem van de Britse muzikante. Naima Bock beschikt over een stem die gemaakt lijkt voor wat traditioneel aandoende Britse folk en dan met name de Britse folk met een wat pastoraal karakter.

Naima Bock verwerkt op haar debuutalbum absoluut invloeden uit de traditionele Britse folk, maar een traditioneel of zelfs pastoraal klinkend Brits folkalbum is Giant Palm zeker niet. Naima Bock werd geboren in het Britse Glastonbury, maar met een Braziliaanse vader en een Griekse moeder, is ze zeker geen schoolvoorbeeld van een Britse muzikante die de traditionele Britse folk met de paplepel ingegoten heeft gekregen.

Ze groeide voor een belangrijk deel op in het vaderland van haar vader, waardoor invloeden uit de Braziliaanse muziek een belangrijkere rol speelden in haar muzikale opvoeding dan die uit de Britse folk. Van de warmbloedige en zwoele Braziliaanse muziek naar de aardedonkere klanken van Goat Girl was een reuzenstap, ook al kwam Naima Bock al op haar vijftiende in de postpunk scene van Londen terecht, maar op Giant Palm hoor je af en toe nog wel iets van de muziek waar de jonge Naima Bock mee opgroeide in Brazilië, al is het subtiel.

Giant Palm klinkt uiteindelijk vooral folky en zeker ook jazzy, maar binnen beide genres zoekt de Britse muzikante nadrukkelijk de grenzen op en gaat ze hier soms ver overheen. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Naima Bock een vat vol tegenstrijdigheden. Hier en daar herinneren de spaarzaam ingekleurde songs op het album aan de Britse folk van weleer, maar Naima Bock kan ook flink uitpakken met strijkers en vooral blazers of juist met een batterij synths met invloeden uit de Krautrock, met wat Braziliaanse warmte als kers op de taart.

De Britse muzikante schakelde een heel legioen muzikanten in voor de inkleuring van haar eerste soloalbum en dat hoor je, al zijn de individuele songs zeker niet overdadig ingekleurd. Giant Palm van Naima Bock doet me, vooral door de zang, af en toe wel wat denken aan de vroege albums van Beth Orton, maar de muziek van Naima Bock is een stuk avontuurlijker en verwerkt bovendien veel meer invloeden.

De Britse muzikante vermaakt met een aantal zwoele folksongs die herinneren aan een ver verleden, dat je af en toe ook hoort in het gebruik van de synths, maar de bijzondere muzikale smeltkroes die is te horen op Giant Palm, kan uiteindelijk alleen maar uit het heden stammen. Giant Palm bevat tien songs die zich vrijwel onmiddellijk genadeloos opdringen, maar het zijn ook songs waarin nog van alles te ontdekken valt. Giant Palm is vooralsnog een vrij anonieme release, maar wat is dit een bijzonder album. Erwin Zijleman

Zwaarmoedig, deprimerend uitzichtloos en met uitgebluste leegte presenteert het Londense viertallige vrouwengezelschap Goat Girl hun gelijknamige rockdebuut. Deze plaat ademt in trage, verslavende songs de druggy verregende grungegemeenschap uit. Uitputtende postpunkmentaliteit met licht masserende baspartijen, waarvoor Naima Bock de eindverantwoording draagt. Opvolger On All Fours maakt van Goat Girl een gevestigde Britse rockscene naam, al is Naima Bock dan reeds door Holly Hole vervangen.

Naima Bock beseft erg goed dat er geld op de plank moet komen, distantieert zich van het onstabiele muzikantenbestaan, richt een tuinbedrijf op en voltooid haar archeologiestudie. Deze zekere toekomstvoorziening geeft haar de rust om zich vervolgens weer in het artiestenwereldje te mengen. Rust, zekerheid en een veranderende leefstijlvisie verrijking dus, aangevuld met muzikale verruiming en de ontdekking van haar eigen fraaie zangkwaliteiten. De kernbasis van het dromerige retro Giant Palm, waarmee ze schaamteloos en verwachtingsvol een zeer aangenaam visitekaartje achterlaat.

Zonnige Braziliaanse zomer roots van haar vaderskant, Griekse mysterieuze beschavingskennis van moeders zijde en een gezonde interesse voor wereldse oudheidculturen vinden hun weg in een broeierige door synthesizers en energieke ritmecomputers aangestuurd drone klimaat waar jazz en folk de heersende goden zijn. Naima Bock ontwikkelt door middel van zelfstudielessen en gezonde leergierigheid haar muzikale inzicht, het assortiment met gitaar en viool verbredend. Tijdens het zorgvuldige fileerprecisieproces wekt ze de interesse van Speedy Wunderground platenlabeleigenaar Dan Carey op.

