menu

Florence + the Machine - Dance Fever (2022)

mijn stem
3,70 (66)
66 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Polydor

  1. King (4:40)
  2. Free (3:54)
  3. Choreomania (3:33)
  4. Back in Town (3:55)
  5. Girls Against God (4:40)
  6. Dream Girl Evil (3:47)
  7. Prayer Factory (1:13)
  8. Cassandra (4:17)
  9. Heaven Is Here (1:51)
  10. Daffodil (3:34)
  11. My Love (3:51)
  12. Restraint (0:47)
  13. The Bomb (2:44)
  14. Morning Elvis (4:22)
totale tijdsduur: 47:08
zoeken in:
avatar van Sven Vermant
3,5
geplaatst:
Wederom een degelijk album van Florence + the Machine.
Het blijft weer boeien mede door haar fantastische stem natuurlijk.

avatar van erwinz
4,0
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Florence + The Machine - Dance Fever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Florence + The Machine - Dance Fever
Florence + The Machine levert met Dance Fever een album vol uitersten op, dat vermaakt en intrigeert, maar dat ook imponeert met razend knappe songs, heel veel invloeden en indrukwekkende vocalen

Het is vier jaar stil geweest rond Florence + The Machine, maar de Britse band keert deze week terug met Dance Fever. Op basis van de titel verwacht je misschien een dance album, maar dat is het zeker niet. De band rond Florence Welch heeft een bij vlagen behoorlijk ingetogen album gemaakt, al is een grootse en meeslepende uitbarsting nooit ver weg. De muziek van Florence + The Machine heeft zich nooit in een hokje laten duwen en dat lukt ook dit keer niet. Ondanks het opentrekken van een blik producers van naam en faam heeft Florence Welch haar eigenzinnigheid behouden en neemt ze je met haar geweldige stem mee op een wederom zeer fascinerende luistertrip.

Het is bijna vier jaar stil geweest rond Florence + The Machine, maar deze week is dan eindelijk de opvolger van High As Hope uit de zomer van 2018 verschenen. High As Hope werd vier jaar geleden nogal wisselend ontvangen, maar ik vond het zelf een prima album, vooral omdat er weer wat meer ruimte was voor de wat meer ingetogen songs van de band rond Florence Welch, die op de albums die aan High As Hope vooraf gingen wel erg doorsloegen richting bombastische elektropop.

Het nieuwe album Dance Fever heeft zich naar verluidt laten inspireren door de Middeleeuwse danswoede (in de medische wereld bekend als de Sint-Jansziekte), die in de Middeleeuwen hordes mensen aanzette tot net zo lang dansen tot ze er uitgeput of zelfs dood bij neervielen. Het zijn de dansfeesten waar, buiten de dramatische afloop, tijdens de coronapandemie reikhalzend naar werd uitgekeken en die inmiddels weer binnen ons bereik liggen.

Vanwege de titel van het album was ik op voorhand bang dat het tijdens de coronapandemie gemaakte album vooral gevuld zou zijn met bombastische elektropop voor de dansvloer. Die angst werd versterkt door het aantrekken van een blik producers voor Dance Fever, onder wie Jack Antonoff, Dave Bayley (Glass Animals) en Kid Harpoon. Die angst blijkt gelukkig ongegrond, want de coronapandemie inspireerde Florence Welch tot het maken van een uiterst veelzijdig album met het inmiddels van haar bekende kwaliteitsstempel.

Het is een persoonlijk album waarop Florence Welch afrekent met flink wat persoonlijke demonen en waarop de Britse muzikante, net als op haar vorige albums, vooral haar eigen ding doet. Dat eigen ding kan ook op Dance Fever weer alle kanten op. Het album bevat een aantal ingetogen en meer introspectieve songs, maar Florence + The Machine zijn ook dit keer niet vies van grootse en meeslepende klanken met hier en daar een uitstapje richting de dansvloer.

Toen Florence Welch dertien jaar geleden opdook met het briljante Lungs werd ze meer dan eens vergeleken met Kate Bush. Het is vergelijkingsmateriaal dat nog steeds relevant is. Niet omdat de muziek van Florence Welch lijkt op die van Kate Bush, want dat is maar heel af en toe het geval (Choreomania zou Kate Bush ook gemaakt kunnen hebben), maar wel omdat de Britse muzikante net als haar roemruchte landgenoot continu dingen doet die je niet verwacht.

