Belphegor - The Devils (2022)

Belphegor is zo’n band die al jaren ken en ontelbaar vaak op festival en pakkage tours heb gezien maar waar ik nog nooit een album van heb geluisterd. Eigenlijk best jammer realiseer ik me nu. Met ‘the Devils’ levert Belohegor een alleraardigst Black/Death werkstuk af in de beste Marduk traditie. Wat ik lekker aan deze vind is dat de plaat nergens echt uit de bocht vliegt. Een hoop afwisseling met genoeg uptempo stukken om het spannend te houden.

Belphegor piekte wat mij betreft al op The Last Supper. Daarna is het me toch teveel een namaak Marduk geworden. Ook The Devils tapt weer veel te veel uit dat vaatje. Totentanz bijvoorbeeld is wel heel schaamteloos jatwerk. Op zich een lekker razende track maar waarom al die moeite om het op de Zweedse voorbeelden te laten lijken? Dan vind ik het sinistere Glorifizierung des Teufels nog het leukste aan deze plaat.

Wat ook niet meehelpt is het vreselijke geluid. Het My First Sony drumcomputertje is weer van stal gehaald hoor want het moest weer goedkoop en makkelijk.
Als ik ze op de planken zie, ben ik al die kritische noten alweer vergeten want dan is het gewoon genieten van een frisse bak herrie.
Het voert dan ook veel te ver om dit slecht te noemen. Maar iets meer inspiratie voor de studioplaten zou welkom zijn.

Ik ben blij dat ik niet de enige ben die er een behoorlijk stukje Marduk in terug hoor . Het drumwerk stoort me nog niet eens zo moet ik zeggen. Dat komt misschien ook omdat ik veel muziek in de auto luister. Het is me wel vaker opgevallen dat me dan dingen niet of veel minder storen, die me wel storen als ik de plaat thuis op de stereo luister (er zijn zelfs veel platen die ik om die reden alleen maar, of juist niet in de auto luister). Naast het opzichtige jatwerk heeft Belphegor wel voldoende vakmanschap in huis om degelijke plaat af te leveren.

Live kan ik hier veel meer van genieten inderdaad. Dan wil ik gewoon een aantal verklede kerels ziet die heel evil doen en een behoorlijke bak herrie neerzetten. Dat had ik bijvoorbeeld ook ooit met Endstille, live gezien op Wacken, onder de indruk en direct de laatste plaat gekocht. Om hem vervolgens twee keer te luisteren en aan iemand kado te geven voor zijn verjaardag. Niet dat Endstille op Marduk of Belphegor lijkt, maar meer dat het live erg leuk is, maar op plaat wat tegenvalt.

Zeker weten. Check Pestapokalyps IV of The Last Supper nog maar eens. Die zijn toch een stuk eigenzinniger. Maar das war einmal. Verder is het gewoon even lekker beuken met The Devils. En dat kan op zijn tijd natuurlijk prima.

Het geluid is vrijwel nooit doorslaggevend bij mij maar ik heb zelf een voorkeur voor een meer natuurlijke productie ten opzichte van een dichtgesmeerde computerproductie. En dan mag het van mij best allemaal minder perfect zijn. Ben opgegroeid in de jaren 80 en 90 met het bestellen en ruilen van demo's van extreme acts die soms als platgewalste puddingbroodjes klonken. Ben wat dat betreft wel wat gewend. En daar zit naar mijn bescheiden mening veelal tonnen meer leven in.

Endstille ken ik te slecht om er iets over te kunnen roepen.

Pestapokalyps IV Is inderdaad een steengoede plaat. Heb er ooit zelfs 5* voor over gehad. Lang geleden dat ik die geluisterd heb. Ik heb nog een lange rit tegemoet vanavond, heb ik er mooi de tijd voor.



Bespaar je de moeite om het te checken. Het is niet slecht hoor, maar er is simpelweg zoveel beters te krijgen.