Giant Palm heeft de puurheid, het vernieuwende ontplooiende en het verfrissende van de landelijke leefomgeving. Die geïnteresseerde bewustwording gaat nog verder terug naar de traditionele folk, waar natuurlijke kernelementen een grote rol spelen. Het spirituele handboek van natural high zinsbeleving en mentale heling volgens de Naima Bock principes. De zin van het leven, het nut van het bestaan. Onderdompelend gedoopt, herboren van het verleden distantiërend. Heel bovenaards, heel psychedelisch en zeer jaren zeventig.

Na het liefde geven en nemen sixties tijdperk volgt die heimelijke drang om gezamenlijk daadwerkelijk iets van een bestaan op te bouwen. Een commune aan gelijkgezinden, en zo mag ook het door meer dan dertig gastmuzikanten ingespeelde Giant Palm gerust gezien worden. Er wordt met zwevende Moog en Krautrock elektronica gestoeid, pastorale landende Bon Iver dronelandschappen gecreëerd en een intense zoektocht ingezet om de hoge stemmogelijkheden van Naima Bock te ontdekken. Heerlijk aards bedwelmd op psychedelische tripwolken.

Onstuimige klarinet wervelwinden, vervagende saxofoon wrijvingen en traditionele Keltische viool liefkozing. Het zijn maar passerende alledaagse geluiden welke zich gehypnotiseerd bij het betoverende bedroefd als een gids leidende luchtige fluitspel voegen. Bevreemdende symfonische koorzang rockopera uitspattingen, triphop exotica, straattaal blazersjazz, Franse chanson liefde, de diepere melodieuze folk treurnis overstemmend. De schoonheid van een bijna spanningsloos werkveld, eenvoudig en teer, waar juist die kleine bijna onzichtbare subtiliteit het verschil afdwingt.

De lagen aan dichtgemetseld isolement schilferen elke luisterbeurt een stukje verder af, om de geheimen van het innerlijk steeds meer te openbaren. Het lijkt wel of de jaargetijden en het dag en nacht ritme er een Russisch roulettespel mee spelen. Flora en fauna gemoedstoestanden, folk zoals het van oorsprong bedoeld is. De fragiele zangpartijen van Naima Bock overstijgen nergens de middelmaat, de warme emotie doet dat wel. Met Instrumental wanen we ons eventjes in die menigte van de krioelende ondergrondse Londense metro mierennest jungle om vervolgens weer haar terugkeer naar de bevrijdende plattelandsstilte te bespoedigen.

Naima Bock - Giant Palm | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Wie denkt dat de Britse Naima Bock een plotselinge nieuwkomer is die heeft het mis. Zij was onder het pseudoniem Naima Jelly tussen 2016 en 2018 de bassiste van de eigenzinnige punkformatie Goat Girl. Na het uitbrengen van het naamloze debuut heeft zij zich volledig gestort op een solocarrière en de banden met de andere dames van de band doorgesneden.

Even wennen is het wel als je naar de subtiele en onthaaste klanken luister van Giant Palm. Met één luisterbeurt kom je niet ver. Ook niet met tien. Met of zonder Goat Girl, Bock blijft een geval apart, die niet kiest voor de gemakkelijke, muzikale saaie weg, waar zij wordt bijgestaan door een grote groep aan muzikanten en vocalisten. Kortom, iemand die haar hand niet overspeelt, maar erin slaagt een beheerste wereld te creëren waar zwaarmoedige misère en hartverwarmende muzikaliteit samengaan.

De dochter van een Braziliaanse vader en een Grieks-Engelse moeder overtuigt met een opmerkelijk ambitieus album, dat dicht bij haar familieroots ligt. Opgenomen alvorens zij een contract met het Sub Pop Label tekende.

Deze zangeres heeft mij vorige week compleet weggeblazen in het voorprogramma van Steve Gunn in de MOTH club in Londen. Het deed mij wel zeer dat ze bezig was met "code" leren, omdat ze niet rond kan komen in de muziek. Dit, terwijl ze echt een stem van een engel heeft.. Ik hoop dat ze nooit stopt met muziek maken!0