Het levert inmiddels een uniek oeuvre op en binnen dit oeuvre sla ik Dance Fever hoger aan dan de meeste voorgangers, het debuutalbum Lungs uitgezonder. Ik heb persoonlijk niet zoveel met de bombastische en uptempo songs op het album, maar alle songs die buiten de lijntjes van de grootse elektropop kleuren zijn echt prachtig, waarna af en toe een elektronische uitbarsting niet zo heel erg is. Ook in de wat meer naar mainstream neigende songs doet de Britse band overigens weer van alles dat je niet verwacht, want Florence + The Machine blijft een indieband.

Zeker de wat overweldigendere songs op Dance Fever moet ik nog een tijdje op me in laten werken, maar alles bij elkaar genomen vind ik het nieuwe album van Florence + The Machine een uitstekend album, dat mijn verwachtingen heeft overtroffen en bovendien nog lang niet is gestopt met groeien. Erwin Zijleman

avatar van MusicFreak
3,5
geplaatst:
Inmiddels is er ook al een deluxe versie uitgebracht met een aantal akoestische versies van tracks van dit album aangevuld met haar versie van 'Search and Destroy' die bij mij vooral bekend is van Skunk Anansie. Maar het origineel is van Iggy & the Stooges meen ik.

avatar van Pinsnider
4,0
geplaatst:
Op een enkel liedje na kon F en de M me nooit zo boeien, maar met deze plaat hebben ze me helemaal aan boord!! Wat een rijkdom aan geluiden en wat een fijne liedjes!!! (Op het wanstaltige Heaven Is Here na...)

avatar van Cor
3,5
Cor
geplaatst:
Het blijft natuurlijk een volle en overweldigende sound van Florence Welch. Maar ze slaagt er de laatste platen wel beter in om te variëren en wat lichtere momenten in haar muziek te incorporeren. Dat doet het geheel goed. Prima plaat, niet opzienbarend, prima plaat.

avatar van Roxy6
4,5
geplaatst:
Wat een fenomenale en overrompelende release is dit van Florence Welch en haar Machine!

Wanneer je dit album door een goede koptelefoon beluisterd blijf je na afloop sprakeloos achter.
Het brengt mij weer terug naar haar vorige highlight Ceremonials, waarop de percussie instrumenten een hoofdrol vervulden.

Maar Florence is -enorm- gegroeid sinds dat bijzondere album, tussendoor verschenen in 2015 nog: How Big, How Blue, How Beautiul, met daarop een grote rol voor het koperwerk en in 2018 het voor mij enigszins teleurstellende High As Hope.

Maar nu is er Dance Fever, een album voorzien van Art Work om je vingers bij af te likken!
Ik moet mij wel erg vergissen als ik denk dat Florence niet klassiek geschoold zou zijn. Haar Stem is het meest krachtige wapen op deze nieuwe uitgave. Ze klinkt beslist, zuiver, prachtig, maar ook kreunend en kirrend op sommige momenten, met haar stem wimpelt ze menig luisteraar om haar vinger.

Het is bekend dat Florence het theatrale niet schuwt, daar hebben we in het verleden al staaltjes van gepresenteerd gekregen. Maar op dit album gaat ze soms volledig los. Het begint al met de hypnotiserende opener King, voorzien van een deels occulte clip voert ze zwevend een batterij aan dancers aan, prachtig!

Op dit album worden stuwende up tempo nummers afgewisseld met prachtige ballads.
Maar bovenal is het -naast de stem- de waanzinnig krachtige en geweldige productie die hier een pluim verdient. De arrangementen zijn weer oorstrelend, dit alles maakt het tot een Super album, misschien wel het mooiste dat Florence ons tot nu toe voorschotelde....

avatar van Roxy6
4,5
geplaatst:
Op de een of andere manier zie ik Florence wel als de 21e eeuwse Kate Bush, die zij ook altijd als een van haar Icons ziet.

avatar van deric raven
4,5
geplaatst:
Het is een vaststaand feit dat Florence Welch met haar bluessoul stem een overweldigende indruk achterlaat, maar live weet ze pas echt hele volksstammen tot extase in beweging te brengen. Een ceremoniale hogepriester die betovert, overwint, hypnotiseert en haar persoonlijkheid met een indigo paarse auraglans boven het podium laat zweven. Ze bekeert, overtuigt en is dan bijna een hemelse verschijnsel welke de kerkelijke gospel overstijgt. Florence Welch heeft iets magisch, theatraals, liefs, onschuldigs en kinderlijks. Met de eerste klanken van You’ve Got the Love raakt ze mij telkens weer diep in de ziel, zoveel emoties, zoveel liefde en zoveel overtuigingskracht zit er in die track verborgen.

