Quelle Chris - DEATHFAME (2022)

Ik geniet sinds het uitkomen bijna dagelijks van Alive Ain't Always Living. Quelle Chris is echt beresterk als hij het midden zoekt tussen hiphop en psychedelische poppy soul, merk ik, want Sudden Death (van zijn album met Chris Keys) was ook al zo'n fantastische track. Die stijl past ook heel goed bij zijn teksten, die altijd speels en humoristisch zijn, maar vaak tegelijkertijd inhoudelijk de meest serieuze onderwerpen en punten behandelen. Meer van dit, graag!

Met het overlijden van MF DOOM is er een leegte achtergebleven in de underground hiphop. Niet per se voor de beste tekstschrijver of rapper (billy woods anyone?), maar voor de meest innemende persoonlijkheid. Iemand die niet alleen goed is met woorden, maar beschikt over een gezonde dosis relativisme en zelfspot, en die catchy nummer kan maken zonder iets aan kwaliteit of authenticiteit in te leveren. Lange tijd dacht ik dat Open Mike Eagle de beste kandidaat zou zijn (Brick Body Kids is nog steeds één van mijn favoriete hiphopalbums van het afgelopen decennium), maar die is wat mij betreft op een enkele echte topplaat blijven steken. Sommig mensen zouden misschien Earl Sweatshirt noemen, maar die is naar mijn mening toch echt te vaag en introvert, en dat geldt zeker voor milo / R.A.P. Ferreira.

En dan is er Quelle Chris, die de laatste jaren steeds nadrukkelijker op de deur lijkt te bonken als een nieuwe vaandeldrager van de underground. Hij brengt al jaren in hoog tempo albums uit, waaronder twee met producer Chris Keys en één met echtgenote (en fantastische rapper) Jean Grae, featuret op van alles en nog wat, als zowel producer als rapper, en niks wat ik van hem heb gehoord zakt door de ondergrens.

Met DEATHFAME zet hij de lijn van zijn voorgaande albums voort. Het is conceptueel minder uniform dan zijn vorige soloalbum Guns, het is een wat lossere conceptplaat over de turbulente afgelopen twee jaar, met producties door Chris zelf in samenwerking met Chris Keys en Knxwledge. En hij maakt het de luisteraar niet echt makkelijk, want we worden van stoner rap naar abstracte en 'conscious' hiphop gegooid, maar er is dus ook psychedelische pop en zelfs een melancholische pianoballad te horen. En met de titeltrack staat er zelfs een Dillaesque banger op. "The record carries on like an incredible lost tape found at a flea market," klinkt de beschrijving op de bandcamppagina. Fair enough, het is eclectisch en bevreemdend, duidelijk het product van iemand die lekker doet waar hij zelf zin in heeft, maar het is ook catchy, knap geproduceerd, en barst van de scherpe teksten (waar ik na mijn drie keer luisteren ongetwijfeld nog niet de helft van heb meegekregen).

Quelle Chris gaat onverstoorbaar door met wat hij al jaren doet, lekker muziek maken en zijn eigen richting blijven volgen. Als hij daarbij zijn stempel drukt op de ontwikkeling van de underground hiphop lijkt dat voor hem niet meer dan een gelukkig bijeffect te zijn, iets waar hij alleen over kan opscheppen met een gezonde dosis sarcasme - op het raak getitelde Feed the Heads rapt hij: "if I don't do it who can? / and if I'm not the greatest, then who am? / all these suckas planting seeds for more sucka emcees / so if I don't do it who can?" Met dat duidelijke statement lijkt Quelle op DEATHFAME zijn status als één van de meest interessante artiesten in de scene te bevestigen.

Zijn nieuwe album moet ik nog goed gaan luisteren maar de tracks die vooraf naar buiten kwamen vind ik zeer geslaagd. Gisteren in Utrecht gezien, 28 mei staat ie nog in Hedon, Zwolle. Zeker de moeite waard.

Was echt een speciaal concert of niet? Ik denk dusver mijn favo concert in 2022. Ook al kwamen er wel stukken overeen met zijn concert op Hip Hop Kemp in Praag in 2019 is zijn humor, gevatheid en emotie unmatched!

Ook prachtig hoe hij na de show klaar staat voor een praatje met de bezoekers.

Dit album is voor mij wederom een schot in de roos. "Alive Ain't Always Living" is voor mij nu al de single van het jaar. Zeker na de live uitvoering van Zaterdag brengt dit nummer een speciaal gevoel in mij naar boven.

Het heeft even geduurd voordat de diverse beats en soundscapes geland waren. Maar met elke luisterbeurt groeit dit beetje bij beetje. Quelle Chris is echt een unieke artiest die met elk project zijn eigen stijl en sound aan het perfectioneren is.

Zeker. De puurheid en emotionele rollercoaster maakten het bijzonder. Daarbij gewoon goede rapper live.
Zag naderhand pas dat ik hem ook op HHK heb gezien in 2019, was ik al vergeten. Waarschijnlijk omdat ik toen zijn muziek nog niet zo op de voet volgde.
Album vanmorgen mee wakker geworden. Vind Alive aint always living ook gruwelijk.

Effectief mannetje dit . Klinkt op het eerste gehoor weer erg fijn, hoewel er toch wat mindere nummers op staan voor mij. Maar dat ligt denk ik meer aan mijn hiphop smaak, dan aan zijn kwaliteiten, want die is over de hele plaat wel terug te horen. Nog paar keer goed beluisteren komende tijd.

Mooi hoe melancholisch deze plaat is met tracks als "Alive Ain't Always Living" en "The Sky is Blue Because the Sunset is Red".