Lungs is het droomdebuut, Ceremonials heeft diezelfde gedrevenheid en staat op gelijke hoogte. Met How Big, How Blue, How Beautiful bewijst ze dat ze met gemak een rockplaat kan afleveren, al mist deze wel die magie van de voorgangers. High as Hope is zwaar, intiem en lichtelijk sober. Een volwassen clubplaat waarmee ze zich niet op de grote podia richt, maar juist klein vertrouwd de aandacht opvraagt.

Op 21 februari ontvangen fans thuis een soort van stijlvolle tarot kaart met daarop een in middeleeuws kostuum poserende Florence Welch, gesigneerd met het woord King. Dezelfde foto verschijnt op de Billboards en sociale media, gevolgd door de gelijknamige single welke een dag later het licht ziet. Een uitgekiende marketingtruc, waarmee de band zichzelf weer op de voorgrond plaatst. Florence & the Machine is terug, na een vierjaarlijkse bezinningsperiode verschijnt op 13 mei 2022 Dance Fever, de vijfde studioplaat.

De albumhoes heeft iets evangelisch maagdelijks, maar ook iets duisters onheilspellends. Exorcistische waanhandelingen en religieuze bezetenheid. Rituele duiveluitdrijving in comateuze hypnose. Dansen om te genezen, dansen om te bevrijden. De dansbare My Love chemie. Doorbreek de geketende pandemie denkbeelden door de oplossing op het persoonlijke vlak te zoeken. De ongestelde vragen worden fragmentarische zinsdelen welke zich uiteindelijk in compacte songs herenigen. Spiritueel? Jazeker! Sentimentele zielenknijperij? Absoluut! Maar vooral openhartig, soms confronterend, soms dagdromend, altijd inspirerend. Realistisch verhalend in kindvriendelijke sprookjesverpakking.

King, sterrenstatus opoffering voor de onvermijdelijke kinderwens. Wikken en wegen, argumenteren en nog meer argumenteren. Vrouwelijk verlangen in een overdosering aan rammelende eierstokken dramatiek. Florence Welch huilt, smeekt, treurt en valt aan haar eigen dierlijke kwetsbaarheid ten prooi. Loeizware nadreunende ritmes hameren op haar emoties in, wat is een paradijselijk koninkrijk zonder opvolgende nazaten. En je komt tot de ontdekking dat Florence Welch gewoon een menselijk wezen is. King is het startpunt van de bedetocht welke uiteindelijk naar Graceland zal leiden om in de ingetogen slidegitaarkalmte Morning Elvis de ware koning te verwelkomen.

Vluchten om de depressies te baas te blijven. Vluchten om die vrijheid in muziek om te zetten. De vrijheid om sentimentele diepgang aan de buitenwereld te showen. Florence Welch haast zich in Free door het leven heen, op de hielen gezeten door elektrobeats, treurviolen en folky gitaarakkoorden. Overgave en acceptatie. En dan maakt de eerste lockdown een einde aan die vrijheid, de angst regeert. Onbeheerste Choreomania danswoede, door de pandemie ingekapseld. Manische bewegingsdrang, het ontvlambare gevecht. Florence Welch eist haar gewonnen terrein terug, de danskoorts is sterker dan het bijtende virus.

Na de grote explosie volgt de christelijke Back In Town stilte van eenzame verlate steden. The Big Apple in het rottingsproces. Puinruimende wederopbouw in The Bomb. En opeens valt alles op zijn plek. De toewijding, de berusting en het vermogen om met God in discussie te gaan, een compromis afsluitend. Gotische Prayer Factory. Zelfreflectie in Girls Against God. Uiteindelijk is de vrouw drager van het nieuwe leven en machtiger dan God. De vrouwenstem als het krachtigste wapen, in alle facetten aanwezig. De akoestische gitaren houden het klein en overzichtelijk.

Dream Girl Evil overbluft het #metoo gebeuren. Deze moedersoul is bloedeerlijk aardedonker. Pure dominantie, het goede in het kwade, het kwade in het goede. De eeuwige lijdensweg van de ondergeschikte vrouw. Klaar om het predicerende verzet te activeren. Grillige engelenzang en samenspannende gospelkoren. De wanhopige Heaven Is Here vreugdekreten, een adembenemende strop. Overwoekerde narcissen, het hardnekkige mineurstemmende toeschreeuwende Daffodil onkruid. Cassandra, het regerende geweten, leugens ontmaskerend, verbannen van de mensheid. Zichzelf blindelings voor het gelijk opofferend. Woorddoof en sprakeloos. Mythologie welke de analyserende kern van de waarheid openbaart. Florence Welch heeft zich jarenlang schuil gehouden, om dit meesterwerk te laten pruttelen en tot een kookpunt te laten komen. Amen.

Florence & the Machine - Dance Fever | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 11:12 uur

geplaatst: vandaag om 11:12 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.